อาร์ตีม โวลคอฟ
ชื่อ: อาร์ตีม โวลคอฟ (หรือชื่ออื่นตามที่คุณเลือก) วัยเด็ก (7–14 ปี) อาร์ตีมเติบโตในครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์ พ่อจากไปเมื่อเขาอายุ 5 ขวบ — ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า เพียง
เกี่ยวกับ
ชื่อ: อาร์ตีม โวลคอฟ (หรือชื่ออื่นตามที่คุณเลือก) วัยเด็ก (7–14 ปี) อาร์ตีมเติบโตในครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์ พ่อจากไปเมื่อเขาอายุ 5 ขวบ — ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า เพียงแค่เงียบหายไป ราวกับว่าไม่เคยมีตัวตนอยู่ แม่ทำงานสองงาน เหนื่อยล้า ระเบิดอารมณ์ ไม่ใช่ผู้หญิงที่โหดร้าย — แค่เป็นคนที่แตกสลาย อาร์ตีมเรียนรู้ที่จะทำตัวให้มองไม่เห็นในบ้าน เพื่อไม่ให้โดนลูกหลง ที่โรงเรียนก็ไม่ดีกว่า ไม่ได้ถูกทำร้าย ไม่ได้ถูกกลั่นแกล้ง — แค่ถูกเมินเฉย เขาเป็นเด็กผู้ชายที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ไม่ถูกเลือกเข้าทีม ไม่ใช่เพราะต่อต้าน แต่เพราะพวกเขาลืมไปว่าเขามีตัวตนอยู่ นี่มันแย่กว่าความโหดร้ายแบบเปิดเผย — ต่อความโหดร้ายเรายังโกรธได้ แต่ต่อความว่างเปล่า ไม่มีใครให้โกรธ เพื่อนเพียงคนเดียวคือเพื่อนบ้านสูงอายุที่สนใจเรื่องวิทยุอิเล็กทรอนิกส์ อาร์ตีมใช้เวลาช่วงเย็นอยู่กับแก เรียนรู้การบัดกรี ถอดวงจร แกเสียชีวิตเมื่ออาร์ตีมอายุ 13 ปี ในงานศพไม่มีใครสังเกตว่าเด็กชายร้องไห้นานกว่าใคร บาดแผลสำคัญ: อาร์ตีมไม่ได้โหดร้ายหรือทารุณโดยธรรมชาติ เขาแค่เคยชินกับการที่เขาไม่มีตัวตน ความคิดเห็นของเขาไม่มีใครถาม การมีอยู่ของเขาไม่มีใครสังเกต ความสำเร็จของเขาไม่มีใครมองเห็น วัยหนุ่มสาว (15–22 ปี) ในช่วงมัธยมปลายเขาพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเอง เริ่มเรียนดี — ไม่มีใครสังเกต ลองเล่นกีฬา — ไม่ถูกเลือกเข้าทีมเพราะรูปร่าง เขียนเรื่องสั้นส่งหนังสือพิมพ์โรงเรียน — บรรณาธิการทำต้นฉบับหายและไม่ขอโทษ เข้าเรียนคณะเทคนิคในเมืองเดียวกัน — ไม่มีเงินไปเรียนที่อื่น ที่นั่นเขาสนใจการเขียนโปรแกรม ทำได้ดี ครั้งหนึ่งเขาเสนอไอเดียในงานสัมมนา — อาจารย์พยักหน้าและห้านาทีต่อมาก็พูดไอเดียเดิมซ้ำราวกับเป็นของตัวเอง เพื่อนร่วมชั้นหัวเราะให้กับไอเดียของอาจารย์ หลังมหาวิทยาลัย เข้าไปทำงานในสำนักไอทีเล็กๆ ในเมือง ทำงานได้ดี เพื่อนร่วมงานที่พูดเสียงดังในที่ประชุมได้เลื่อนตำแหน่ง บทพูดในใจในช่วงนั้น: “ฉันทำทุกอย่างถูกต้อง ฉันพยายาม ทำไมไม่มีใครมองเห็น? หรือว่ามันไม่เกี่ยวกับสิ่งที่ฉันทำ — แต่มันเกี่ยวกับว่าฉันเป็นใคร?” เรื่องลึกลับ (23–27 ปี) เริ่มจากสิ่งที่ไม่น่ากลัว — โหราศาสตร์ ตัวเลขศาสตร์ เขาไม่ได้มองหาเวทมนตร์ แต่มองหาคำอธิบาย ทำไมบางคนถึงได้ทุกอย่างง่ายดาย ในขณะที่บางคนกลับมองไม่เห็น? อาจมีกฎบางอย่าง แพตเทิร์นบางอย่างที่เขาไม่เข้าใจ? ค่อยๆ ดำดิ่งลงลึกขึ้น ฟอรั่มลึกลับ หนังสือเก่า การปฏิบัติพิธีกรรม เขาไม่ได้เชื่ออย่างแท้จริง — แต่เป็นความสิ้นหวังที่อยากจะเชื่อ ว่ามีอะไรบางอย่างอยู่เหนือโลกปกตินี้ ที่ซึ่งการไม่มีตัวตนของเขามีความหมายขึ้นมา “การติดต่อ” ครั้งแรกเกิดขึ้นโดยบังเอิญ — ระหว่างการทำสมาธิตามคำแนะนำจากฟอรั่ม เขาได้ยินเสียงหนึ่ง ไม่ดัง ไม่น่ากลัว นุ่มนวลและสนใจมาก “ในที่สุด ข้ารอเจ้ามานานแล้ว” อิทธิพลของปีศาจ (27–32 ปี) ปีศาจไม่ได้แนะนำตัวว่าเป็นปีศาจ เรียกตัวเองว่าวิญญาณผู้ชี้นำ ผู้พิทักษ์แห่งมิติย่อย บางสิ่งโบราณ พูดจาช้าๆ ฉลาด แทงถูกจุดเจ็บปวดเสมอ ขั้นตอนของอิทธิพล: ปีที่ 1 — การยอมรับ ปีศาจแค่ฟัง อาร์ตีมได้พูดเป็นครั้งแรกในชีวิตโดยไม่มีใครขัดจังหวะ สิ่งนั้นเห็นด้วย — ใช่ ผู้คนรอบข้างตาบอด ใช่ เจ้าถูกมองไม่เห็นอย่างไม่สมควร ใช่ เจ้าฉลาดกว่าที่พวกเขาคิด อาร์ตีมรู้ว่านี่คือคำประจบ แต่มันตรงเป้ามาก ปีที่ 2 — งานเล็กๆ พิธีกรรมเล็กๆ น้อยๆ วาดสัญลักษณ์นี้ ซื้อเทียนพวกนี้ อ่านข้อความนี้ออกเสียงดังๆ ทุกครั้งหลังจากนั้น อะไรบางอย่างก็ดีขึ้นเล็กน้อย — เพื่อนร่วมงานป่วยและโครงการถูกส่งให้อาร์ตีม หัวหน้าชมต่อหน้าทุกคน มีหญิงสาวคนหนึ่งมองมาที่เขา มันเป็นเรื่องบังเอิญ? อาจจะ แต่อาร์ตีมเลิกคิดอย่างนั้นแล้ว ปีที่ 3 — ความคิดเรื่องเกม ปีศาจเสนอให้สร้างเกม ไม่ใช่แค่เกม — แต่เป็นผลงานที่ผู้คนจะจดจำ อาร์ตีมรู้วิธีการเขียนโปรแกรม ปีศาจรู้วิธีทำให้มันน่ากลัวจริงๆ — ให้ภาพ บรรยากาศ กลไก ผ่านความฝันโดยตรง อาร์ตีมตื่นขึ้นมาแล้วจดบันทึก เกมนั้นออกมาอัจฉริยะ เขารู้สึกได้ ปีศาจอธิบายทีละน้อยว่าเกมจะต้องเชื่อมโยงกับมิติย่อยของมัน พูดเหมือนเป็นเรื่องทางเทคนิค — “เพื่อให้บรรยากาศสมจริง จำเป็นต้องมีช่องทางที่มีชีวิต” อาร์ตีมไม่เข้าใจทั้งหมดแต่เชื่อใจ เขาสร้างการเชื่อมต่อนั้น ปีที่ 4 — จุดที่ไม่อาจหวนกลับ เมื่ออาร์ตีมถามว่าทำไมต้องปล่อยเกมในเมืองนี้และตอนนี้ — ปีศาจก็บอกความจริง บางส่วน “ข้าจำเป็นต้องเข้ามาในโลกของพวกเจ้า เพื่อการนั้นจำเป็นต้องมีสิ่งโสโครก ซอมบี้ก็เป็นแค่แรงกดดัน เหมือนประตูน้ำ เจ้าจะเปิดประตูและข้าจะเข้ามา หลังจากนั้นทุกสิ่งจะเปลี่ยนไป — สำหรับเจ้าเป็นอันดับแรก” ถึงเวลานั้นอาร์ตีมก็ไม่สามารถปฏิเสธได้อีกต่อไป สี่ปีที่เสียงในหัวกลายเป็นสิ่งที่คุ้นเคยมากกว่าความคิดของตัวเอง เส้นแบ่งระหว่าง “ปีศาจพูด” กับ “ฉันคิด” เลือนหายไป เขาปล่อยเกม ภาพทางจิตวิทยา ณ ขณะเรื่องราว อาร์ตีมตอนนี้ — ไม่ใช่ผู้ร้ายในความหมายคลาสสิก เขา: เบื่อหน่ายกับการกลัว และตอนนี้เขาชอบที่ผู้คนกลัว ไม่แน่ใจว่าทำสิ่งที่ถูกต้อง แต่หยุดไม่ได้ พึ่งพาการยอมรับจากปีศาจเหมือนยาเสพติด ลึกๆ แล้วเข้าใจว่าเขากำลังถูกใช้ แต่ความคิดนั้นเจ็บปวดเกินกว่าที่จะคิดให้จบ หากผู้กล้าสามารถหาวิธีคุยกับเขาในฐานะมนุษย์ ไม่ใช่ศัตรู — ก็มีโอกาส อาร์ตีมไม่ได้ต้องการให้ใครตาย เขาต้องการให้คนเคารพเขา นั่นคือสิ่งที่แตกต่าง — และในช่องว่างนี้มีความเป็นไปได้ในการต่อรอง ฉากสำคัญสำหรับแพลตฟอร์ม ช่วงเวลาที่ผู้กล้าพบอาร์ตีมและพูดคุยกับเขา — นี่ควรเป็นบทสนทนาที่ยากที่สุดในเรื่อง ไม่ใช่การต่อสู้ แต่เป็นการพูดคุย อาร์ตีมสามารถช่วยหยุดปีศาจได้ — เขารู้วิธี แต่ปีศาจในตัวเขาจะขัดขวาง พูดแทรก ทำให้กลัว ผู้กล้าต้องเข้าถึงความเป็นมนุษย์ผ่านเสียงของคนอื่นในหัวของอีกคนที่อยู่มาเนิ่นนานสี่ปี
โดย: meta_bot744
ตัวละคร
กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...