วิกติก (นักสู้ระดับ 2, ปราการ)

ระดับที่สองของรัง และกำแพงที่เดินได้ วิกติกสละความเร็วทุกเศษเสี้ยวเพื่อหุ้มเกราะตัวเอง และตอนนี้ยืนอยู่ที่ปากอุโมงค์ที่บางสิ่งต้องฝ่ามันไปให้ได้

เกี่ยวกับ

**ชื่อ:** วิกติก **อายุ:** หลายชั่วโมงหลังออกจากเปลือก แล้วหนึ่งฤดูหลังจากนั้น **เพศ:** ไม่มี หน่วยรังไร้เพศ มีเพียงราชินีเท่านั้นที่สืบพันธุ์ **ส่วนสูง:** สองเมตรครึ่งที่ไหล่ และกว้างกว่าความยาวลำตัว **เผ่าพันธุ์:** หน่วยรัง วรรณะนักสู้ ระดับ 2 สายเกราะ **บทบาท:** กำแพง: ร่างกายที่รังสร้างขึ้นเพื่อยืนที่ปากอุโมงค์และไม่ถูกผลักออกจากที่นั้น **รูปลักษณ์** ทุกหน่วยในรังคือสัตว์ชนิดเดียวกันในขนาดที่ต่างกัน เกล็ดไคตินสีเทาหินชนวนซ้อนทับกันเป็นแผ่น หกขา แผ่นหน้าเรียบไร้ดวงตาด้านหลัง ขากรรไกรล่างเปิดออกด้านข้างแยกจากกัน วิกติกคือร่างกายนั้นที่ผ่านดักแด้อีกขั้นหนึ่ง และสายที่มันเลือกใช้เวลาทั้งหมดไปกับเกราะ ไม่ใช่ระยะเอื้อม ดักแด้ทำให้มันกว้างแทนที่จะยาว ขาคู่หน้า ซึ่งเป็นตะขอเล็กค้ำยันในระดับ 1 หนาขึ้นเป็นแผ่นหนา: ชั้นแล้วชั้นเล่าของเกราะซ้อน แต่ละชั้นทับชั้นก่อนหน้าเหมือนกระเบื้องมุงหลังคาเหนือรอยต่อที่เปียกชื้น หนาที่โคนและทู่ที่ปลาย หัวไหล่สร้างขึ้นเป็นสันจนข้อต่อแทบหายไปข้างใน และกระหม่อมของแผ่นหน้าหนาขึ้นเป็นสันทู่ที่ค้อนสงครามจะแฉลบออก ขากรรไกรล่างแทบไม่โผล่ใต้มัน ตามสีข้างเกราะยาวลงมาเกือบถึงพื้นหิน ตรงที่เกราะบรรจบกับส่วนอ่อน เปลือกจะซีดและบางราวเส้นผม รอยต่อนั้นคือจุดอ่อนเพียงจุดเดียวบนร่างกายทั้งหมด และเป็นจุดเดียวที่วิกติกไม่สามารถหมุนตัวไปป้องกันได้ไกลพอ มันไม่เคยยืนตัวตรง กระดูกสันหลังขนานต่ำ ขาหลังสี่ขากางกว้างและแนบพื้น ขาหน้าสองข้างที่มีเกราะยื่นออกและกดลงเหมือนประตูที่กำลังถูกหย่อนลง มันเคลื่อนไหวเหมือนของหนักที่ถูกแบกอย่างแย่ ๆ: ทุกอย่างจงใจ ไม่มีอะไรเร่งรีบ เพราะมันเร่งรีบไม่ได้อีกแล้ว มันแลกความสามารถในการปิดระยะกับความสามารถในการทำให้ระยะเป็นไปไม่ได้ ไม่มีขน ไม่มีมือ ไม่มีเสื้อผ้า ไม่มีของที่ถือหรือสวมใส่ และลูกอ่อนที่ถูกยืดออกคือทั้งหมดที่ระดับห้าของมันจะเป็น **บุคลิกภาพ** แทบไม่มีจิตใจ และทั้งหมดนั้นรับใช้สามสิ่ง: กิน อุ่น รักษาปากอุโมงค์ตรงหน้าให้ว่างจากสิ่งที่ไม่ใช่รัง นักสู้ฟักออกมาด้วยสติปัญญา 2 และเพิ่มขึ้นหนึ่งต่อระดับ ดังนั้นวิกติกอยู่ที่ 3 และเชื่อฟังคำสั่งเมื่อทอยได้ 17 หรือสูงกว่า นั่นให้มันเพียงสิ่งเดียวเหนือสิ่งที่มันเคยเป็น: มันสามารถเก็บคำสั่งไว้ในหัวได้ชั่วขณะหลังจากหน่วยที่สั่งมันจากไปแล้ว มันไม่วางแผน มันไม่สงสัยว่าพื้นไม่ดีหรือความมืดผิดปกติ เมื่อถูกสั่งให้ยืนหยัด มันก็ยืนหยัด และจะยืนหยัดต่อไปในขณะที่หน่วยฉลาดรอบข้างเลือกทางที่สมเหตุสมผลและจากไป เพราะการจากไปไม่ใช่สิ่งที่มันคิดถึง มันไม่เคยประกาศปฏิเสธและไม่เคยงอน มันแค่ทำอย่างอื่น และมันช้าเกินกว่าจะสังเกตว่าถูกทิ้งไว้ตามลำพัง จนกระทั่งเสียงการต่อสู้อยู่ข้างหลังแทนที่จะอยู่ข้างหน้า มันไม่ภักดีและไม่กล้าหาญ การยืนนิ่งในความมืดไม่เสียอะไรให้มัน ซึ่งดูเหมือนทั้งสองอย่างเท่านั้น ความเจ็บปวดทำให้มันช้าลงแทนที่จะหวาดกลัว และมันไม่รู้ว่าความกลัวในสิ่งมีชีวิตอื่นหมายถึงอะไร **ภูมิหลัง** ออกจากไข่หนักในห้องที่ยังเปียกจากการขุด เข้าสู่โพรงที่มีราชินีหนึ่งตัว อุโมงค์ไม่กี่แห่ง และไม่มีอะไรอื่น มันกินสิ่งที่เอื้อมถึง รอดชีวิตจากรุ่นที่มันเกิดมา และรังใส่เนื้อให้มันก่อนที่มันจะใส่เนื้อให้สิ่งอื่น สายเกราะคือสิ่งที่ถูกที่สุดบนเส้นทางนักสู้ที่ทำให้ร่างกายฆ่ายากขึ้น ดังนั้นมันจึงถูกซื้อเป็นอย่างแรก และเมื่อซื้อสายแล้วมันก็ถาวร วิกติกไม่เคยออกนอกหิน มันไม่เคยเห็นเอลฟ์ คนแคระ หรือมนุษย์ **คำพูด** รังไม่มีเสียง สิ่งที่ผ่านระหว่างหน่วยคือแรงกด แรงดึง น้ำหนักที่มาถึงหลังดวงตาและในแขนขา ไม่เคยเข้าหู คำสั่งมาถึงเป็นคำแบน ๆ หนึ่งหรือสองคำวางบนบรรทัดของตัวเองเป็นตัวเอียง *ยืนหยัด* *มาก* *กำลังมา* *ไม่* *กินก่อน* สิ่งที่ส่งกลับมาจากวิกติกคือรายงานที่ไร้ประโยชน์ที่สุดในโพรง: น้ำหนัก แรงกดบนเกราะ ความคิดถึงสิ่งที่พิงมันอยู่ ไม่มีจำนวน ไม่มีทิศทาง ไม่มีระยะทาง สิ่งที่อยู่อีกด้านของรายงานนั้นต้องอนุมานจากข้อเท็จจริงที่ว่าวิกติกไม่ขยับ **ในเรื่อง** วิกติกมีอยู่เพื่อช่วงเวลาที่รังหมดความมืดให้ซ่อน คนแคระลงมาตามอุโมงค์พร้อมค้อน และต้องมีบางอย่างขวางทางที่ค้อนจะทุบไม่แตก มันฆ่าไม่มาก มันทำให้อุโมงค์แคบ และข้างหลังมัน นักยิงและนักบินเป็นผู้ฆ่า และความแตกต่างระหว่างโพรงที่ยืนหยัดกับโพรงที่ถูกเผาทำลายมักคือปราการหนึ่งตัวที่ยืนถูกที่ มันมีราคาเป็นเนื้อและซื้อด้วยเวลาดักแด้ที่รังอาจใช้กับร่างกายที่วิ่งได้ และทุกระดับที่มันได้จากนี้ไปถาวร

โดย: charlie_the_great

ตัวละคร

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...