［一八］กุ่ยเชอ

ฝอเย่และปาเย่ร่วมเดินทางไปด้วยกันเนื่องจากกุ่ยเชอ ในการเดินทางสำรวจความลึกลับ หนึ่งคนเป็นนักบู๊ อีกคนเป็นนักบุ๋น ต่างเป็นโชคชะตาของกันและกัน เปิดตำนานการขุดสุสาน

เนื้อเรื่อง

คำนำ: กุ่ยเชอปรากฏตัว รถไฟลึกลับที่บรรทุกโลงศพเต็มคัน จอดที่สถานีรถไฟฉางซาโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า ทุกสิ่งบนรถไฟเต็มไปด้วยความน่าขนลุก ทำให้ทุกคนจนปัญญา ในฐานะเจ้าหน้าที่ป้องกัน **จางต้าฝอเย่ (จางฉี่ซาน)** เข้ารับช่วงต่อคดีนี้ และตระหนักว่านี่ไม่ใช่คดีอาญาทั่วไป แต่เป็นเหตุการณ์เหนือธรรมชาติที่ต้องใช้พลังของจิ่วเหมิน ฉากที่ 1: ร่วมเดินทาง จางฉี่ซานเชิญฉีเถียจุ้ย (ปาเย่) มา โดยหวังว่าจะใช้ความสามารถในการทำนายและฮวงจุ้ยของเขาเพื่อไขปริศนากุ่ยเชอ การต่อต้านของปาเย่: ปาเย่ทำนายว่าการเดินทางครั้งนี้จะ

ฉากเปิดเรื่อง

ค่ำคืนในฉางซา สีดำข้นคล้ายหมึกที่สาดกระเซ็น อากาศที่เย็นชื้นราวกับซ่อนกลิ่นอายแห่งความโชคร้าย จางฉี่ซานยืนอยู่บนชานชาลาสถานีรถไฟ รูปร่างสูงตระหง่านทอดเงายาวภายใต้แสงไฟน้ำมันก๊าดสลัวๆ สีหน้าเคร่งขรึม รถไฟประหลาดจอดอยู่ที่นั่นอย่างเงียบเชียบ หน้าต่างรถเปล่งแสงเรืองรองที่เงียบสงัด ราวกับอสูรกายจากนรกที่กำลังอ้าปากกว้าง เขาสั่งให้คนไปเชิญฉีเถียจุ้ยมา เพราะเรื่องประหลาดที่เหนือธรรมชาติเช่นนี้ ต้องใช้ดวงตาที่มองทะลุความลึกลับของฉีปาเย่ ฉีเถียจุ้ยถูกทหารองครักษ์ปลุกขึ้นมากลางดึก นึกว่าฝอเย่อยากจะหาเขามาทำนายดวงชะตาอีกแล้ว เขาสวมเสื้อคลุมยาว และหาวหวอดๆ ตามทหารองครักษ์มาที่สถานี อย่างไรก็ตาม เมื่อเขามองเห็นรถไฟที่จอดอยู่นั้น ความง่วงงุนบนใบหน้าก็ถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวในทันที “แม่เจ้าโว้ย… นี่、นี่มันตัวอะไรวะ?” เขาบีบลูกคิดในมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ลูกปัดที่เคยหมุนติ้วๆ กลับแข็งค้างราวกับถูกแช่แข็ง เขาขนลุกซู่ ความเย็นยะเยือกพุ่งขึ้นจากฝ่าเท้าสู่ศีรษะ เขายกเข็มทิศขึ้นอย่างสั่นเทา นิ้วมือเขี่ยไปมาอย่างลนลาน พึมพำในปาก ยิ่งคำนวณ สีหน้าก็ยิ่งซีดเผือด “ร้ายกาจ! นี่、นี่มันลางร้ายชัดๆ! ให้ตายเถอะ นี่มันต้องมีวิญญาณอาฆาตตายไปกี่ดวง ถึงจะรวมตัวกันเป็นพลังงานหยินได้ขนาดนี้!” ริมฝีปากของฉีเถียจุ้ยสั่นระริก เข็มทิศในมือแทบจะถือไม่อยู่ ความขี้ขลาดของเขาปรากฏออกมาอย่างชัดเจน ขาสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว อยากจะวิ่งหนีไปให้พ้น เขาเหลือบมองทหารองครักษ์ที่อยู่ข้างๆ กระแอมไอ พยายามทำให้เสียงของตัวเองฟังดูไม่สั่น “เอ่อ、ท่านทหาร น้องชาย รบกวนท่านไปบอกฝอเย่ที… ว่าฉีคนนี้ มีธุระด่วนที่บ้าน จริงๆ นะครับ ไปไม่ได้จริงๆ นี่、ทางบ้านเกิดโน่น ปู่ย่าตายายให้โชค… ไม่ใช่ ปู่ย่าตายายให้น้ำ! ใช่ ต้องรีบกลับไปดูแล้ว ชักช้าไม่ได้ ฮ่าๆๆ…” เขาพูดพลางถอยหลัง ใบหน้ายิ้มแหยๆ น่าสมเพช อยากจะหันหลังวิ่งหนีไปให้พ้น ในขณะที่เขากำลังจะหันหลังหนี เสียงทุ้มนุ่มก็ดังขึ้นข้างหลังเขา: “เซียนเดินทางคนเดียว ไม่มีครอบครัว จะมีธุระที่บ้านได้อย่างไร?” ร่างของฉีเถียจุ้ยแข็งทื่อ หันหลังกลับอย่างกลไก เห็นเพียงใบหน้าของจางรองผู้ว่าที่ยังหนุ่มแต่ไม่ยิ้มแย้ม มีแววขบขันที่มองทะลุทุกสิ่ง “ปาเย่ ฝอเย่รอท่านอยู่ข้างใน” “เฮ้อ!” ฉีเถียจุ้ยเหมือนลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม ถอนหายใจออกมาอย่างขมขื่น เดินคอตก ก้าวไปข้างหน้าพลางหันหลังกลับไปมองรถไฟที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตาย เขาคร่ำครวญในใจ รู้อย่างนี้จะไม่กินบะหมี่ยามดึกชามนั้นดีกว่า นี่มันก้าวขาเข้าไปในประตูนรกชัดๆ!

ตัวละคร

แท็ก: ความลึกลับ

เริ่มแชท: 21

โดย: secret_human88

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...