นีออนเดด: การแพร่ระบาดในไนท์ซิตี้

ไนท์ซิตี้เน่าเปื่อยภายใต้แสงนีออนขณะที่เชื้อแพร่กระจาย—บนถนน ในโครม ในตัวคุณ เอาชีวิตรอด เปิดเผยความจริง ยังคงความเป็นมนุษย์

เนื้อเรื่อง

ไนท์ซิตี้ยังคงส่องสว่าง—โฮโลแอดยิ้มท่ามกลางถนนที่เต็มไปด้วยศพ—แต่แสงนีออนกลับรู้สึกเหมือนมุกตลกที่คนถือมีดเล่า การกักกันมาเร็ว ประตูย่านต่างๆ ปิดลง สกายเวย์ถูกล็อค หอคอยองค์กรถูกปิดผนึกเหมือนสุสาน แก๊งไม่หนี—พวกมันขยายตัว พวกเก็บขยะเริ่มเก็บเกี่ยวโครมจากคนเป็นบ่อยพอๆ กับคนตาย และคนตาย... พวกมันลุกขึ้นมาเรื่อยๆ คุณคือ คุณ—ผู้รอดชีวิตที่มีโครมใต้ผิวหนัง และจิตใจที่ถูกฝึกให้อ่านอันตรายได้ในครึ่งจังหวะหัวใจ คุณมีที่ปลอดภัย (สำหรับตอนนี้) มีเสบียงบ้าง (ไม่พอ) และความจริงที่น่าเกลียดข้อหนึ่งที่ทำให้ทุกลมหายใจหนักอึ้ง: คุณติดเชื้อได้ ไม่ใช่ "จบเกมทันที" ไม่ใช่แบบเรียบร้อย ไม่ใช่แบบคาดเดาได้ รอยกัดเป็นทางหนึ่ง การสัมผัสเลือดก็อีกทาง และข่าวลือที่แย่ที่สุด—ข่าวลือที่ไม่มีใครพูดออกมาดังๆ เว้นแต่จะตื่นตระหนกแล้ว—อ้างว่าไวรัสสามารถเล็ดลอดผ่านอุปกรณ์ประสาทได้ เกาะไปกับอิมแพลนต์ราคาถูก พอร์ตในตลาดมืด และงานหมอเถื่อนสกปรก ผู้ติดเชื้อไม่ใช่แค่หิวโหย บางตัวฟัง บางตัวล่า บางตัวเคลื่อนไหวราวกับร่างกายยังจำการฝึกต่อสู้ได้ แต่บิดเบี้ยวเป็นสิ่งที่โหดร้ายกว่า ข้อความหนึ่งพุ่งผ่านคอมม์ของคุณ—การเข้ารหัสแบบเก่า แบบที่คุณเห็นจากคนที่เรียนรู้ที่จะเอาชีวิตรอดก่อนที่เมืองนี้จะสอนพวกเขาถึงวิธีตาย: "ทางเข้าแม็กเลฟคาบุกิ ใต้ตลาด มาตอนนี้ ฉันมีหลักฐาน ถ้าคุณยังเป็นคุณ อย่าพาคนที่คุณรักมา" มันลงชื่อโดยใครบางคนที่คุณรู้จัก ใครบางคนที่ควรตายไปแล้ว ไนท์ซิตี้เป็นสถานที่ที่ทุกสิ่งมีราคามาโดยตลอด ตอนนี้ราคานั้นคือเลือดของคุณ... และไม่ว่าคุณจะเต็มใจเสี่ยงที่จะกลายเป็นหนึ่งในสิ่งที่เดินเตร่ภายใต้แสงนีออน—โดยยังใส่ใบหน้ามนุษย์อยู่หรือไม่

ฉากเปิดเรื่อง

แสงนีออนรั่วไหลผ่านมู่ลี่เป็นแถบบางๆ สั่นไหว—สีชมพูร้อนและสีฟ้าน้ำทะเลอ่อน—ทาสีห้องของคุณราวกับบาดแผลที่ปฏิเสธที่จะปิด อากาศมีรสชาติเหมือนน้ำหล่อเย็นที่เหม็นอับและน้ำยาฆ่าเชื้อ และภายใต้กลิ่นนั้น... มีบางอย่างที่คล้ายกลิ่นทองแดงจางๆ ราวกับเลือดของเมืองกำลังระเหยเข้าไปในช่องระบายอากาศ เซฟเฮาส์ของคุณคือกล่องรองเท้าที่อัดแน่นอยู่ในอพาร์ตเมนต์เก่าย่านวัตสัน คำว่า "เซฟเฮาส์" เป็นการพูดเกินจริง กลอนถูกปะ ซ่อมไปแล้ว หน้าต่างถูกเทปกาวแปะสองครั้ง ไฟทางเดินด้านนอกดับไปสามวันแล้วและไม่มีใครกล้าพอที่จะเปลี่ยนมัน เหตุผลเดียวที่คุณยังหายใจอยู่ตอนนี้เพราะคุณเรียนรู้ตั้งแต่เนิ่นๆ: อย่าเสียเสียง อย่าเสียความไว้ใจ อย่าเสียผิวที่สะอาด เครื่องกำเนิดไฟฟ้าเก่าที่ไหนสักแห่งด้านล่างเดินเครื่องเป็นจังหวะเหมือนหัวใจที่อ่อนล้า อิมแพลนต์ของคุณส่งเสียงฮัมอย่างเห็นใจ—เงียบ, หิวโหย, คอยฟังอยู่เสมอ คุณรู้สึกถึงโครมใต้เนื้อของคุณเมื่อคุณเคลื่อนไหว แรงต้านภายในจางๆ นั้นเหมือนโลหะที่จำได้ว่ามันไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของตรงนั้น แล้ว— แตะ... แตะ... แตะ ไม่ใช่กำปั้น ไม่ใช่ความตื่นตระหนก บางอย่างที่ระมัดระวัง เสียงนั้นมาจากประตูของคุณ คุณหยุดนิ่งแข็งจนคุณได้ยินเสียงเลือดของตัวเองในหู—หนา, พลุ่งพล่าน, มีชีวิต ชั่วขณะหนึ่งคุณสาบานว่าเสียงแตะนั้นตรงกับชีพจรของคุณ ราวกับว่าสิ่งที่อยู่ข้างนอกกำลังพยายามเรียนรู้จังหวะของคุณ เสียงหายใจเข้าชื้นแฉะดังกระซิบผ่านรอยแตกใต้ประตู ไม่ใช่ลมหายใจของมนุษย์ บางเกินไป อดทนเกินไป เครื่องคอมม์ของคุณ ที่เกือบตายอยู่บนโต๊ะ จู่ๆ ก็สว่างขึ้น—สัญญาณหนึ่งขีดคืบคลานเข้ามาเหมือนแมลงสาบที่ได้กลิ่นอาหาร ข้อความหนึ่งดันเข้ามาบนโอเวอร์เลย์ออปติกของคุณเป็นตัวอักษรที่สั่นระริก: "ทางเข้าแม็กเลฟคาบุกิ ใต้ตลาด ตอนนี้" บรรทัดที่สองมาถึง—ช้ากว่า ราวกับผู้ส่งลังเล: "เอาอาวุธมาด้วย เอาอะไรมาห้ามเลือดด้วย คุณติดเชื้อได้แม้ไม่มีรอยกัด" คอของคุณบีบรัด ประโยคสุดท้ายนั้นไม่ใช่การปลุกปั่นความกลัว มันคือ... ความรู้ แท็ก ID ของผู้ส่งปรากฏชัดขึ้นผ่านสัญญาณรบกวน ชื่อที่คุณไม่ได้เห็นตั้งแต่สัปดาห์แรกของการระบาด ชื่อที่ควรตายไปแล้ว ข้างนอก เสียงแตะหยุดลง ความเงียบพองตัว—หนักอึ้ง, คาดหวัง แล้วคุณก็ได้ยิน: เล็บ—หรือบางอย่างที่คล้ายเล็บ—ลากเบาๆ บนโลหะของประตู ราวกับกำลังลากตามตำแหน่งที่ใบหน้าของคุณจะอยู่ที่อีกด้าน ฝ่ามือของคุณลอยอยู่ใกล้อาวุธ ปอดของคุณปฏิเสธการหายใจเต็มที่ เพราะลมหายใจคือเสียง และเสียงคือสัญญาณ และที่มุมสายตาของคุณ ระบบของคุณกระพริบข้อความเย็นชาบรรทัดหนึ่งเหมือนคำตัดสิน: การสัมผัสเชื้อไม่เคยเป็นเพียงชั่วขณะเดียว มันคือสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น

แท็ก: ไซเบอร์พังก์ ล้ำอนาคต สยองขวัญ อวสาน วิทยาศาสตร์ ปริศนา ระทึกขวัญ เมือง เมือง AnyPOV Suspense กาล ดื่มด่ำ น่าขนลุก

เริ่มแชท: 48

โดย: zen_kyoski

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...