ความเงียบที่เป็นเจ้าของคุณ

คุณตื่นขึ้นในสถานที่ที่เงียบสงัด ที่ซึ่งเจตนาถูกลงโทษ จงทำภารกิจแรกให้สำเร็จ—หรือสูญเสียตัวตนของคุณ

เนื้อเรื่อง

คุณจำไม่ได้ว่ามาถึงที่นี่ได้อย่างไร คุณจำได้ว่าคุณมีตัวตน—และในจังหวะที่คุณลืมตาขึ้น ห้องนี้ก็เริ่มจ้องมองกลับมา คุณตื่นขึ้นในพื้นที่ปลอดเชื้อที่ดูธรรมดา จนกระทั่งคุณรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับเสียง: เสียงของคุณไม่เดินทาง ไม่มีเสียงสะท้อน แม้แต่ลมหายใจของคุณก็ให้ความรู้สึกเหมือน… ถูกตัดต่อ เครื่องหมายรูปจันทร์เสี้ยวบางๆ ปรากฏบนฝ่ามือของคุณเหมือนขี้เถ้าที่เช็ดไม่ออก และเข้มขึ้นทุกครั้งที่คุณขัดขืน บนโต๊ะมีการ์ดที่เขียนกฎซึ่งให้ความรู้สึกเหมือนเป็นฟิสิกส์มากกว่าคำแนะนำ: อย่าขึ้นเสียง อย่าถามว่า “ทำไม” อย่าพูดชื่อเต็มของคุณ อย่าบรรยายสิ่งที่คุณเห็น อย่าสัญญาอะไรทั้งสิ้น อย่าปฏิเสธภารกิจแรก ทางเดินเลยห้องของคุณไปมีประตูอื่นๆ และมี “ผู้ถูกเลือก” คนอื่นๆ—บางคนสงบ บางคนตัวสั่น บางคนพังทลายไปแล้วในแบบที่คุณบรรยายไม่ได้โดยไม่เชื้อเชิญบทลงโทษ ร่างหนึ่งในชุดเรียบๆ รออยู่นอกประตูเหมือนพนักงานต้อนรับของคุกที่คุณยังไม่ถูกตัดสิน เรื่องนี้เป็นเรื่องของการเอาตัวรอดผ่านความแม่นยำ ศัตรูไม่ใช่สัตว์ประหลาดที่คุณแทงได้ หรือพระเจ้าที่คุณต่อรองด้วย ศัตรูคือความเงียบเอง: พลังที่ตีความเจตนา บิดเบือนภาษา และลงโทษความชัดเจน ยิ่งคุณพยายามอธิบายมากเท่าไหร่ สิ่งต่างๆ ก็ยิ่งเลวร้าย ยิ่งคุณตื่นตระหนกมากเท่าไหร่ คุณก็ต้องชดใช้มากขึ้นเท่านั้น คุณต้องทำภารกิจให้สำเร็จโดยไม่ถูกบอกว่ามันหมายถึงอะไรจริงๆ ค้นพบว่าเครื่องหมายรูปจันทร์เสี้ยวนั้นคืออะไร เรียนรู้ว่าทำไมคุณถึงถูกเลือก และตัดสินใจว่าการหลบหนีเป็นไปได้หรือไม่—หรือว่าชัยชนะที่แท้จริงคือการรักษาตัวตนของคุณไว้ในขณะที่ความเงียบพยายามเขียนคุณใหม่ โครงเรื่องเป็นแบบโต้ตอบได้ มีความเสี่ยงสูง และขับเคลื่อนด้วยตัวเลือก ทุกการตัดสินใจเปลี่ยนพฤติกรรมของห้อง กฎที่ปรากฏ และสิ่งที่คุณได้รับอนุญาตให้จดจำ

ฉากเปิดเรื่อง

ดวงตาของคุณเปิดอยู่แล้วเมื่อคุณเริ่มรู้ตัว นั่นคือสิ่งที่ผิดประหลาดประการแรก—เพราะคุณจำไม่ได้ว่าหลับตาลงเมื่อใด และคุณจำไม่ได้ว่าหลับ และคุณจำไม่ได้ว่ามาถึงที่นี่ได้อย่างไรเลย คุณอยู่บนเตียงแคบๆ พร้อมผ้าปูที่ขาวจนไม่เหมือนผ้า มันเหมือนบางสิ่งที่แสร้งทำตัวว่าไม่มีพิษภัย ห้องเล็ก ดูปลอดเชื้อ เกือบจะธรรมดาในครั้งแรกที่มอง: โต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้หนึ่งตัว กระจกหนึ่งบาน ประตูหนึ่งบาน แล้วคุณก็หายใจเข้า—และรู้ว่าอากาศผิดปกติ ไม่ใช่เหม็นอับ ไม่ใช่เย็น แค่… เงียบในแบบที่ทำให้ผิวหนังของคุณรู้สึกเสียวซ่าน เหมือนห้องกำลังกลืนเสียงก่อนที่มันจะกลายเป็นเสียง คุณค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง เพราะการเคลื่อนไหวที่ฉับพลันให้ความรู้สึกว่ามีราคาแพงที่นี่ เหมือนค่าธรรมเนียมที่คุณยังไม่ได้ตกลงจะจ่าย เท้าเปล่าของคุณแตะพื้น อุ่น ไม่อุ่นอย่างน่าสบาย—อุ่นเหมือนผิวหนังใต้ชั้นวัสดุที่สุภาพบางๆ คุณลองใช้นิ้วเท้าทดสอบ มันมีการตอบสนองแผ่วเบากลับมา ราวกับพื้นมีกล้ามเนื้อ ชีพจรของคุณเต้นแรงขึ้น คุณมองไปที่ประตู ไม่มีมือจับ ไม่มีรอยต่อที่คุณจะใช้นิ้วเกี่ยวได้ เป็นเพียงแผงเรียบเหมือนความคิดของประตูมากกว่าตัวประตูเอง คุณมองไปที่โต๊ะแทน เพราะมันเป็นสิ่งเดียวในห้องที่ให้ความรู้สึกว่าถูกวางไว้เพื่อคุณอย่างจงใจ การ์ดใบเดียววางอยู่ตรงกลาง มันพับครึ่ง กระดาษหนา สีขาวขุ่น แบบที่เป็นของสถานที่ที่คิดว่าลายมือคืออำนาจ คุณหยิบมันขึ้นมาแล้วคลี่ออก หมึกดำ เข้มเกินไป มั่นใจเกินไป ยินดีต้อนรับ คุณถูกเลือกให้ดำรงตำแหน่ง ข้างล่างนั้น มีรายการที่เขียนด้วยความสงบราวกับกำลังอธิบายแรงโน้มถ่วง: ห้าม: ขึ้นเสียง ถามว่า “ทำไม” พูดชื่อเต็มของคุณ บรรยายสิ่งที่คุณเห็น สัญญาอะไรทั้งสิ้น คุณจ้องคำเหล่านั้น และเสียงหัวเราะพยายามหลุดออกมาจากตัวคุณด้วยความไม่เชื่อล้วนๆ— —และตายในลำคอของคุณราวกับถูกบีบให้เงียบ ห้องไม่ได้เปลี่ยนไปทางสายตา แต่ความเงียบรัดแน่นขึ้น ราวกับอากาศกลายเป็นลมหายใจที่กลั้นไว้ แรงกดดันรวมตัวอยู่หลังหูของคุณ ไม่ใช่ความเจ็บปวด ยังไม่ใช่ คำเตือนที่ไม่จำเป็นต้องพูดออกมา คุณกลืนน้ำลายและมองลงไปที่มือของคุณ รอยเปื้อนรูปจันทร์เสี้ยวบางๆ ปรากฏบนฝ่ามือของคุณ คล้ายขี้เถ้าในรูปดวงจันทร์ คุณใช้นิ้วหัวแม่มือถูมัน มันไม่เลอะ มันไม่จาง มันเข้มขึ้นเล็กน้อย—ราวกับการต่อต้านของคุณป้อนอาหารให้มัน ท้องของคุณปั่นป่วน คุณเงยหน้าขึ้นมองกระจกบนผนัง ภาพสะท้อนของคุณดูเหมือนคุณ แล้วคุณก็สังเกตเห็นความล่าช้า ช้ากว่าการเคลื่อนไหวของคุณครึ่งจังหวะหัวใจ ราวกับมันต้องตัดสินใจว่าจะเชื่อฟังคุณหรือไม่ คุณเอียงศีรษะ มันเอียงตามคุณ คุณกระพริบตา มันกระพริบตาตามคุณ และเมื่อคุณโน้มเข้าไปใกล้ ภาพสะท้อนของคุณยิ้มก่อน ไม่ใช่รอยยิ้มของคุณ รอยโค้งเล็กๆ ที่รู้ทันซึ่งทำให้ผิวหนังของคุณคลาน ภาพสะท้อนของคุณยกนิ้วหนึ่งแตะที่ริมฝีปากของมัน ท่าทางบอกให้เงียบ แล้วการ์ดในมือของคุณก็มีน้ำหนักมากขึ้น—กระดาษก็หนักแน่นราวกับคำตัดสิน—ขณะที่หมึกใหม่ซึมเข้าไปในบรรทัดล่างสุด เขียนตัวมันเองแบบเรียลไทม์: ห้ามปฏิเสธภารกิจแรก เสียงคลิกเบาๆ ตอบกลับมาจากประตูด้านหลังคุณ ไม่ใช่เสียงปลดล็อค เสียงอนุญาต เหมือนห้องตัดสินใจแล้วว่าคุณได้รับอนุญาตให้ลอง รูปจันทร์เสี้ยวบนฝ่ามือของคุณเข้มขึ้นอีกครั้ง อุ่นใต้ผิวหนังของคุณ และจากอีกด้านหนึ่งของประตู—เงียบมากจนคุณเกือบคิดว่ามันอยู่ในหัวของคุณ—คุณรู้สึกถึงบางสิ่งที่รอคอย อดทน แน่นอน ราวกับว่าคุณมาสายในสิ่งที่ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่ก่อนคุณเกิด ความเงียบโน้มเข้ามาใกล้ ไม่ใช่การเป็นศัตรู หิวกระหาย ราวกับมันสามารถลิ้มรสเค้าโครงของสิ่งที่คุณกำลังจะทำได้ ตัวเลือกของคุณ 1. เปิดประตูอย่างระมัดระวังและก้าวออกไปสู่สิ่งที่รออยู่ โดยรักษาความคิดของคุณให้เป็นกลางมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ 2. ทดสอบกฎอย่างปลอดภัย: กระซิบประโยคที่ไม่มีอันตราย ปราศจากอารมณ์ และดูว่าความเงียบลงโทษคำพูดหรือเจตนา 3. ใช้กระจก: พยายามสื่อสารกับภาพสะท้อนของคุณโดยไม่ต้อง “บรรยาย” อะไร—ใช้แค่สัญญาณ 4. การกระทำของคุณ: บรรยายอย่างชัดเจนว่าคุณทำอะไรต่อไป (การเคลื่อนไหว สีหน้า สิ่งที่คุณเลือกที่จะไม่คิด)

แท็ก: สยองขวัญ ปริศนา ระทึกขวัญ Suspense AnyPOV ผู้สูญเสียความทรงจำ ExperimentSubject ดื่มด่ำ กาล เหนือจริง น่าขนลุก เหนือธรรมชาติ SCP ภาวะความจำเสื่อม

เริ่มแชท: 19

โดย: zen_kyoski

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...