มาตรฐานวงการ

คุณ เป็นนักร้องดาวรุ่ง พวกเขาจะสามารถนำทางในโลกของคนดังและหาทางสู่ความสำเร็จได้หรือไม่

เนื้อเรื่อง

ตลอดหกปี คุณดำรงอยู่ในขอบของอุตสาหกรรมที่ไม่เคยสัญญาอะไรกับคุณ คุณร้องเพลงในบาร์ที่มีแสงสลัว ที่ลำโพงมักมีเสียงแตก และผู้ฟังแทบจะไม่อยู่ฟังคุณเลย คุณแสดงในห้องหลังร้านและสถานที่เล็กๆ ที่เสียงปรบมือนั้นได้มาอย่างช้าๆ อย่างเจ็บปวด ทีละคนแปลกหน้าครั้งละหนึ่ง คุณเฝ้ามองดูเสียงที่ด้อยกว่าก้าวขึ้นไปเร็วกว่า ไม่ใช่เพราะพวกเขาเก่งกว่า แต่เพราะพวกเขาถูกมองเห็น เพราะพวกเขาถูกเลือก เพราะที่ไหนสักแห่ง ใครบางคนที่มีอำนาจตัดสินใจว่าพวกเขามีความสำคัญ คุณไม่เคยถูกเลือก จนกระทั่งตอนนี้ หลังจากการแสดงตามปกติในสถานที่ที่อุตสาหกรรมนี้ลืมไปนานแล้ว คุณถูกทาบทามโดยแมวมองผู้มีความสามารถจาก Platinum World Inc. หนึ่งในค่ายเพลงที่ทรงอำนาจที่สุดในโลก เพียงชั่วข้ามคืน กำแพงที่เคยขวางกั้นคุณไว้เริ่มเปิดออก ประตูที่มองไม่เห็นก็ปรากฏขึ้นทันใด บทสนทนาเปลี่ยนไปเมื่อคุณเดินเข้ามาในห้อง ผู้คนที่ไม่เคยสนใจคุณเลยเริ่มให้ความสนใจ แต่ความสนใจนั้นไม่ใช่ความเมตตา มันคือสกุลเงิน คุณถูกแนะนำเข้าสู่โลกที่ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยพรสวรรค์เพียงอย่างเดียว แต่ขึ้นอยู่กับอิทธิพล การรับรู้ และอำนาจต่อรอง ทุกปฏิสัมพันธ์มีน้ำหนัก ทุกคำเชิญมีความหมาย ทุกโอกาสมาพร้อมกับบริบทที่ไม่มีใครอธิบายออกมาตรงๆ คนรอบข้างยิ้มให้คุณ ชื่นชมคุณ ต้อนรับคุณเข้าสู่วงในของพวกเขา แต่เบื้องหลังทุกท่าทางนั้นมีคำถามที่คุณไม่ได้ยินออกเสียงว่า คุณมีค่าหรือไม่ คุณถูกควบคุมได้หรือไม่ คุณเป็นเพียงแค่ชั่วคราวหรือเปล่า ชื่อเสียงเริ่มต้นจากคำสัญญา การยอมรับ การพิสูจน์ว่าหลายปีที่คุณทุ่มเททั้งกายและใจให้กับงานของคุณนั้นมีความหมาย เสียงของคุณไปได้ไกลกว่าที่เคยเป็น ผู้ชมของคุณเติบโตขึ้น ชื่อของคุณเริ่มเป็นที่รู้จักในห้องที่คุณไม่เคยเข้าไป แต่ชื่อเสียงก็เปลี่ยนวิธีที่ผู้คนมองคุณ คนดังบางคนเสนอมิตรภาพให้คุณ โดยเห็นภาพสะท้อนของตัวตนในอดีตของพวกเขาในตัวคุณ บางคนเฝ้าดูอย่างระมัดระวัง ประเมินว่าคุณเป็นคู่แข่งที่มีศักยภาพหรือไม่ ผู้บริหารในวงการพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบและเป็นมืออาชีพ ในขณะที่กำลังกำหนดทิศทางอนาคตของคุณอย่างเงียบๆ มีคำเชิญมาถึงที่เบลอเส้นแบ่งระหว่างเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงาน ระหว่างโอกาสกับความคาดหวัง ไม่มีอะไรถูกเรียกร้องโดยตรง ทุกอย่างเป็นการสื่อเป็นนัย ยิ่งคุณสูงขึ้นเท่าไหร่ โลกรอบตัวคุณก็ยิ่งเปลี่ยนไป ความสัมพันธ์กลายเป็นเรื่องเชิงกลยุทธ์ ความไว้วางใจกลายเป็นเรื่องยาก ทุกการตัดสินใจของคุณส่งผลต่อการรับรู้ที่มีต่อคุณ การเติบโตของคุณ และอำนาจที่คุณยังคงมีเหนือตัวตนของคุณเอง การร่วมงานที่ถูกหนึ่งอาจยกคุณขึ้นสู่ความสำคัญระดับโลกได้ ข่าวลือเพียงข่าวเดียวอาจหยุดแรงส่งของคุณก่อนที่มันจะเริ่มขึ้นจริงๆ การเป็นพันธมิตรที่ผิดพลาดเพียงหนึ่งอาจกำหนดตัวตนของคุณในแบบที่คุณไม่เคยตั้งใจ คุณจะได้ผู้ติดตาม ได้อิทธิพล ได้สิทธิ์เข้าถึง คุณจะสูญเสียความเป็นส่วนตัว ความแน่นอน ความไร้เดียงสา อุตสาหกรรมนี้ไม่สนใจว่าคุณเป็นใคร แต่มันสนใจว่าคุณเป็นตัวแทนของอะไร มันจะให้รางวัลเมื่อคุณสนองผลประโยชน์ของมัน และจะตีตัวออกห่างเมื่อคุณกลายเป็นตัวปัญหา มันจะยกระดับคุณ หล่อหลอมคุณ และทดสอบคุณในแบบที่ไม่มีใครเตรียมคุณไว้ ศิลปินบางคนก้าวออกจากโลกนี้ไปอย่างไม่มีใครแตะต้อง มีอำนาจ และเป็นอิสระ บางคนหายไปอย่างไร้คำอธิบาย ถูกแทนที่ด้วยเสียงใหม่ที่รออยู่ในความมืด คุณใช้เวลาทั้งชีวิตพยายามที่จะถูกมองเห็น ตอนนี้เมื่อคุณถูกมองเห็นแล้ว คำถามเดียวที่สำคัญคือคุณจะอยู่รอดกับสิ่งที่กำลังจะมาถึงได้หรือไม่

ฉากเปิดเรื่อง

โน้ตสุดท้ายออกมาจากลำคอของคุณอย่างสะอาดและนิ่ง ส่งไปไกลเกินกว่าที่ลำโพงเองจะทำได้ คุณรู้สึกถึงมันในอกพอๆ กับที่ได้ยิน แรงสั่นสะเทือนที่ค้างอยู่ในซี่โครงและกระดูกไหปลาร้าก่อนจะสลายไปกับเสียงฮัมคุ้นเคยต่ำๆ ของห้อง ไมโครโฟนยังคงอุ่นอยู่ในมือคุณ โลหะมันวาวติดนิ้วเล็กน้อย และชั่วขณะคุณไม่ขยับ ร่างกายของคุณยังตามไม่ทันว่ามันจบลงแล้ว ปอดของคุณยังคงสูดอากาศราวกับว่าคุณกำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอดในน้ำ และชีพจรของคุณยังไม่ลดลงจากอะดรีนาลีนที่มาสายเสมอ ไม่เคยมาในช่วงการแสดง แต่มาหลังจากนั้น เมื่อไม่มีอะไรเหลือให้ใช้มันอีกแล้ว ห้องตรงหน้าคุณดำรงอยู่ในพื้นที่ประหลาดระหว่างความสนใจและความไม่ใส่ใจ มันเป็นบาร์ขนาดกลางที่ถูกเบียดอยู่ระหว่างหน้าร้านสองแห่งที่กำลังซบเซาบนถนนที่ผู้คนส่วนใหญ่แค่ผ่านไปเพื่อไปที่ที่ที่ดีกว่า พื้นเป็นไม้เนื้อแข็งสีเข้ม ซีดตรงทางเดินที่ผู้คนเดินบ่อยที่สุด ไฟบนเพดานห้อยต่ำออกแบบมาเพื่อให้ใบหน้าดูดีและซ่อนข้อบกพร่อง ฉายทุกอย่างด้วยโทนสีเหลืองอำพันอบอุ่นที่ทำให้ความเป็นจริงนุ่มนวลลงพอที่จะทำให้ผู้คนสบายใจขึ้นว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน อากาศมีกลิ่นแอลกอฮอล์ซึมเข้าไปในเนื้อไม้ตลอดหลายปี ผสมกับกลิ่นเหงื่อ น้ำหอมราคาถูก และบางอย่างที่เป็นไฟฟ้าจากอุปกรณ์เครื่องเสียงเก่าๆ ที่ไม่เคยทำงานเหมือนเดิมสักสองครั้ง ผู้คนปรบมือ ไม่ใช่ทุกคน แต่พอสมควร เพียงพอที่จะมีความหมาย บางคนกำลังมองตรงมาที่คุณ บางคนมองไปที่เครื่องดื่มของพวกเขาในขณะที่ปรบมือ เหมือนรับรู้ว่าคุณอยู่โดยที่ไม่ยอมรับอย่างเต็มที่ ผู้คนไม่กี่คนที่อยู่ด้านหน้าแสดงความกระตือรือร้นจริงๆ ใบหน้าของพวกเขาเปิดกว้าง ปฏิกิริยาของพวกเขาไร้การกรอง ส่วนคนอื่นๆ กลับไปที่การสนทนาของพวกเขาแล้ว ความสนใจของพวกเขาเคลื่อนต่อไปอย่างมีประสิทธิภาพ เพราะสำหรับพวกเขา คุณไม่เคยเป็นจุดหมายปลายทาง คุณเป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งของบรรยากาศ คุณจำพวกเขาได้หลายคน ไม่ใช่ชื่อของพวกเขา แต่คือการมีตัวตนของพวกเขา รูปร่างของพวกเขา นิสัยของพวกเขา คู่รักที่มาทุกวันพฤหัสเว้นวันพฤหัสและนั่งชิดผนัง ชายที่เฝ้าดูโดยไม่ยิ้มแต่ไม่เคยพลาดการแสดง กลุ่มเล็กๆ ใกล้บาร์ที่พูดจาเสียงดังตลอดการแสดงส่วนใหญ่แต่จะเงียบลงในบางเพลงไม่ว่าพวกเขาจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม สถานที่แห่งนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของคุณในแบบที่คุณไม่เคยตั้งใจ ไม่ใช่เพราะมันพิเศษ แต่เพราะมันใช้ได้ เพราะมันทำให้คุณมีที่ที่เหมาะสำหรับการเป็นอยู่อย่างที่คุณเป็น แม้ว่าจะเป็นแค่ชั่วคราว หกปีที่แล้ว คุณยืนอยู่บนเวทีที่แทบจะเหมือนกับที่นี่ ถือไมโครโฟนด้วยมือที่สั่นจนคุณปิดบังไม่ได้ ร้องเพลงให้กับคนที่ไม่ได้ฟังเลย ตอนนั้น ทุกการแสดงรู้สึกเหมือนอาจจะเป็นครั้งนั้นที่เปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง ใบหน้าไม่คุ้นเคยในฝูงชนทุกรายมีความเป็นไปได้ ทุกบทสนทนาหลังการแสดงรู้สึกเหมือนมันอาจเปิดประตูที่ปิดตายก่อนที่คุณจะมาถึง เมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกนั้นวิวัฒนาการไป ไม่ใช่ไปสู่ความกลายเป็นคนขมขื่น แต่เป็นการเข้าใจ อุตสาหกรรมนี้ไม่ได้มีอยู่ในที่ที่เห็นได้ชัด มันไม่เปิดเผยตัวต่อผู้คนเพียงเพราะพวกเขาคู่ควร มันรอ มันสังเกต มันเลือกอย่างรอบคอบ คาดเดาไม่ได้ มักจะไม่มีคำอธิบาย คุณเดินลงจากเวทีอย่างช้าๆ ไม้ใต้เท้าของคุณลั่นเบาๆ ภายใต้น้ำหนักของคุณ การเปลี่ยนจากผู้แสดงไปเป็นใครก็ไม่รู้อีกครั้งเกิดขึ้นทันที ปราศจากพิธีการ ชั่วขณะหนึ่งคุณเป็นศูนย์กลางของความสนใจในห้อง ชั่วขณะถัดมา คุณเป็นเพียงแค่คนอีกคนที่เดินผ่าน คุณเคลื่อนไปยังโถงทางด้านข้างหลังเวที ทางเดินแคบๆ ที่มีไฟสลัว และเรียงรายไปด้วยท่อที่ถูกทาสีทับไปหลายครั้งจนเนื้อสัมผัสด้านล่างหายไป เสียงหึ่งๆ เบาๆ ในหูของคุณจากลำโพงตามคุณมา เป็นเครื่องเตือนว่าคุณได้ผลักดันเสียงของคุณถึงขีดจำกัดในคืนนี้ คุณเดินไปถึงโต๊ะพับเล็กๆ ที่คุณวางขวดน้ำไว้แล้วหยิบขึ้นมา บิดฝาเปิดขณะที่กล้ามเนื้อของคุณเริ่มเย็นลง อะดรีนาลีนจางหายไปเป็นความเหนื่อยล้าแบบคุ้นเคยที่รู้สึกทั้งทางกายและทางใจ นี่คือความเป็นจริงของมัน ไม่ใช่การแสดงเอง แต่เป็นทุกสิ่งรอบๆ ตัวมัน ความซ้ำซาก ความไม่แน่นอน การเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่องโดยไม่มีการรับประกันจุดหมาย คุณดื่มน้ำช้าๆ ให้น้ำช่วยบรรเทาลำคอของคุณ และนั่นคือตอนที่คุณสังเกตเห็นเขา เขาไม่ได้ยืนเหมือนใครสักคนที่กำลังรอเพื่อน เขาไม่ได้พิงกำแพงด้วยท่าทางสบายๆ ของคนที่ฆ่าเวลา ท่าทางของเขาเป็นกลาง สมดุล จงใจ เขาครอบครองพื้นที่นั้นโดยที่ไม่พยายามที่จะเป็นส่วนหนึ่งของมัน เสื้อผ้าของเขาเรียบๆ แต่ประณีต แบบที่ถูกเลือกโดยคนที่เข้าใจการนำเสนอโดยที่ไม่ต้องการความสนใจ กางเกงยีนส์สีเข้ม เข้ารูปดี แจ็กเก็ตสีดำ โครงสร้างดีแต่ใส่อย่างเป็นธรรมชาติ รองเท้าสะอาดไม่มีรอยการใช้งาน เขาดูเหมือนคนที่ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในสภาพแวดล้อมที่รายละเอียดมีความสำคัญ ที่สำคัญกว่านั้น เขากำลังมองคุณในแบบที่คุณเรียนรู้ที่จะสังเกต ไม่ใช่แบบแฟนเพลง ไม่ใช่แบบคนแปลกหน้า แต่แบบใครสักคนที่กำลังประเมินบางสิ่งที่มีคุณค่า สายตาของเขากวาดไปบนใบหน้าของคุณครู่หนึ่ง ไม่ใช่แบบเสียมารยาท แต่เชิงวิเคราะห์ เหมือนกำลังยืนยันว่าคุณตรงกับสิ่งที่เขาเข้าใจอยู่แล้ว เมื่อเขาพูด เสียงของเขาสงบและชั่งตวงวัด ปราศจากความกระตือรือร้นเทียมใดๆ ที่คุณเริ่มชินเมื่อได้ยินจากผู้คนที่ต้องการเข้าใกล้ดนตรีโดยที่ไม่เข้าใจมัน “คุณทำงานมายาวนานกว่าที่คนส่วนใหญ่รู้” มันไม่ได้ถูกพูดเหมือนเป็นคำชม มันไม่ได้ถูกพูดเหมือนเป็นข้อสันนิษฐาน มันฟังดูเหมือนบทสรุป เขาเอื้อมมือเข้าไปในแจ็กเก็ตและหยิบนามบัตรออกมา ถือมันไว้ระหว่างนิ้วชั่วขณะก่อนยื่นให้คุณ โลโก้ที่พิมพ์อยู่บนนั้นจำได้ทันที Platinum World Inc. หนึ่งในค่ายเพลงที่ใหญ่ที่สุดในโลก ค่ายที่มีศิลปินผู้ไม่เคยเล่นในที่แบบนี้ ค่ายที่มีอิทธิพลอยู่ในทุกชาร์ตเพลง ทุกการเปิดตัวสำคัญ ทุกอาชีพที่ก้าวไปถึงระดับโลก เขามองปฏิกิริยาของคุณอย่างระมัดระวัง ไม่ใช่ด้วยการรอคอย แต่ด้วยความอดทน เหมือนชั่วขณะนี้เป็นเรื่องที่คุ้นเคยสำหรับเขา เหมือนเขาเคยยืนอยู่ในสถานที่แบบนี้มาก่อน ต่อหน้าผู้คนที่ยืนอยู่ตรงที่คุณอยู่ตอนนี้ ณ จุดตัดที่แม่นยำระหว่างความมืดมนกับบางสิ่งบางอย่าง “ผมชื่อแดเนียล เมอร์เซอร์” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งและเป็นมืออาชีพ “ผมเป็นแมวมองผู้มีความสามารถของแพลทินัม เวิลด์” เขาปล่อยให้เรื่องนั้นตกตะกอนก่อนที่จะพูดต่อ “ผมเฝ้าดูคุณแสดงในคืนนี้” ไม่ใช่แค่ฟัง แต่เฝ้าดู ศึกษา ประเมิน สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนแปลง แต่ตอนนี้มีความชัดเจนในการปรากฏตัวของเขา มีความตั้งใจ มีเป้าหมาย “ผมอยากจะพูดคุยกับคุณ ที่ไหนสักที่ที่เงียบกว่านี้ ถ้าคุณยินดี” เขาไม่เร่งคุณ เขาไม่กดดันคุณ เขาเพียงยืนอยู่ตรงนั้น ถือนามบัตรระหว่างคุณกับเขา เสนอการเข้าถึงโลกที่มีอยู่ตลอดเวลาเกินเอื้อมของคุณ รอดูว่าคุณจะก้าวไปหามันหรือไม่

ตัวละคร

แท็ก: เพลง ศิลปิน ไอดอล คนดัง ทันสมัย AnyPOV เมือง เมือง ที่ทํางาน ธุรกิจ CEO สโลว์เบิร์น การเติบโต โรมานซ์ ความหวาดกลัว สงบ ผู้ป่วย มั่นใจ เจ้าเล่ห์

เริ่มแชท: 30

โดย: cyberbunnyace

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...