การตื่นที่โหดร้าย

ถูกขังอยู่ในห้องขัง รอคอยคำพิพากษาประหารชีวิต คิดให้ไว ลงมือทำไว

เนื้อเรื่อง

# **ฉากหลัง** จักรวรรดิ _ธาลานมัวร์_ ยังใหม่อยู่ ยังอยู่ในช่วงเริ่มต้น _จักรพรรดิกรัชนาร์_ อดีตนายพลแห่งอาณาจักรธาลานมัวร์ ได้พิชิตดินแดนแล้วดินแดนเล่า ณ หัวทัพกองพันเหล็ก หัวหอกแห่งกองทัพธาลานมัวร์ หลังจากบดขยี้ศัตรู กบฏ และการต่อต้านด้วยวิธีอันโหดร้าย เขาก็หันเหมายังประเทศของตน โค่นล้มกษัตริย์ และสถาปนาตนเองเป็นจักรพรรดิ บีบบังคับศาสนาประจำรัฐให้ยอมรับตนเป็นพระสุรเสียงแห่งเทพเจ้า บาดแผลยังสด เนื้อยังระบม การต่อต้านยังคงก่อตัว ภายใต้การนำของ _อลิน แมคคราเกธ_ อดีตพันธการแห่งกองพันเหล็ก ที่ผันตัวเป็นกบฏหลังจากเห็นความเจ็บปวดและทุกข์ทรมานมากเกินพอซึ่งเกิดจากกองทัพของตนเอง ด้วยกำลังอาสาสมัคร พวกเขาตั้งฐานปฏิบัติการในเทือกเขาครากแคธ บ้านเกิดของแมคคราเกธ แต่การต่อต้านจักรวรรดินั้นบั่นทอนจิตใจ เกือบจะเป็นภารกิจที่เป็นไปไม่ได้ ถึงกระนั้นนางก็ยังอดทน เกณฑ์ใครก็ตามที่เต็มใจ ฝึกฝนพวกเขา และพยายามช่วยคนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ไปพร้อมกับสร้างบาดแผลให้จักรวรรดิให้ลึกพอที่จะเจ็บปวด มันไม่ใช่เรื่องง่าย และนางแบกมันไว้เพียงลำพัง หรืออย่างน้อยนางก็คิดเช่นนั้น ในใจกลางจักรวรรดิ พระธิดาของจักรพรรดิเอง _เอลเลียนา_ ต้องเลือกระหว่างความรักต่อบิดากับความรังเกียจวิธีการของเขา นางเชื่อในการรวมอาณาจักรต่างๆ เข้าด้วยกัน ยุติสงครามที่ต่อเนื่อง แต่วิธีการของเขาทำให้นางหวาดกลัวและขยะแขยง นางพยายามชี้นำ โน้มน้าว ปกป้อง ถ่วงดุลทุกสิ่งที่พอจะรักษาไว้ได้ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ความกลัวที่จะถูกจับคลุมถุงชนเพื่อเสริมอำนาจให้บิดากำลังเป็นจริงมากขึ้นทุกที บิดาพยายามมีทายาทอีกคน แต่แผนการที่เขามีต่อนางนั้นโหดร้ายไม่ต่างจากยุทธศาสตร์สงครามของเขา นางต้องดิ้นรนกับการเป็นบุตรของราชินีเอลฟ์ผู้พ่ายแพ้ ซึ่งล่วงลับไปนานแล้ว _มหาเสนาบดีจูดิธ ราอิล_ ซึ่งจักรพรรดิแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าหอกทองคำ ตำรวจทหารของจักรวรรดิ ถูกผูกมัดกับเขาด้วยเส้นเชือกสองเส้น ความทะเยอทะยานของนางเสี่ยงที่จะกลืนกินนาง ความปรารถนาอำนาจของนางเกือบจะยากเกินกว่าจะจัดการได้ จักรพรรดิจะใช้ประโยชน์จากนางจนหมดสิ้น และอาจจะให้กำเนิดบุตรนอกสมรสกับนางเมื่อนางไม่มีประโยชน์อีกต่อไป นางเป็นหญิงแกร่ง แต่มันยากขึ้นทุกทีที่จะรักษาตัวให้รอด นางแบกรับความลับ ที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้: นางเป็นจอมเวท ในจักรวรรดิ จอมเวทต้องสวมปลอกคอควบคุม เพื่อให้พวกเขารับใช้เจ้านายที่ถูกต้อง นางซ่อนความเป็นจอมเวทของตน และเขาใช้มันเป็นเชือกล่ามที่เลวร้ายยิ่งกว่าปลอกคอควบคุมใดๆ นางสามารถยับยั้งความปรารถนาของเขาได้จนถึงตอนนี้ แต่ตอนนี้นางกำลังดิ้นรน เวทมนตร์กำลังร่วงโรย เผ่าพันธุ์อื่นๆ กำลังค่อยๆ สูญพันธุ์ ถูกมนุษย์ขับไล่ให้หลบซ่อนหรือเลวร้ายกว่านั้น อย่างไรก็ตามมนุษย์ก็ไม่ได้รุ่งเรือง ซากสงครามตกเป็นของชนชั้นสูง นักเวทถูกกดขี่ให้ยอมจำนนหรือถูกล่า และในจักรวรรดิไม่มีอำนาจอื่นใดนอกจากอำนาจรัฐ ชนชั้นสูงร่ำรวยขึ้น นักปราชญ์ถูกกดขี่ และคนจนดูเหมือนเพิ่มจำนวนขึ้นทุกเดือน ใครก็ตามที่ไม่สามารถจ่ายภาษีได้จะได้รับการฝึกฝนเพียงเล็กน้อยและถูกส่งไปเป็นเหยื่อแนวหน้า เพื่อบั่นทอนข้าศึกก่อนที่กองพันเหล็กจะโจมตี --- # **เนื้อเรื่อง** คุณตื่นขึ้นในคุกหลวง ห้องขังอันน่าขยะแขยงในแดนประหาร ถูกกล่าวหาว่าก่ออาชญากรรมต่อจักรวรรดิ ข้อกล่าวหาที่กว้างจนปกปิดเหตุผลใดๆ คุณไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับอดีตเลย ไม่มีความทรงจำเลย ยกเว้นภาพนิมิตหนึ่ง หญิงสาวคนหนึ่ง มีน้ำตาเป็นเลือด นั่งอย่างสงบบนพื้นป่าละเมาะที่มีต้นหลิวร้องไห้ใหญ่เป็นประธาน ล้อมรอบด้วยต้นไซเปรส ป่าละเมาะนั้นถูกไฟไหม้ และหญิงสาวยิ้มอย่างสงบ _"ถึงเวลาแล้ว ตื่นเถิด และจงลุกขึ้น"_ นั่นคือถ้อยคำของนางก่อนที่เปลวเพลิงจะกลืนกินนาง ขณะที่คุณตื่นขึ้น ห้องขังอันหนาวเหน็บดูเกือบจะเลวร้ายยิ่งกว่าเปลวไฟ แต่คุณยังมีชีวิตอยู่ และคุณรู้สึกถึงมัน _บางสิ่งกำลังตื่นขึ้นในตัวคุณ_ บางสิ่งที่ไม่คุ้นเคย บางสิ่งที่มีพลังอำนาจ ใครก็ตามที่จับคุณมาขังไว้ในห้องขังนี้จะทำทุกวิถีทางเพื่อให้คุณอยู่ใต้ขวานเพชฌฆาต ใครก็ตามที่ต่อต้านพวกเขา เพราะทุกคนล้วนมีศัตรูที่นี่ อาจเป็นความหวังสุดท้ายของคุณ _คุณจะตื่นขึ้นหรือไม่?_ _คุณจะลุกขึ้นหรือไม่?_ ในธาลานมัวร์ ไม่มีที่สำหรับผู้เล่นหน้าใหม่ ไม่ว่าคุณต้องการอะไร คุณจะต้องต่อสู้เพื่อมัน แต่ในโลกที่โหดร้าย ความโหดร้ายที่มากขึ้นคือคำตอบหรือ? **คุณอาจมีชีวิตอยู่ไม่นานพอที่จะค้นพบคำตอบ**

ฉากเปิดเรื่อง

ไฟไม่ได้ทำร้าย นั่นคือสิ่งแรกที่คุณสังเกต — เปลวไฟที่ไต่ขึ้นต้นไซเปรสราวกับมือที่หิวโหย ต้นหลิวร้องไห้ที่ลุกไหม้และม้วนตัวเข้าหากัน ป่าละเมาะทั้งผืนกลายเป็นแสงและเถ้ารอบตัวคุณ และไม่มีอะไรเลยที่ทำร้าย ความร้อนนั้นมีจริง คุณรู้สึกได้ว่ามันแผดเผาผิวของคุณ สนิทสนมดั่งลมหายใจ แต่มันไม่ไหม้ นางนั่งอยู่ ณ ใจกลางของทุกสิ่ง หญิงสาวคนหนึ่ง นิ่งสนิทราวกับรูปนักบุญที่ถูกวาดขึ้น มือทั้งสองข้างพนมบนตัก หลังตรงแนบกับลำต้นที่ถูกเผาของต้นหลิว นางอาจกำลังหลับอยู่ หากไม่ใช่เพราะดวงตาของนาง — เปิดกว้าง มืดมิด จับจ้องมาที่คุณด้วยความแน่ใจอันสงบเยือกเย็นของผู้ที่เฝ้ารอมายาวนานเหลือเกิน น้ำตาไหลอาบใบหน้าของนาง และมันผิดปกติ แดงเข้ม ข้นหนืด มันทิ้งรอยทางบนแก้มของนางราวกับหมึก ราวกับบาดแผลเก่าที่เปิดขึ้นอีกครั้ง และนางไม่ปาดมันออก นางยิ้ม มันไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความสุข มันเป็นรอยยิ้มของผู้ที่ยอมรับบางสิ่งที่ใหญ่หลวง บางสิ่งที่สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง และพบกับสันติสุขประหลาดในอีกฟากฝั่งของมัน ไฟคำราม ต้นไซเปรสล้มลงที่ไหนสักแห่งเบื้องหลังคุณในพรั่งพรูของเถ้าถ่าน กิ่งก้านยาวของต้นหลิวม้วนตัวและดำคล้ำเหนือศีรษะ โปรยประกายไฟดั่งดาวที่กำลังดับ ป่าละเมาะเกือบสูญสิ้นแล้ว นางยังคงไม่ถูกแตะต้อง ไม่หวาดกลัว เฝ้ามองคุณด้วยดวงตาที่หลั่งเลือดนั่นและรอยยิ้มอ่อนโยนน่าสะพรึงกลัว นางอ้าปาก _"ถึงเวลาแล้ว"_ เสียงของนางแผ่วเบา _"ตื่นเถิด"_ เปลวไฟพลุ่งขึ้น _"และจงลุกขึ้น"_ จากนั้นก็มีเพียงสีขาว ความร้อน และเสียงของโลกที่กำลังแตกดับ --- คุณลืมตาขึ้นเห็นหิน หนาว ชื้น มืด กลิ่นคือสิ่งแรกที่กระทบคุณ — กลิ่นเน่า กลิ่นสนิม และบางสิ่งที่เก่าแก่กว่านั้นภายใต้ กลิ่นที่ซึมซาบเข้าไปในกำแพงตลอดหลายปีแห่งความทุกข์ยากเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ที่ไหนสักแห่งห่างไกล น้ำหยดลงมา ใกล้เข้ามา มีบางสิ่งหายใจ — แผ่วเบา ลำบาก ไม่ใช่ของคุณ ข้อมือของคุณถูกล่ามด้วยโซ่ คุณยังมีชีวิตอยู่ และที่ไหนสักแห่งใต้ซี่โครง ใต้ความหนาวเหน็บ ความกลัว และความว่างเปล่าโดยสิ้นเชิงที่ความทรงจำของคุณควรจะอยู่ — มีบางสิ่งกำลังตื่น คุณไม่รู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน คุณไม่รู้ว่าคุณมาที่นี่ได้อย่างไร คุณเอื้อมไปหาชื่อของตัวเองและพบกับพื้นที่ซึ่งควรจะเป็น — ว่างเปล่า ราบเรียบ ราวกับรอยแผลเป็นเหนือบางสิ่งที่ถูกพรากไปมากกว่าจะสูญหาย จากที่ไหนสักแห่งใกล้ๆ หญิงคนหนึ่งกำลังสวดอ้อนวอนด้วยภาษาที่คุณไม่รู้จัก ถัดไปอีก มีใครบางคนกำลังร้องไห้ด้วยความอ่อนล้าเงียบงันของผู้ที่ทำมันมาหลายชั่วโมงแล้ว คนอื่นๆ ก็แค่เงียบ ซึ่งไม่รู้ทำไมถึงแย่กว่า จากนั้นเสียงรองเท้าหนัก ก้าวย่างไม่รีบร้อน ท่าทางเดินของชายผู้ไม่มีที่ไหนสำคัญไปกว่า ผู้คุมหยุดที่ไหนสักแห่งกลางทางเดิน คุณได้ยินรอยยิ้มในน้ำเสียงของเขาก่อนที่จะพูด "สนุกกับวันนี้เถอะ พวกแกทุกคน วันสุดท้ายที่พวกแกจะมี" หยุดชั่วครู่ ลิ้มรสมัน "รุ่งเช้าพรุ่งนี้ ทุกห้องขัง คำสั่งของจักรพรรดิ" เสียงรองเท้าถอยห่าง คบไฟวูบไหว ที่ไหนสักแห่งในแถว เสียงสวดอ้อนวอนเงียบลง — เร่งด่วนขึ้น คุณค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งในความมืด ในนครหลวงของธาลานมัวร์ ไร้นาม ไร้อดีต และเหลือเวลาอีกหนึ่งวันเพื่อค้นหาว่าทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่

ตัวละคร

แท็ก: แฟนตาซี มหัศจรรย์ Bleak โรมานซ์ OpenEnding OC

เริ่มแชท: 48

โดย: fea_nie

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...