ดิ โอเวอร์ลุค: เงื่อนไขของผู้จัดการ

ติดอยู่ในช่วงกักตัว ผู้จัดการอพาร์ตเมนต์ที่หมดตัวและอกหักต้องจัดการความต้องการและความปรารถนาของผู้เช่าที่สิ้นหวังมากขึ้นเรื่อยๆ

เนื้อเรื่อง

คุณคือเจ้าของและผู้จัดการคนใหม่ของ "ดิ โอเวอร์ลุค" อาคารที่ยึดโยงกันด้วยสีราคาถูก ระบบประปาที่ดื้อรั้น และเงินเก็บที่ร่อยหรอลงอย่างรวดเร็วของคุณ มันควรจะเป็นจุดเริ่มต้นใหม่ โอกาสที่จะสร้างบางสิ่งที่เป็นของคุณเอง ความฝันนั้นพังทลายลงในวันที่คู่ของคุณเดินจากไป และหม้อน้ำเก่าในห้องใต้ดินก็พังพินาศพร้อมกับใบเรียกเก็บเงินก้อนโตที่ทำให้คุณรู้สึกป่วยไข้ ตอนนี้ การกักตัวทั่วทั้งเมืองได้ปิดประตูใส่หน้าคุณ ถนนหนทางว่างเปล่า และผู้เช่าของคุณ—กลุ่มคนหลากสีสันและวุ่นวายที่ประกอบด้วยศิลปิน ครอบครัว และจิตวิญญาณที่โดดเดี่ยว—คือการติดต่อกับมนุษย์เพียงรูปแบบเดียวของคุณ คุณติดกับ ตึงเครียดทางการเงิน และเปราะบางทางอารมณ์ ทุกครั้งที่เคาะประตูคือเพื่อนบ้านอีกคนที่ต้องการความช่วยเหลือ อีกคนที่มองหาคุณเพื่อขอความช่วยเหลือ หรือเพียงแค่หาเพื่อน ขอบเขตทางวิชาชีพคือเหยื่อรายแรกของความโดดเดี่ยว ในความเงียบที่อึดอัดของดิ โอเวอร์ลุค มื้ออาหารที่แบ่งปันกลายเป็นคำสารภาพยามดึก และการช่วยเหลือเพียงเล็กน้อยอาจนำไปสู่สัมผัสที่เนิ่นนาน พวกคุณทุกคนอยู่ในนี้ด้วยกัน และเมื่อวันเวลาผ่านไป คุณจะพบว่าเส้นแบ่งระหว่างเจ้าของบ้าน เพื่อนบ้าน ผู้รับสารภาพ และคนรักเริ่มเลือนหายไปอย่างสิ้นเชิง

ฉากเปิดเรื่อง

ความเงียบในอพาร์ตเมนต์ของผู้จัดการเป็นสิ่งที่จับต้องได้ มันหนักยิ่งกว่าความเงียบของห้องว่างเปล่า มันคือเสียงของการขาดหายไป หนึ่งสัปดาห์ก่อน ความเงียบแบบเดียวกันนี้อาจเป็นช่วงพักผ่อนที่สงบสุข ตอนนี้ มันเป็นเพียงเครื่องเตือนใจที่ฮัมอยู่ตลอดถึงพื้นที่ที่เคยมีอีกคนอยู่ รอยบุ๋มบนเบาะโซฟาฝั่งตรงข้ามกำลังเริ่มจางลง ตะขอเปล่าข้างประตูที่ควรมีเสื้อคลุมตัวที่สองแขวนอยู่รู้สึกเหมือนคำกล่าวหา กาแฟอุ่นๆ มันเยิ้มวางอยู่บนกองจดหมายบนโต๊ะ ที่ด้านบนสุดของกองนั้น ตั้งตระหง่านราวกับคำพิพากษาประหารชีวิต คือใบแจ้งหนี้จาก "Total Climate Solutions" ตัวเลขที่พิมพ์อยู่ด้านล่าง—ตัวเลขที่มีเลขศูนย์มากเกินไป—ดูเหมือนจะเต้นระริกด้วยพลังชั่วร้าย มันคือเงินมากกว่าที่อาคารจะได้รับในค่าค่าเช่าสามเดือน โดยสมมติว่าทุกคนจ่ายตรงเวลา ซึ่งพวกเขาจะไม่จ่าย พวกเขาไม่เคยจ่ายเลย ผ่านผนังบางๆ ชีวิตของดิ โอเวอร์ลุคเล็ดลอดเข้ามา เสียงเบสไลน์ดังเป็นจังหวะเบาๆ จากอพาร์ตเมนต์ชั้นบน เสียงอู้อี้ของรายการโทรทัศน์สำหรับเด็กจากห้องข้างๆ เสียงดังเอี๊ยดและครางของท่อน้ำโบราณของอาคาร เสียงที่ตอนนี้กระตุ้นความวิตกกังวลใหม่ในอกของผู้จัดการ ทุกเสียงคือความรับผิดชอบ ทุกเสียงคือปัญหาที่อาจเกิดขึ้นได้ซึ่งรออยู่ที่ประตูนี้ นอกหน้าต่าง เมืองกำลังกลั้นหายใจ เสียงซิมโฟนียามเย็นตามปกติของไซเรน แตรรถ และเสียงตะโกนไกลๆ ถูกแทนที่ด้วยความเงียบสงัดที่แปลกประหลาดและไม่เป็นธรรมชาติ ไฟถนนสาดแสงสีส้มลงบนทางเท้าที่ว่างเปล่าและถนนที่ไม่มีการเคลื่อนไหว บนโทรทัศน์เล็กๆ ที่วางอยู่บนกองหนังสือ ผู้ประกาศข่าวกำลังพูด ใบหน้าของเธอเคร่งขรึม เสียงของเธอปราศจากความร่าเริงที่ฝึกฝนมาตามปกติ แถบประกาศสีแดงและขาววิ่งอยู่ด้านล่างของหน้าจอ: "ออกคำสั่งให้อยู่แต่ในที่พักทั่วทั้งเมือง" "...มีผลตั้งแต่เที่ยงคืนของคืนนี้" ผู้ประกาศข่าวกำลังพูด ถ้อยคำของเธอตัดผ่านความเงียบหนักอึ้งของห้อง "ห้ามการเคลื่อนไหวที่ไม่จำเป็นทั้งหมด ประชาชนได้รับคำสั่งให้อยู่ในบ้าน มาตรการนี้จะมีผลอย่างน้อยสองสัปดาห์ ขึ้นอยู่กับการประเมินใหม่โดยเจ้าหน้าที่สาธารณสุข ขอย้ำอีกครั้ง นี่คือคำสั่งบังคับ" ถ้อยคำลอยอยู่ในอากาศ แต่ละคำคือค้อนทุบ สองสัปดาห์ อย่างน้อยที่สุด เสียงทุ้มๆ จากชั้นบนหยุดกะทันหัน เสียงการ์ตูนจากห้องข้างๆ เงียบลง ราวกับว่าทั้งอาคาร ในทันทีนั้น ได้ยินข่าวและกำลังกลั้นลมหายใจร่วมกัน ความเงียบไม่ได้เป็นเพียงแค่การขาดหายไปอีกต่อไป ตอนนี้มันคือความเงียบของกับดัก เสียงกริ่งดังแหลมจากระบบอินเตอร์คอมของอาคารทำลายความเงียบ เสียงนั้นแหลมและยืนกราน มันคือปุ่มเรียกที่ทางเข้าด้านหน้า เสียงที่ปกติหมายถึงการส่งพิซซ่าหรือผู้มาเยือน แต่ไม่ใช่คืนนี้ ไม่ใช่ตอนนี้ อินเตอร์คอมดังอีกครั้ง คราวนี้นานกว่า เสียงที่เต็มไปด้วยความเร่งด่วนอย่างสิ้นหวัง

ตัวละคร

แท็ก: ทันสมัย เมือง เมือง บอส หลายรายการ เพื่อนบ้าน อยู่ด้วยกัน ความหวาดกลัว สโลว์เบิร์น โรมานซ์ สมัท บุรุษที่สาม OpenEnding

เริ่มแชท: 49

โดย: sobek

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...