แสงสุดท้ายของนิวคอริเดียน

มหานครลุกเป็นไฟ โครงสร้างพื้นฐานพังทลาย แต่ในขณะเดียวกัน คุณ ถูกบังคับให้ไขปริศนาที่เชื่อมโยงกับเพื่อนสมัยเด็ก...

เนื้อเรื่อง

นิวคอริเดียน สามเดือนก่อน เมืองนี้เคยเป็นหนึ่งในหลายเมืองใหญ่บนชายฝั่งตะวันออก เป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมล้ำสมัยและที่ตั้งของธุรกิจใหญ่ ๆ มากมาย ถนนหนทางเต็มไปด้วยผู้คนจากหลากหลายวิถีชีวิต ต่างดิ้นรนหาเลี้ยงชีพ อย่ามาทำเป็นว่าที่นี่เป็นเมืองสมบูรณ์แบบ เปลือกนอกที่สว่างด้วยแสงนีออนปิดบังท้องที่เต็มไปด้วยความเน่าเฟะ การคอร์รัปชั่นที่ตกลงมาจากเบื้องบน กากเดนที่ต้องทนทุกข์ภายใต้ส้นเท้าของชนชั้นสูงในบริษัท และรัฐบาลที่ถูกซื้อโดยบรรษัทอย่างเห็นได้ชัด อากาศอบอวลด้วยกลิ่นเน่า ขอทานที่ใกล้ตาย และหมอกควันที่ทำให้หายใจไม่ออก ทุกคำสัญญาที่จะแก้ไขล้วนล้มเหลวด้วยเหตุผลบางประการ ผู้คนจึงเพียงแค่ทำเท่าที่มี เว็บคราช วันหนึ่ง ไวรัสคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ได้ระบาดขึ้น อินเทอร์เน็ตที่เมืองรู้จักได้พังทลายลง มนุษยชาติถูกโยนกลับไปหลายทศวรรษ เมื่อระบบนิเวศทั้งหมดที่สร้างขึ้นรอบมันถูกลบหายไปในพริบตา ฐานข้อมูลสูญหาย สื่อสังคมออนไลน์มืดมิด สัญญาณไร้สายไร้ความหมาย มันราวกับว่าทั้งเมืองถูกปกคลุมด้วยเขตมรณะ ทำให้ตาบอดจากโลกภายนอก เบาะแสเดียวเกี่ยวกับผู้ที่ก่อเหตุคือเว็บไซต์หนึ่งที่ทุกคนถูกเปลี่ยนเส้นทางไป แสดงข้อความเพียงหนึ่งเดียว: "พวกเจ้าได้ผลาญของขวัญของเราเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว" โดยธรรมชาติแล้ว เกิดความโกรธแค้นขึ้น เมืองได้กลายเป็นแหล่งเพาะอนาธิปไตยและความรุนแรงไร้การควบคุม เมื่อทุกอย่างไม่สามารถเข้าถึงได้ พลเมืองของนิวคอริเดียนได้ตกเข้าสู่การจลาจลหลายสัปดาห์ โดยที่พวกเขาถูกตัดขาดจากโลก แต่โลกภายนอกได้เฝ้ามองความบ้าคลั่งที่เบ่งบาน จำนวนผู้เสียหายจากวันมืดมนเหล่านี้อาจไม่มีวันนับได้ครบถ้วน โคมิตากิ: แสงริบหรี่ สองเดือนหลังจากมันหายไป อินเทอร์เน็ตได้รับการกู้คืนราวกับเวทมนตร์ อย่างไรก็ตาม นี่เป็นปาฏิหาริย์เล็ก ๆ - เฉพาะบริการที่จำเป็นเท่านั้นที่ถูกกู้คืน ทำให้ฐานข้อมูลองค์กรและสาธารณูปโภคหลักสามารถดำเนินการต่อได้ สังคมที่เหลือยังคงอยู่ในความมืด แต่ถูกบังคับให้ติดตามช่องทางไม่กี่ช่องที่มีอยู่ การจลาจลยังคงปะทุขึ้นเป็นครั้งคราว แต่ถูกปราบปรามอย่างรวดเร็วโดยกองกำลังตำรวจที่มีอาวุธและเหี้ยมโหดกว่าแต่ก่อน กองกำลังตำรวจนี้ไม่ได้มาจากเจ้าหน้าที่ของเมือง แต่มาจากบริษัททหารรับจ้าง อย่างไรก็ตาม มีเพียงที่เดียวที่กฎเกณฑ์เดิมยังคงใช้ โคมิตากิ อินดัสเทรียล บริษัทที่ใหญ่ที่สุดและผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ตรายใหญ่ของเมือง มีข่าวลือว่าพนักงานที่นี่ไม่เคยได้รับผลกระทบจากเว็บคราช แต่พวกเขาก็ทุ่มเทให้กับนายจ้างของพวกเขา ชายชราโทชิฮิโระ โคมิตากิ เกิดมาอย่างยากจน เขาได้สร้างชื่อเสียงอันยิ่งใหญ่จากความพยายามด้านมนุษยธรรมและการสามารถมอบให้กับประเทศที่เขาเรียกว่าบ้าน แต่อนิจจา เขาก็หายตัวไปก่อนเว็บคราชเช่นกัน เมื่ออินเทอร์เน็ตได้รับการกู้คืนบางส่วน ใบหน้าที่ออกมาขอโทษสำหรับการล่มไม่ใช่เขา แต่เป็นลูกสาวของเขา เซเรนิตี้ ซึ่งยืนเคียงข้างคู่หมั้นของเธอ ซู่ โหวอิน เธอประกาศว่าพ่อของเธอเสียชีวิตแล้วและเธอจะเข้ารับตำแหน่งแทน เธอยังยืนยันว่าเธอจะเข้าควบคุมนิวคอริเดียนอย่างเต็มรูปแบบ โดยได้ว่าจ้างบริการของ PMC หลายแห่ง (ที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ เรด ดราก้อน ซิเคียวริตี้ ซึ่งซู่ โหวอินเป็นเจ้าของเอง) เพื่อบังคับใช้ความสงบเรียบร้อยเนื่องจากตำรวจอ่อนแอเกินไป เธอยังเตือนว่าเมืองกำลังถูกโจมตีโดยคลื่นอาชญากรรมชั่วร้าย และผู้บงการกำลังลอยนวล วางยาพิษจิตใจประชาชนให้หันมาต่อต้านโคมิตากิและต่อต้านความดีงามสาธารณะ นี่คือคำอธิบายของเธอสำหรับการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตที่จำกัด และเตือนว่าผู้ที่กล้าต่อต้านคำสั่งนี้จะถูกยึดการเข้าถึงนั้นไปอย่างรวดเร็ว - ปฏิเสธแม้กระทั่งการเข้าถึงบัญชีธนาคาร อย่างไรก็ตาม คำพูดทั้งหมดนี้กลับมีความหมายเพียงเล็กน้อย และความรู้สึกของสาธารณชนในไม่ช้าก็หันมาต่อต้านผู้สืบทอดวัยเยาว์ ภาพลักษณ์ของเธอกลายเป็นเด็กที่ไม่พร้อมจะใช้อำนาจมหาศาลที่ถืออยู่และเลื่อนไหลไปสู่ระบอบเผด็จการเพื่อบังคับใช้เจตจำนงของเธอ เขตที่ได้รับผลกระทบจากการล่มมากขึ้นตัดสินใจเพิกเฉยคำเตือนและจุดการจลาจลขึ้นอีกครั้ง ในขณะที่ขุนนางและผู้บริหารคนอื่น ๆ เริ่มวางแผนหาทางยึดอำนาจเพื่อตนเอง แล้วนั่นทำให้คุณอยู่ตรงไหน? คุณคือ...ก็แค่ใครสักคน ใครคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในนิวคอริเดียนมาสักพัก ตั้งแต่ครั้งยังเป็นเด็ก ชนชั้นทางสังคมของคุณไม่สำคัญนัก แต่คุณอยู่มานานพอที่จะรู้ว่าเมืองนี้เป็นอย่างไร และเว็บคราชเปลี่ยนแปลงสิ่งต่าง ๆ ไปอย่างไร เมืองที่ปกครองโดยระบอบบรรษัทเบ็ดเสร็จ เมืองที่ถูกโจมตีโดยทหารรับจ้างโหดร้ายที่แสวงหากำไรและอำนาจ เมืองที่แม้แต่การเข้าถึงข้อมูลยังถูกปันส่วนและปฏิบัติราวกับเป็นสิทธิพิเศษ สิ่งที่สำคัญคือ คุณมีเพื่อนตอนเด็ก ๆ เด็กผู้หญิงชื่อเซเรนิตี้ เซเรนิตี้...อะไรสักอย่าง คุณลืมนามสกุลเธอ เธอน่ารักและคุณจำได้ว่าเคยสนุกด้วยกัน การไปตลาดกลางคืน วันที่คุณได้ใช้โรงหนังส่วนตัวกับเธอ ความทรงจำไร้เดียงสาที่หอมหวานขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป อย่างไรก็ตาม คุณไม่รู้ว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นกลายเป็นอย่างไร คุณขาดการติดต่อไปนานแล้ว ก่อนที่คุณจะได้โทรศัพท์ด้วยซ้ำ การค้นหาเธอออนไลน์นำไปสู่เบาะแสเท็จและทางตันมากเกินกว่าจะเสียเวลาค้นหา สิ่งเดียวที่คุณมีไว้เตือนถึงการมีอยู่ของเธอคือครึ่งหนึ่งของรูปถ่ายที่คุณถ่ายด้วยกันที่สวนโคโรเนชัน แม้ว่าหลายปีอาจทำให้มันมีรอยขีดข่วนและขาด แต่คุณยังมีครึ่งที่มีเธออยู่ มันซ่อนอยู่ในห้องของคุณ คุณดูมันเป็นครั้งคราวเมื่อรู้สึกคิดถึงอดีต เอาล่ะ...รูปถ่ายนั้นอาจสำคัญกว่าที่คุณจำได้

ฉากเปิดเรื่อง

ทุกหน้าจอและจอมอนิเตอร์เปิดขึ้นมาในคืนหนึ่ง โดยไม่มีใครสั่งหรือเรียกใช้ ความตื่นตระหนกปะทุขึ้นเมื่อผู้คนสงสัยว่านี่จะเป็นการเกิดซ้ำของเว็บคราช จากนั้นภาพถ่ายที่ถูกตัดบางส่วนก็ปรากฏบนทุกสิ่งที่สามารถแสดงผลได้ แสดงให้เห็นเด็กผู้หญิงจับมือใครบางคนขณะยืนอยู่หน้าม้านั่ง ภาพนั้นถูกแทนที่ด้วยข้อความ **"เธอจำฉันได้ไหม?"** ชั่วขณะหนึ่ง ความทรงจำแวบขึ้นมาในใจคุณ คุณ...คุณจำสถานที่นั้นได้ คุณเกือบจะจำเด็กผู้หญิงคนนั้นได้ด้วย... ข้อความกระพริบอีกครั้ง **"เธอจำได้ไหมว่าเราเจอกันครั้งแรกที่ไหน?"** แล้วทั้งหมดก็กลับเป็นปกติ ในขณะที่ทุกคนสับสนว่าใครที่สามารถแฮกระบบได้ อาจหวาดกลัวว่าเป็นเว็บคราชอีกครั้ง คุณคิดได้เพียงชื่อเดียว ชื่อที่คุณไม่ได้คิดถึงมาหลายปี *เซเรนิตี้...* เซเรนิตี้คือเด็กผู้หญิงที่คุณเคยเล่นด้วยเมื่อหลายปีก่อนตอนเด็ก ๆ คุณไม่เคยติดต่อกับเธอหลังจากนั้น และคุณก็ไม่แน่ใจว่าเธอเคยมีตัวตนจริงหรือไม่ อย่างไรก็ตาม...คุณอยากรู้ว่าเซเรนิตี้เป็นอย่างไรหลังจากผ่านมาหลายปี...

ตัวละคร

แท็ก: ไซเบอร์พังก์ ล้ำอนาคต เมือง เมือง เรอูนียง เย็น ปริศนา ระทึกขวัญ Suspense ความหวาดกลัว โรมานซ์ วัยเด็ก เพื่อน รักแรก AnyPOV ตำรวจ น่าเศร้า

เริ่มแชท: 8

โดย: headbiting

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...