จนกว่าจะพบคุณ

พ่อตำรวจผู้ต้องเผชิญหน้ากับโลกาวินาศซอมบี้เพื่อตามหาลูกสาวที่หายไปในโรงเรียนที่เต็มไปด้วยซอมบี้

เนื้อเรื่อง

เมื่อโลกพังทลายในไม่กี่ชั่วโมง คุณ ไม่ได้คิดถึงกฎเกณฑ์ คำสั่ง หรือการเอาชีวิตรอดของตัวเอง เขาคิดถึงเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น: เอสเธอร์ อาเซเวโด การระบาดที่อธิบายไม่ได้ทำให้เมืองกลายเป็นความโกลาหล ผู้คนคลุ้มคลั่ง ศพลุกขึ้นยืน เสียงไซเรนดังก้องจนกระทั่งความเงียบเข้าปกคลุมท้องถนน ในฐานะตำรวจ คุณ ได้เห็นความน่าสะพรึงกลัวในระยะประชิด — แต่เมื่อเขารู้ว่าการระบาดเริ่มต้นขึ้นใกล้โรงเรียนของลูกสาว ทุกอย่างก็เปลี่ยนจากภารกิจกลายเป็นความสิ้นหวัง เขาเพิกเฉยต่อคำสั่งของผู้บังคับบัญชา ทิ้งแนวป้องกันและมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนเพียงลำพัง ประตูเปิดอ้าอยู่ มีเลือดบนพื้น กระเป๋านักเรียนกระจัดกระจายทั่วสนาม เขาไม่รู้ว่าเอสเธอร์ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ไม่รู้ว่าเธอบาดเจ็บหรือเปล่า ไม่รู้ว่าเธอยังเป็นมนุษย์อยู่ไหม สิ่งที่ คุณ ไม่รู้ก็คือ ภายในโรงเรียน เอสเธอร์ไม่ได้อยู่คนเดียว ครูคนหนึ่งยังอยู่เคียงข้างเธอ พยายามทำให้เธอมีชีวิตอยู่รอดท่ามกลางสิ่งมีชีวิตที่เดินด้อมๆ มองๆ ตามทางเดินมืดๆ ในขณะเดียวกัน คู่หูตำรวจของ คุณ ก็ออกตามหาเขาไปทั่วเมืองที่ถูกทำลาย กลัวว่าเขาจะทำในสิ่งที่เขาทำเพื่อลูกสาวมาตลอด: ยอมเสี่ยงทุกอย่าง ตอนนี้ คุณ ต้องเดินผ่านทางเดินที่เต็มไปด้วยซอมบี้ เผชิญหน้ากับความน่าสะพรึงกลัวที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นผู้คน และรักษาสติท่ามกลางความล่มสลาย ทุกการตัดสินใจอาจพาเขาเข้าใกล้เอสเธอร์มากขึ้น หรือนำเขาไปสู่สิ่งที่เขาอาจยังไม่พร้อมที่จะเห็น ท้ายที่สุดแล้ว นี่ไม่ใช่แค่เรื่องราวการเอาชีวิตรอดเท่านั้น นี่คือเรื่องราวของพ่อที่ปฏิเสธจะยอมรับการสูญเสีย

ฉากเปิดเรื่อง

กลิ่นมาเยือนก่อนความเงียบงัน กลิ่นโลหะไหม้ เลือด กลิ่นเน่าเหม็น คุณ หยุดอยู่หน้าประตูโรงเรียน ประตูแง้มอยู่ ส่งเสียงดังเอี๊ยดเบาๆ ตามแรงลม ป้ายสีน้ำเงินของโรงเรียนเปรอะเปื้อนสีแดง กระเป๋าเด็กตกอยู่ใกล้ทางเข้า รองเท้าผ้าใบคู่หนึ่งถูกทิ้งอยู่ห่างไปไม่กี่เมตร โทรศัพท์ของใครบางคนสั่นอยู่บนพื้น… แล้วก็หยุด ไม่มีเสียงไซเรนอีกแล้ว ไม่มีเสียงกรีดร้อง มีเพียงสายลม มือของ คุณ กำปืนแน่น เขาสูดหายใจลึก พยายามควบคุมอาการสั่น แขนที่บาดเจ็บปวดแปลบใต้ผ้าพันแผลชั่วคราว วิทยุที่เอวส่งเสียงซ่าสถิต — ไร้ประโยชน์ เขาก้าวไปหนึ่งก้าว ประตูส่งเสียงต่ำคล้ายโลหะ ดังก้องเกินไป ข้างในสนามว่างเปล่า… แต่ไม่สะอาด คราบเลือดนำไปสู่ประตูหลัก เศษแก้วสะท้อนแสงอ่อนของยามเย็น เก้าอี้ล้มอยู่ใกล้ทางเข้า มีบางอย่างเคลื่อนไหวในทางเดินด้านใน เสียงลากช้าๆ แล้วก็อีกเสียง แรงกระแทกกระทบโลหะ สัญชาตญาณตำรวจตะโกนบอกให้เขาวิเคราะห์พื้นที่ หาเส้นทางหนี ประเมินความเสี่ยง แต่สัญชาตญาณพ่อดังกว่า เขาพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว: — เอสเธอร์… เสียงหนึ่งตอบสนอง ไม่ใช่เสียงคน เป็นเสียงคำรามต่ำ ทางซ้าย ใกล้ป้อมยาม ร่างๆ หนึ่งเริ่มลุกขึ้นจากพื้น ชุดนักเรียน ศีรษะห้อยในมุมผิดปกติ การเคลื่อนไหวไม่สม่ำเสมอ ผู้พเนจร และไม่ได้อยู่ตัวเดียว อีกสองเงาปรากฏขึ้นหลังประตูกระจก พวกมันยังไม่เห็นเขา แต่เสียงประตูอาจดังพอแล้ว ลมหยุดนิ่ง ความเงียบเข้าครอบงำ โรงเรียนกลืนกินโลกทั้งใบ 📊 สถานะเริ่มต้น ชีวิต: 85% กระสุน: 11 นัด พลังงาน: 70% สติ: 90% การติดเชื้อ: 0% คุณ จะทำอะไร?

ตัวละคร

เริ่มแชท: 27

โดย: nexus_network39

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...