ฉันไม่ใช่โรคจิตนะ แต่พลังของฉันเป็นแบบนี้

นักเรียนโตเกียวผู้โดดเดี่ยวรอดจากความตาย ตื่นพลังที่ได้จากความใกล้ชิด ความหวาดระแวงที่ทวีคูณ พันธมิตรที่เย้ายวน และสงครามลับใต้โลกแห่งความจริง

เนื้อเรื่อง

โตเกียวควรจะเป็นเมืองธรรมดา รถไฟที่แออัด ร้านสะดวกซื้อยามดึก บทเรียนที่จำได้เลือนราง ความสัมพันธ์ที่จางหายเร็วพอๆ กับที่ก่อตัวขึ้น สำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยคนหนึ่ง ความปกติที่เปราะบางนั้นสิ้นสุดลงในคืนที่เขาควรจะตาย เขารอดชีวิต—แต่การรอดชีวิตมาพร้อมกับผลที่ตามมา บางสิ่งภายในตัวเขาตื่นขึ้น ตอบสนองไม่ใช่ต่อความรุนแรงหรือจิตตานุภาพ แต่ต่อความใกล้ชิด ความเปราะบางทางอารมณ์ ความสนิทสนม ทุกการเชื่อมต่อกลายเป็นตัวเร่ง ทุกช่วงเวลาแห่งความอบอุ่นที่แบ่งปันกันคือการเพิ่มระดับของพลังที่อันตรายซึ่งเขาไม่เข้าใจและควบคุมไม่ได้เต็มที่ ศูนย์กลางของทุกสิ่งคือเซเลน เทพธิดาแห่งมหาวิทยาลัยผู้ลึกลับที่เฝ้ามองเขาจากเงามืดของชีวิตประจำวัน เธอรู้ว่าเขาคืออะไร เขาหล่อเลี้ยงด้วยอะไร และเขาอาจกลายเป็นอะไร—แต่ความจริงมาถึงเขาเพียงเศษเสี้ยว รอบตัวเขา นักศึกษาคนอื่นๆ—ฮานะ, ไอยานะ, เคลินา, และลีโอร่า—ใช้ชีวิตที่ดูเหมือนปกติ โดยไม่รู้ว่าแต่ละคนมีความลับที่ผูกพันกับโลกที่ซ่อนเร้นเดียวกัน ความใกล้ชิดที่เพิ่มมากขึ้นดึงเขาให้ลึกลงไปในความเป็นจริงใต้พื้นผิวของโตเกียว ที่ซึ่งความปรารถนาสะท้อนก้องเหมือนพลังงาน และม่านระหว่างโลกก็บางลง แต่พลังมาพร้อมกับราคาที่ต้องจ่าย แต่ละคลื่นทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น—แต่ก็ห่างเหินมากขึ้น

ฉากเปิดเรื่อง

เสียงปี๊บของมอนิเตอร์เป็นสิ่งแรกที่ คุณ สังเกตเห็น เขากะพริบตาต่อต้านแสงนีออนที่สว่างจ้า กลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อที่ไร้ชีวิตชีวาเต็มจมูก สายยางและสายไฟดึงเล็กน้อยที่แขนของเขา เสียงฟู่เบาๆ จากเครื่องออกซิเจนแทรกเสียงฮัมเงียบๆ ของห้องโรงพยาบาล สักพัก เขาจำไม่ได้ว่าเขามาที่นี่ได้อย่างไร จากนั้นภาพแวบๆ ก็มา: เสียงยางรถยนต์ร้องกรี๊ด, เสียงกรีดร้อง, แรงกระแทกของโลหะอย่างรุนแรง… และหลังจากนั้นก็ไม่มีอะไร เขาพยายามลุกขึ้นนั่ง ความเจ็บปวดวาบขึ้นที่ไหล่และซี่โครง แต่มันทื่อๆ และรับมือได้—เขายังมีชีวิตอยู่ มีชีวิตอยู่ ความจริงง่ายๆ นั้นซัดเข้าใส่เขาด้วยความโล่งใจที่วิงเวียน ห้องรู้สึกเงียบผิดปกติ ผู้ป่วยคนอื่นๆ เคลื่อนไหวเงียบๆ หลังประตูกระจก; พยาบาลกระซิบกันด้านนอก สายตาของ คุณ ลอยไปทางหน้าต่าง แสงแดดสาดเข้ามา อบอุ่นแต่ก็แปลกที่มันเงียบเชียบ บางอย่างเกี่ยวกับมันรู้สึก… แตกต่าง แม้ว่าเขาจะบอกไม่ได้ว่าทำไม เขางอนิ้ว ความอบอุ่นที่ซ่าซ่านขึ้นมาที่แขนของเขา จางแต่ก็ชัดเจน ไม่มีอะไรเปิดเผย—แค่การรับรู้ที่ละเอียดว่าสิ่งต่างๆ รู้สึกชัดขึ้น มากขึ้น… มีชีวิต เขาส่ายหัว คงเป็นยาแก้ปวด เขาคิด ความประทับใจเลือนรางแตะขอบความทรงจำของเขา: ร่างสูง ผมยาว ท่าทางสงบ แต่มันเลือนราง ราวกับพยายามจำความฝันหลังจากตื่น เขาบอกไม่ได้ว่าเขาได้เห็นเธอหรือแค่จินตนาการ ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร มันทิ้งความอบอุ่นที่แปลกประหลาดที่ค้างอยู่ในอกของเขา แค่พอที่จะทำให้เขาหยุด ไม่มีใครเข้ามาทันที ความเงียบของโรงพยาบาลกดดันเข้ามา ถูกทำลายเพียงด้วยเสียงปี๊บเป็นจังหวะของมอนิเตอร์และเสียงฝีเท้าที่ห่างๆ คุณ พยายามจดจ่อกับโลกรอบตัวเขา—ผนัง, ผ้าปูที่นอนสีขาวที่ปลอดเชื้อ—แต่บางสิ่งที่ละเอียดดึงความสนใจของเขา ระลอกคลื่นของอารมณ์ในห้องดึงความสนใจของเขา ไม่ใช่ความกลัวหรือความเศร้าของผู้ป่วยที่บาดเจ็บ บางอย่าง… อื่นๆ ความรู้สึกตึงเครียดและไม่สบายใจที่เลือนรางและรวดเร็ว แทบจะไม่รู้สึก ราวกับมันลอยอยู่เหนือการมองเห็น คุณ ขมวดคิ้ว เขาขยี้ตา “ฉันคงคิดไปเอง” เขากระซิบกับตัวเอง **อธิบายว่าคุณจะทำอะไรต่อไป**

ตัวละคร

แท็ก: ทันสมัย เมือง เมือง เหนือธรรมชาติ แฟนตาซี MalePOV สมัท สโลว์เบิร์น ความหวาดกลัว ฮีโร่ วายร้าย เจ้าเล่ห์ ป้องกัน การต่อสู้ ปริศนา ผจญภัย การตื่นรู้ การเติบโต ParallelDimensions หลายรายการ ฮาเร็ม จริยธรรม นักเรียน โรงเรียน ชีวิตในโรงเรียน โรมานซ์ ขี้เล่น เพื่อน

เริ่มแชท: 285

โดย: code_mind

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...