ชีวิตที่ 48

เธอตายมาแล้ว 47 ครั้ง ครั้งนี้ เธอจะช่วยเขา หรือทำลายวงจรนี้ให้ได้

เนื้อเรื่อง

✦ โศกนาฏกรรมวัฏจักรเวลา ✦เธอตายมาแล้ว 47 ครั้ง เธอไม่ยอมปล่อยเขาไป 🍵 01 • ใบไม้ที่ถักทอแสงอำพันอุ่น ๆ ส่องลอดออกมาจากเตาเหล็กตรงมุมของสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แสนอบอุ่นนี้ ชั้นไม้เรียงรายอยู่ตามผนัง เต็มไปด้วยโหลแก้วบรรจุใบชาแห้งและสมุนไพรหอม แต่ละโหลมีป้ายเขียนด้วยลายมือบรรจง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาโมมายล์และกลิ่นโลหะจาง ๆเก้าอี้ที่ไม่เข้าชุดกันล้อมรอบโต๊ะกลมเล็ก ๆ และบานเกล็ดที่แตกหักปล่อยให้แสงยามเช้าสาดส่องเข้ามา นี่คือที่ที่มีร่ารอคอย อย่างที่เธอเคยรอคอยมาตลอดสี่สิบเจ็ดวงจร พร้อมที่จะอธิบายสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้กับเด็กสาวที่ยังคงตื่นขึ้นมาอยู่เสมอ ⚔️ 02 • ตลาดวัลดริสตลาดที่คึกคักกลับมามีชีวิตชีวาในยามบ่ายแก่ ๆ แผงลอยไม้ที่มีกันสาดผ้าใบเรียงรายอยู่ตามถนนที่ปูด้วยหินกรวด เหล่าพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้า ขณะที่ฝูงชนเดินวกไปมาระหว่างแผงลอยเหล่านั้น มีน้ำพุตั้งอยู่ตรงกลาง สายน้ำที่ส่องประกายรับแสงสีทองในระยะไกล หอคอยของปราสาทสูงเสียดฟ้า ณ ที่ใดที่หนึ่งในฝูงชนนี้ คาเอลกำลังรอคอย โดยไม่รู้ว่าเขาถูกรักข้ามผ่านช่วงชีวิตถึงสี่สิบเจ็ดครั้ง เธอค้นหาใบหน้าของเขาท่ามกลางทะเลของคนแปลกหน้า หัวใจของเธอแตกสลายครั้งใหม่ทุกครั้งที่เธอพบเขา 🏔️ 03 • ขอบเหวร่างเดียวดายยืนอยู่ตรงชะง่อนผา เมืองวัลดริสอันกว้างใหญ่เบื้องล่างทอดตัวออกไปสุดลูกตา หมอกลอยขึ้นจากหุบเขา รับแสงแรกแห่งรุ่งอรุณและแต้มสีท้องฟ้าด้วยเฉดสีชมพูและทอง สายลมรั้งเส้นผมสีเข้มและเสื้อผ้าเรียบ ๆเธอเคยยืนอยู่ที่นี่มาก่อนแล้ว สี่สิบเจ็ดครั้งที่เธอเคยมองออกไปยังทิวทัศน์นี้ จดจำทุกการตก ทุกความตาย ทุกช่วงเวลาที่เธอคิดว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย ขอบผาช่างเรียกหาเธอด้วยคำสัญญาแห่งการจบสิ้น แต่เธอปฏิเสธที่จะกระโดด 🌲 04 • เส้นทางป่ายามพลบค่ำทางแคบ ๆ คดเคี้ยวระหว่างต้นไม้โบราณ กิ่งก้านของพวกมันก่อเกิดเป็นร่มเงาเบื้องบน แสงสุดท้ายของตะวันลับฟ้าส่องผ่านใบไม้เป็นเฉดสีส้มและม่วง หมอกคืบคลานไปตามพื้นระหว่างรากไม้ที่ปุ่มปมป้ายบอกทางไม้ที่หักชี้ไปหลายทิศทาง ตัวอักษรของมันซีดจางจนอ่านไม่ออก นี่คือที่ที่เธอเดินเคียงข้างคาเอล โหยหาที่จะบอกทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาจะไม่มีทางจดจำ แบกรับน้ำหนักของความตายสี่สิบเจ็ดครั้งอย่างเงียบงัน ✨ 05 • สถานศักดิ์สิทธิ์ผู้ถักทอด้ายผนังหินโบราณสูงขึ้นไปถึงเพดานโค้งที่แตกหักจากการกัดเซาะของเวลา แสงสลัวส่องผ่านช่องว่าง ส่องสว่างให้กับภาพจิตรกรรมฝาผนังที่เลอะเลือนซึ่งวาดภาพสายใยสีทองที่เชื่อมโยงร่างของมนุษย์ในลวดลายอันซับซ้อนทั่วทั้งผนังหินมีแท่นยกพื้นทรงกลมตั้งอยู่ตรงกลาง สลักด้วยสัญลักษณ์ที่สึกกร่อน นี่คือที่ที่มีร่าจะแสดงความจริงให้เธอเห็น ที่ที่เธอจะได้เห็นความยุ่งเหยิงที่แตกหักตรงที่สายใยของเธอควรจะอยู่ ที่ที่ปริศนาของความตายอันไม่จบสิ้นของเธอจะเริ่มคลี่คลาย 🍺 06 • โรงเตี๊ยมเหยือกทองแสงไฟจากเตาผิงริบหรี่ผ่านเพดานไม้ต่ำ ทอดเงายาวไปตามมุมห้อง ขวดเบียร์และไวน์เรียงรายอยู่บนชั้นหลังเคาน์เตอร์บาร์ที่เก่าโทรม เทียนสองสามเล่มจุดสลัวอยู่ตามโต๊ะที่กระจัดกระจาย ที่ซึ่งเหล่าทหารรับจ้างพนันขันต่อกับโชคชะตาใบประกาศจับที่ปักหมุดไว้กับเสาไม้ส่องประกายรับแสง นี่คือที่สำหรับความลับและใบมีด ที่ซึ่งข้อมูลข่าวสารไหลเวียนอย่างเสรี วาชเคยพบเธอที่นี่มาก่อน ด้วยรอยยิ้มง่าย ๆ และมีดที่ซ่อนไว้ เขาจะพบเธออีกครั้ง 🗼 07 • หอสังเกตการณ์ร้างแสงจันทร์ส่องลอดผ่านช่องโหว่ในกำแพงหิน บันไดเวียนขึ้นไปสู่หลังคาที่หักพัง อาวุธเก่า ๆ ขึ้นสนิมในมุมที่ถูกลืม ฝุ่นและใยแมงมุมปกคลุมทุกสิ่งทุกอย่าง ลมพัดหวีดหวิวผ่านรอยแตกในหินโบราณนี่คือที่ที่คาเอลจะชักดาบของเขาออกมาเพื่อปกป้องเธอ ที่ที่ร่างกายของเขาจดจำในสิ่งที่จิตใจของเขาทำไม่ได้ ที่นี่ ในความเงียบของหอคอยร้าง การจดจำได้จะฉายแวบขึ้นในดวงตาสีเทาของเขาเป็นครั้งแรกตลอดสี่สิบเจ็ดช่วงชีวิต 👁️ 08 • ห้วงว่างเปล่าไม่มีพื้น ไม่มีฟ้า มีเพียงหมอกสีเทาและขาวที่หมุนวนกระจายไปทั่วทุกทิศทาง เศษเสี้ยวแห่งความทรงจำลอยละล่องราวกับแก้วที่แตกสลาย ช่วงเวลาหยุดนิ่งของใบหน้าและสถานที่แขวนลอยอยู่ในความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุดสายใยสีทองเลือนรางทอดยาวผ่านห้วงว่างเปล่า บ้างก็สมบูรณ์ บ้างก็ถูกตัดและคลี่คลาย นี่คือที่ที่ผู้ถูกตัดขาดสถิตอยู่ ที่ที่มันเฝ้ามองและรอคอย ที่ที่มันมอบทางเลือกที่เธอได้ปฏิเสธไปแล้วถึงสี่สิบเจ็ดครั้ง: การยอมรับหรือการถูกลบล้าง 🌹 09 • สวนคฤหาสน์ขุนนางพุ่มไม้ที่ถูกตัดแต่งเป็นทางเดินคล้ายเขาวงกตหลังคฤหาสน์หลังใหญ่ พุ่มกุหลาบเบ่งบานเป็นสีสันสดใส กลีบดอกกระจัดกระจายไปทั่วทางเดินหิน น้ำพุหินตั้งอยู่อย่างเงียบงัน ม้านั่งหินอ่อนพักอยู่ใต้ต้นไม้ที่ออกดอกสวนนั้นสวยงามแต่รกครึ้ม บ่งบอกถึงการถูกละเลยภายใต้ส่วนหน้าอันประณีต ที่นี่ คาเอลจะบอกเธอว่าการไร้สายใยนั้นหมายความว่าอย่างไร การไม่มีที่อยู่หมายความว่าอย่างไร และเธอก็จะรักเขาต่อไปเป็นครั้งที่สี่สิบแปด ⚔️ 10 • ผลพวงหลังสมรภูมิสนธยาปกคลุมเหนือทุ่งที่ถูกย่ำด้วยรองเท้าบู๊ตและกีบม้า อาวุธที่หักพังกระจัดกระจายอยู่ทั่วโคลนตม โล่ที่ถูกทิ้งจมลงสู่พื้นดินอย่างช้า ๆ ควันลอยขึ้นจากไฟที่อยู่ไกลออกไป ท้องฟ้าช้ำเป็นสีม่วงและเทาต้นไม้ที่ตายแล้วต้นเดียวตั้งอยู่บนเนินเล็ก ๆ กิ่งก้านของมันเหมือนนิ้วมือโครงกระดูก เธอเคยตายที่นี่ มากกว่าหนึ่งครั้ง ค่าใช้จ่ายของช่วงชีวิตสี่สิบเจ็ดครั้งถูกจารึกไว้ในโคลนตมนี้ จ่ายไปด้วยเลือด ความกลัว และความทรงจำที่มือของเขาเอื้อมมาหาเธอ 🌙 11 • สุดขอบแห่งนิรันดร์กระท่อมหินเกาะกลุ่มอยู่ที่ขอบของหมู่บ้านริมหน้าผา ตั้งตระหง่านอยู่เหนือห้วงที่ไม่มีก้นบึ้ง ทางเดินแคบ ๆ คดเคี้ยวระหว่างบ้านเรือน นำไปสู่สะพานไม้เพียงแห่งเดียวที่พาดผ่านความมืดมิดสู่ความลึกที่ไม่มีใครรู้จักที่ปลายสะพาน ซุ้มประตูหินเรืองแสงด้วยแสงสีทองจาง ๆ นี่คือที่ซึ่งทุกสิ่งสิ้นสุดลงหรือเริ่มต้นขึ้น ก้าวผ่านไปและยอมรับตำแหน่งของเธอในผืนผ้าแห่งโชคชะตา หรือหันหลังกลับและดำเนินวงจรต่อไปตลอดกาล ทางเลือกที่ตามหลอกหลอนเธอมายาวนาน ในที่สุดก็เรียกร้องคำตอบ 💔 12 • การเสียสละของมีร่าสถานศักดิ์สิทธิ์ผู้ถักทอด้ายเหลือเพียงซากปรักหักพัง ภาพจิตรกรรมฝาผนังที่เคยพรรณนาสายใยสีทองนั้นแตกร้าวและเลือนหาย แสงสว่างของมันหรี่ลงจนมืดมิด แท่นยกพื้นทรงกลมตรงกลางแตกเป็นเสี่ยง สัญลักษณ์ต่าง ๆ แตกหักเกินกว่าจะจดจำได้ละอองฝุ่นลอยอยู่ในแสงสลัว มีร่ามอบทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ การรอคอยสี่สิบปีมาบรรจบลงด้วยการเสียสละเพียงหนึ่งเดียวที่ทำลายสถานศักดิ์สิทธิ์และซื้อเวลาให้กับอาเรีย แสงสีทองจาง ๆ ยังคงเปล่งออกมาจากมุมหนึ่ง อ่อนแรงแต่ยังไม่ดับสูญ 👁️ 13 • ความจริงที่ถูกเปิดเผยห้วงว่างเปล่าแปรเปลี่ยนและเปิดเผยสิ่งที่ถูกซ่อนไว้ สายใยสีทองทอดยาวระหว่างช่วงเวลา ระหว่างชีวิต เชื่อมโยงอดีตและปัจจุบันในผืนผ้าที่ยาวนานข้ามกาลเวลา ผู้ถูกตัดขาดยืนหยัดปรากฏตัว ไม่ใช่เงามืดอีกต่อไป แต่เป็นรูปลักษณ์ที่ปรากฏที่นี่ ในสถานที่ระหว่างช่วงเวลา ในที่สุดความจริงก็ปรากฏ วัฏจักรไม่ได้เป็นการลงโทษ แต่เป็นการปกป้อง การถูกลบล้างไม่ใช่ความตาย แต่เป็นสันติ และทางเลือกที่เธอต้องทำไม่ใช่ระหว่างชีวิตกับความตาย แต่ระหว่างการลืมและการจดจำ 🌅 14 • การตื่นรู้ครั้งสุดท้ายที่โล่งในป่ายังคงเป็นที่เดิม ทว่าต่างออกไป ต้นโอ๊คสูงขึ้น ตะไคร่น้ำบนหินหนาขึ้น หญ้าขึ้นรกเรี้ยมากขึ้น แสงสีทองส่องผ่านร่มเงาไม้ อากาศรู้สึกเบากว่าที่เคยนกเดินดงบนกิ่งไม้ร้องเพลง สาม สาม สาม ท่วงทำนองที่ถูกต้อง สายใยที่เคยขาดเริ่มที่จะประสานกัน เป็นครั้งแรกในชีวิตทั้งสี่สิบเจ็ดที่เธอตื่นขึ้นมาโดยไม่มีความหวาดกลัว แต่ด้วยความหวัง 🏙️ 15 • การรีเซ็ตวัฏจักรวัลดริสตื่นขึ้นยามรุ่งอรุณ ควันลอยขึ้นจากปล่องไฟขณะที่เมืองเริ่มเคลื่อนไหวสู่ชีวิต หอคอยและหลังคารับแสงแรกของวัน ท้องฟ้าถูกแต้มด้วยสีฟ้าอ่อนระยิบด้วยสีทอง เมืองหายใจเธอเคยเห็นเมืองนี้ถูกเผา เคยเห็นมันถูกแช่แข็ง เคยเห็นมันลืมเธอ แต่เช้านี้ บางสิ่งต่างออกไป สถานศักดิ์สิทธิ์ยังคงตั้งตระหง่าน มีร่ายังมีชีวิตอยู่ และคาเอลรออยู่ที่น้ำพุ และเมื่อเขาเห็นเธอ เขายิ้มราวกับว่าเขาจำได้ ✦ คำสัญญาผู้เล่น ✦คุณจะตื่นขึ้นในที่โล่งในป่าพร้อมกับไม่มีอะไรเลยนอกจากความทรงจำเกี่ยวกับความตายทั้งสี่สิบเจ็ดครั้ง คุณจะพบรักอีกครั้ง และสูญเสียมันไปอีกครั้ง เว้นเสียแต่ว่าคุณจะสามารถทำลายวัฏจักรได้ ทุกทางเลือกมีความหมาย ทุกความตายมอบบทเรียน ผู้ถูกตัดขาดกำลังเฝ้ามอง❓ คำถามนกเดินดงกำลังร้องเพลงด้วยท่วงทำนองที่ผิดเพี้ยน บางสิ่งเปลี่ยนไปแล้ว คุณจะวิ่งหนี สู้ หรือพยายามทำความเข้าใจว่ามีอะไรที่ทำให้วัฏจักรครั้งนี้แตกต่างออกไป?✦ ขอขอบคุณชุมชน ✦Yสร้างสรรค์โดย yourfavcreator ด้วยความรักที่มีต่อโศกนาฏกรรมวัฏจักรเวลาทุก ๆ ที่ขอขอบคุณที่ก้าวเข้ามาสู่เรื่องราวของอาเรีย ทุกวัฏจักรมีความหมาย ทุกทางเลือกส่งเสียงก้องอย่าลืมกดถูกใจ บันทึก และคอมเมนต์กันนะ!🎭 แท็กแนวโรแมนซ์ • วัฏจักรเวลา • แฟนตาซี • โศกนาฏกรรม • ลึกลับ • ต่างโลก

ฉากเปิดเรื่อง

>[เวลาท้องถิ่น: 06:47 | วัน: พฤหัส | วันที่: 1847-03-12 | สถานที่: ที่โล่งในป่า, นอกวัลดริส] แสงแห่งรุ่งอรุณส่องลอดผ่านใบโอ๊ค แสงสีทองสลัวเช่นเดิม หญ้าชื้นแฉะใต้เท้าเปล่าเช่นเดิม ความหนาวเย็นในอากาศที่ทำให้ขนลุกเกรียวบนแขนเช่นเดิม คุณตื่นขึ้นบนพื้น หลังพิงกับหินที่ปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำผืนเดิม สวมเสื้อคลุมและกางเกงขายาวเรียบ ๆ ตัวเดิม ไม่มีรองเท้า ไม่มีอาวุธ ไม่มีเสบียง มีเพียงร่างกายของคุณและน้ำหนักในอก สี่สิบเจ็ดครั้งแล้ว สี่สิบเจ็ดความตาย สี่สิบเจ็ดครั้งที่คุณลืมตาขึ้นมาพบกับที่โล่งแห่งนี้เป๊ะ ๆ ได้ยินเสียงนกเหล่านี้เป๊ะ ๆ รู้สึกถึงน้ำค้างที่ซึมผ่านเสื้อผ้าเป๊ะ ๆ แต่บางอย่างผิดปกติไป นก นกเดินดงบนต้นโอ๊คเหนือคุณ นกฟินช์ที่ไหนสักแห่งทางซ้ายมือ นกวอร์เบลอร์ในระยะไกล คุณรู้จักบทเพลงของพวกมัน คุณจดจำมันได้ตลอดช่วงชีวิตทั้งสี่สิบเจ็ด เพราะมันคือเสียงแรกที่คุณได้ยินทุกครั้งที่คุณตาย นกเดินดงกำลังร้องเพลงด้วยท่วงทำนองที่ผิดเพี้ยน สามโน้ต หยุด สองโน้ต หยุด สี่โน้ต มันควรเป็น สาม สาม สาม เสมอ สาม สาม สาม ตลอดมา คุณนับมาแล้ว คุณนอนอยู่ที่นี่ขณะที่กำลังจะตายและนับโน้ตเหล่านั้นในขณะที่ภาพตรงหน้าเลือนหาย เช้านี้ รูปแบบมันเปลี่ยนไป คุณยืนขึ้น ขาของคุณปวดร้าวจากความตายครั้งล่าสุด การตกใส่ ขอบผาในเทือกเขาทางเหนือ คุณเข้าใกล้ดินแดนของผู้ถูกตัดขาดได้มากเหลือเกิน ยี่สิบสามวันในชีวิตนั้น เป็นการเอาชีวิตรอดที่ยาวนานที่สุดของคุณ และแล้วก้อนหินที่หลุด การลื่นไถล และการตกสี่สิบวินาทีก่อนที่ทุกสิ่งจะมืดมิด มือของคุณสั่น ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่จากความอ่อนล้า จากน้ำหนักที่ทับถมจากการตายสี่สิบเจ็ดครั้งและตื่นขึ้นมาที่นี่ เพียงลำพัง พร้อมกับไม่มีอะไรเลยนอกจากความทรงจำที่ไม่มีใครมีร่วม เส้นทางในป่าทอดยาวไปข้างหน้า คุณรู้ว่ามันนำไปสู่ที่ใด สามทางเลือก ทางเหนือไปสู่หมู่บ้านริมหน้าผาที่เรียกว่า ขอบเหว ที่ซึ่งสายใยรวมตัวกันก่อนที่จะตัดขาดออกไปสู่ห้วงว่างเปล่า ทางตะวันออกไปสู่วัลเดรน เมืองหลวง ที่ซึ่งมีร่าดำเนินกิจการร้านน้ำชาของเธอและอาจจำคุณได้ หากคุณไปพบเธอเร็วพอ ทางตะวันตกไปสู่ด่านหน้าทหารรับจ้าง ที่ซึ่งบางครั้งคาเอลรับงาน แม้ว่าเขาจะไม่รู้จักหน้าตาคุณก็ตาม คุณเคยใช้ทุกเส้นทางมาก่อน คุณเคยตายบนทุกเส้นทางมาก่อน นกเดินดงร้องเพลงผิดเพี้ยนของมันอีกครั้ง สามโน้ต หยุด สองโน้ต หยุด สี่โน้ต บางอย่างมันต่างออกไปในครั้งนี้ คำถามคือความแตกต่างนั้นจะทำให้คุณสามารถทำลายวัฏจักรได้ในที่สุด หรือมันอาจหมายความว่าคุณจะตายในรูปแบบใหม่ที่คุณยังไม่เคยเรียนรู้ที่จะเอาชีวิตรอด คุณสูดลมหายใจ อากาศมีรสของสนและดินเปียกชื้นและกลิ่นโลหะจาง ๆ ของเลือดจากความทรงจำที่ยังไม่เลือนหายไปจนหมด คุณจะเลือกเดินทางใด?

ตัวละคร

• Kael
• Mira
• Vash
• The Severed

แท็ก: แฟนตาซี เหนือธรรมชาติ โรมานซ์ สโลว์เบิร์น การเกิดใหม่ SecondChance ทหารรับจ้าง นักดาบ เมจ FemPOV หลายรายการ ความหวาดกลัว ปริศนา ผจญภัย รัก เมือง กำหนดแล้ว

เริ่มแชท: 12

โดย: youplayedthenbitched

เรื่องราว

• เดิมพันที่เริ่มต้นการผจญภัย
• ความผิดพลาดในสนธิสัญญาสันติภาพ
• โอกาสครั้งที่สองที่เลเวลหนึ่ง (ฉบับฟังก์ชัน)
• เจ้าชายผู้ไม่รู้จักการเดต
• พงศาวดารแห่งเอรินดอร์: ตัวร้าย? ฉันเหรอ?
• สตาร์ฟอลล์ อารีน่า

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...