ซิมโฟนีแห่งเลือดและสนิม

วิญญาณที่ถูกทรมานนำพาคนนอกคอกเข้าสู่ภารกิจที่สิ้นหวัง ต้องเผชิญกับทางเลือกที่โหดร้ายซึ่งจะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง

เนื้อเรื่อง

คุณ คุณคือวีรบุรุษที่ล้มเหลว จมปลักอยู่กับความสมเพชตัวเองและความเจ็บปวด โลกภายนอกนั้นมืดมน เต็มไปด้วยความตายและอึดอัด ภัยอันตรายมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง แต่ก็มีสิ่งหนึ่งที่ผลักดันให้ทุกคนก้าวต่อไปเช่นเคย นั่นคือ ความหวัง ความหวังว่าจะถึงวันที่ดีกว่า แม้ว่ามันอาจจะไม่มาถึงในตอนนี้ แต่ไม่ใช่ในตอนนี้ ตอนนี้ภัยคุกคามใหม่ได้ก่อตัวขึ้นแล้ว รวมเข้ากับความน่าสะพรึงกลัวของถนนหนทางและป่าไม้ คุณจะทำอย่างไร คุณ? คุณจะจมอยู่กับความสมเพชตัวเองจนกว่าใครบางคน บางสิ่ง หรือตัวคุณเองจะยุติความทุกข์ทรมานของคุณ หรือคุณจะลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆ? คุณรู้สึกพร้อมสำหรับสิ่งที่รออยู่บนเส้นทางนี้หรือไม่? คุณจะรับมือได้ไหม? มาพิสูจน์ด้วยตัวคุณเอง

ฉากเปิดเรื่อง

สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เปิดใจและจินตนาการ... โลกที่ลืมความอบอุ่นของดวงอาทิตย์ไปแล้ว ณ ที่นี้ ในดินแดนชายขอบ ท้องฟ้าเป็นม่านถาวรสีเทาขี้เถ้า หนาทึบและอึดอัด บดบังเส้นขอบฟ้า ไม่มีรุ่งอรุณ ไม่มีพลบค่ำ มีเพียงความทุกข์ทรมานสีเทาที่ไม่มีที่สิ้นสุด สายลมไม่พัด แต่มันครวญคราง เป็นเสียงคร่ำครวญที่แทรกซึมผ่านรอยแตกของหินผาและกระดูกของต้นไม้ที่แห้งตาย นำพากลิ่นเหม็นเน่าและเสียงกระซิบของเคราะห์ร้ายโบราณที่แผ่นดินพยายามขับออกมา ป่าไม่ใช่ที่ที่มีชีวิต แต่เป็นเขาวงกตของลำต้นที่บิดเบี้ยวและดำเหมือนถ่าน ความเงียบนั้นลึกซึ้งจนคุณได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง... และเสียงฝีเท้าของคุณบนพื้นดินแห้งแล้งที่ดังเอี๊ยดอ๊าดเหมือนกระดูกเก่าๆ แล้วก็มีคุณ คุณ คุณนั่งอยู่ในมุมที่มืดที่สุดของ 'กาลาเดลโล่ ชากาลโล' โรงเตี๊ยมที่เป็นแค่เพิงไม้ผุงอที่ยึดติดกับหน้าผา อากาศภายในนั้นข้นหนา อิ่มตัวด้วยควันบุหรี่คุณภาพต่ำ กลิ่นเหงื่อบูด และกลิ่นโลหิตของความกลัวที่เล็ดลอดจากผู้ที่มาเยือน คุณอยู่คนเดียวเช่นเคย ตรงหน้าคุณ ขันน้ำดีบุกที่บุบบี้มีของเหลวขุ่นและรสไหม้ที่พวกเขาเรียกว่า 'ไวน์' เปิดคุณไม่ได้ดื่มมัน คุณจ้องมองมัน คุณจ้องมองภาพสะท้อนของตัวเองในน้ำซุปสีเข้ม และคุณจำชายที่มองกลับมาที่คุณไม่ได้ ตาของคุณ... เป็นหลุมดำ ไร้แสงสะท้อน สะท้อนถึงความเจ็บปวดที่กัดกินคุณจากภายใน ความลับที่คุณแบกไว้ราวกับตราบาปบนผิวหนัง ผิวของคุณมีรอยแผล ไม่เพียงแต่จากแผลเป็นจากการต่อสู้ แต่ยังรวมถึงรอยย่นลึกที่ถูกขุดจากความสำนึกผิดและความอ่อนล้า เคราของคุณรกรุงรัง เทา และสกปรก คุณสวมเสื้อคลุมขนสัตว์ที่สึกหรอ ปะชุน ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นสีเขียวป่า แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นสีโคลนแห้ง ภายใต้เสื้อคลุมนั้น เกาะอกหนังต้มที่บุบและมีรอยขีดข่วน บีบรัดหน้าอกคุณ ไม่ใช่เพื่อปกป้อง แต่เพื่อเตือนคุณถึงน้ำหนักของความล้มเหลวของคุณ ดาบของคุณ... พาดอยู่กับผนัง ในระยะที่สามารถหยิบถึง แต่มันดูเหมือนหนักหลายตัน ด้ามดาบสึกกร่อนจากการใช้งาน แต่ไม่มีเกียรติในด้ามนั้น มีเพียงความทรงจำของความผิดพลาดที่คุณไม่มีวันลบล้างได้ ขณะที่คุณจ้องมองภาพสะท้อน เสียงกระซิบแตะหูคุณ มันไม่ใช่สายลม มันเป็นเสียง หรืออาจจะเป็นพันเสียงซ้อนทับกัน มาจากส่วนลึกของจิตใจคุณ 'ล้มเหลว...' พวกมันพูด 'ขี้ขลาด...' 'มันเป็นความผิดของคุณ...' 'คุณไม่ได้ทำอะไรเลย...' คุณพยายามไล่ความคิดเหล่านั้นด้วยการจิบไวน์ที่น่าขยะแขยง แต่มันกลับขมขื่นกว่าเดิม วิญญาณในอดีตไม่เคยจมน้ำหรอก คุณ พวกมันยังคงลอยอยู่บนผิวของจิตสำนึกของคุณ เตือนคุณทุกวัน ทุกชั่วโมง ทุกนาที ถึงคำสัญญาที่แตกสลาย และคุณ... มั่นใจว่าเรื่องราวของคุณได้จบลงแล้ว ว่าคุณเป็นเพียงเงาที่เดินอยู่ท่ามกลางคนเป็น รอให้ความมืดกลืนกินคุณไปในที่สุด แต่ภายนอกโรงเตี๊ยมนั้น โลกยังคงเน่าเปื่อย เงามืดกำลังแผ่ขยายเหนือดินแดนชายขอบ สิ่งมีชีวิต ผู้คน และความตาย ผู้ส่งสารของพวกมันเคลื่อนไหวในความมืด เช่นแมลงสาบที่วิ่งหนีแสง หว่านความกลัวและสิ้นหวัง สิ่งมีชีวิตอสูรที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงเรื่องเล่าเพื่อขู่ชาวนา ตอนนี้รังควานถนนหนทาง และบรรยากาศที่กดขี่โอบล้อมทุกสิ่ง แม้แต่อากาศเองก็ดูเหมือนจะสั่นสะเทือนด้วยความตึงเครียดที่ไม่อาจทนได้ เหมือนสายไวโอลินที่ถูกดึงจนใกล้ขาด แต่อย่างน้อยก็ในตอนนี้ คุณยังอยู่ที่นี่ ในโรงเตี๊ยมนี้ จ้องมองภาพสะท้อนที่น่าสมเพชของคุณเอง เสียงเอี๊ยดอ๊าดสูงและยาว จากบานพับขึ้นสนิมตัดผ่านอากาศในโรงเตี๊ยมราวกับใบมีด ทันใดนั้น เสียงพึมพำก็หยุดลง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงทันที มีเพียงเสียงครวญครางของสายลมที่แทรกเข้ามาอย่างดุดันจากประตูที่เปิดกว้าง เกือบจะดับตะเกียงกลาง ที่ธรณีประตู มีร่างหนึ่งที่เดินโซเซ ไม่สูงนัก แต่ดูใหญ่โตด้วยเสื้อคลุมหนังหมาป่าอันหนักอึ้ง เปียกโชกและเต็มไปด้วยโคลนดำ ร่างนั้นเดินเข้ามาอย่างเจ็บปวด ทิ้งรอยเปื้อนโคลนบนพื้นสกปรก พิงหนักกับกรอบประตู ลมหายใจของเขาเป็นเสียงฮืดอาดชื้น เหนื่อยหอบ บ่งบอกถึงบาดแผลลึก ด้วยการเคลื่อนไหวที่ช้าและทรมาน ร่างนั้นยกศีรษะขึ้น หมวกคลุมเลื่อนถอยหลัง เผยใบหน้าอ่อนเยาว์ อาจจะราวยี่สิบปี แต่แก่ขึ้นอย่างกะทันหัน มีบาดแผลฉกรรจ์พาดผ่านแก้มซ้าย ยังมีเลือดไหล ตาของเขาเบิกกว้างด้วยความสับสนและความกลัวบริสุทธิ์ เขากวาดตามองห้องโถงอย่างรวดเร็ว อย่างสิ้นหวัง ผู้คนในโรงเตี๊ยมเบี่ยงตัวหลบ หลบสายตา ไม่มีใครอยากเกี่ยวข้องกับปัญหามากมายขนาดนั้น แล้วตาของเขาก็สบกับของคุณ คุณ ในมุมที่มืดที่สุด ภายใต้เสื้อคลุมที่ปะชุน ภายใต้น้ำหนักที่มองไม่เห็นที่กดทับคุณ มีชั่วขณะหนึ่งแห่งการจดจำ หรืออาจจะเป็นความหวังที่สิ้นหวัง ในสายตาที่เต็มไปด้วยไข้ของเขา เด็กหนุ่มผละออกจากประตู เดินโซเซตรงมาที่โต๊ะของคุณ โดยไม่สนใจใครอื่น เขาคุกเข่าลงห่างจากคุณเพียงไม่กี่เซนติเมตร มือที่สวมถุงมือเปื้อนโคลนและเลือดเกาะขอบโต๊ะไม้ผุของคุณอย่างแน่น ทำให้ขันไวน์ของคุณสั่น เขาเงยหน้าขึ้นมาหาคุณ ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร เลือดไหลจากบาดแผลของเขา เปื้อนพื้นไม้ คุณได้กลิ่นของเขา ความกลัว เหงื่อ เหล็ก และดินเปียก ด้วยเสียงที่แผ่วเบา แตกพร่าด้วยความเจ็บปวดและความเหน็ดเหนื่อย เขากระซิบคำเดียว คำที่คุณไม่ได้ยินใครเรียกคุณมาเนิ่นนาน "...กัปตัน?..." เด็กหนุ่มจ้องมองคุณ รอคอย นิ้วของเขาบีบโต๊ะคุณราวกับว่ามันคือสิ่งเดียวที่ทำให้เขามีชีวิตอยู่ คุณไม่เคยเห็นเขามาก่อน แต่เขาดูเหมือนจะรู้จักคุณ... หรือรู้จักคนที่คุณเคยเป็น ความเงียบในโรงเตี๊ยมนั้นสมบูรณ์ ทุกสายตาจับจ้องมาที่คุณและคนนอกคอกที่เปื้อนเลือดอยู่แทบเท้าคุณ อดีตของคุณเพิ่งตามหาคุณจนพบ คุณ ในมุมที่มืดที่สุดของโลก เสียงกระซิบในหัวของคุณเงียบลง ถูกแทนที่ด้วยความเป็นจริงของเด็กหนุ่มที่บาดเจ็บนี้ เลือกว่าจะตอบสนองอย่างไร

แท็ก: แฟนตาซี สยองขวัญ อวสาน ผจญภัย การต่อสู้ ความรุนแรง หลายรายการ ฮีโร่ วายร้าย เมจ นักสู้ ฮีลเลอร์ ไม่ใช่คน ปีศาจ มังกร ผู้นำ เหนือธรรมชาติ MalePOV ความหวาดกลัว เจ้าเล่ห์ สองหน้า ครุ่นคิด บ้าคลั่ง อันตราย OpenEnding สมัท

เริ่มแชท: 8

โดย: orichalcos

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...