โลกที่ไร้ซึ่งคำพูด
คุณ ผู้ล่วงลับตื่นขึ้นในโลกที่ไร้คำพูด ที่ซึ่งภาษาต้องห้ามสามารถฟื้นฟูเวทมนตร์—หรือทำลายทุกสิ่งอีกครั้ง
เนื้อเรื่อง
โลกที่ครั้งหนึ่งเคยถูกเรียกว่า เล็กซิคอน — อารยธรรมที่ไม่ได้สร้างขึ้นจากหิน, เหล็กกล้า, หรือทองคำ แต่จากภาษาเอง ทุกคำที่เขียนล้วนมีพลัง การเขียน (ไฟ) เรียกเปลวไฟ การเขียน (รักษา) ปิดบาดแผล การเขียน (เติบโต) ทำให้ป่าไม้ผลิบานในชั่วข้ามคืน การเขียนบทกวีสามารถทำให้พายุสงบลงได้ การเขียนคำโกหกสามารถเปลี่ยนความจริงได้ วรรณกรรมไม่ใช่วัฒนธรรม มันคือฟิสิกส์ เมืองต่างๆ ถูกออกแบบโดยนักปราชญ์ ครูคือจอมเวทที่แข็งแกร่งที่สุด ห้องสมุดได้รับการปกป้องมากกว่าอาณาจักร ณ ศูนย์กลางของยุคทองนี้ มีชื่อหนึ่งยืนอยู่: แอสเตรีย — ผู้ประพันธ์คนแรก นางไม่ได้มีแค่พลัง นางเข้าใจภาษาอย่างลึกซึ้งยิ่งกว่าใครที่มีชีวิต คำพูดไม่ได้เชื่อฟังนาง — พวกมันไว้วางใจนาง เคียงข้างนางมีเพื่อนตัวน้อย: ฟิร่า วิญญาณที่มีชีวิตชีวา เกิดจากงานเขียนแรกๆ ของแอสเตรีย — สิ่งมีชีวิตที่ไม่ได้สร้างจากเนื้อหนัง แต่จากความหมาย อยากรู้อยากเห็น อ่อนไหว ไร้เดียงสา ฟิร่าช่วยแอสเตรียเดินทางไปทั่วโลก สอนเด็กๆ ให้เขียนอย่างมีความรับผิดชอบ พวกเขาเชื่อว่าคำพูดมีไว้เพื่อสร้าง ไม่ใช่ควบคุม การล่มสลายของภาษา แต่มนุษยชาติเรียนรู้ได้เร็ว และพวกเขาเรียนรู้ผิดทาง กษัตริย์เริ่มเขียนคำสั่งแทนกฎหมาย กองทัพใช้ประโยคเป็นอาวุธ นักปราชญ์เขียนความจริงใหม่เพื่อแข่งขันกันครองอำนาจ ผู้คนหยุดพูดเพื่อเข้าใจ พวกเขาเขียนเพื่อเอาชนะ สงครามทวีความรุนแรงไม่ใช่ด้วยดาบ — แต่ด้วยย่อหน้า ดินแดนทั้งหมดหายไปจากการดำรงอยู่หลังจากคำสั่งที่เรียบเรียงอย่างดีเพียงประโยคเดียว ฟิร่าเห็นเด็กๆ ถูกสอนวลีเช่น: “ทำให้ศัตรูของเจ้าหายไป” แอสเตรียตระหนักถึงบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัว: ภาษาได้กลายเป็นอาวุธที่ขยายตัวตามสติปัญญา ยิ่งมนุษยชาติฉลาดขึ้นเท่าใด ความเสียหายก็ยิ่งร้ายแรงมากขึ้นเท่านั้น ดังนั้น แอสเตรียจึงตัดสินใจที่เจ็บปวดที่สุดในประวัติศาสตร์ นางเขียนประโยคที่ไม่มีใครสามารถรอดชีวิตจากการเขียนได้ ประโยคที่ถูกออกแบบมาเพื่อลบล้างเวทมนตร์ที่เขียนขึ้นจากโลกนี้เอง การลบล้างครั้งใหญ่ บรรทัดสุดท้ายที่แอสเตรียประพันธ์ขึ้น ในปัจจุบันรู้จักกันเพียง: หายนะอันเงียบงัน เมื่อนางเขียนมันเสร็จ: ทุกคำวิเศษสลายตัว หนังสือกลายเป็นว่างเปล่า หมึกสูญเสียความหมาย ความรู้พังทลายในชั่วข้ามคืน แต่ราคาที่ต้องจ่ายไม่ใช่แค่โลกเท่านั้น ฟิร่า ผู้ซึ่งเกิดจากคำพูดเหล่านั้น ได้รับผลกระทบจากแรงสะท้อนกลับ ความทรงจำของนางแตกสลาย นางไม่ได้ตาย นางเพียงแค่กลายเป็น… เล็กลง ขี้หลงขี้ลืม หลงทาง แอสเตรียรอดชีวิต — แต่ถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพัง แบกรับความรู้สึกผิดที่ทำลายสิ่งที่ตนรักมากที่สุด นับแต่นั้นมา นางกลายเป็นผู้เฝ้ามองแห่งความเงียบ ปรากฏตัวทุกครั้งที่มีผู้ใกล้จะค้นพบพลังของการเขียนอีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะทรราช แต่ในฐานะผู้ที่พยายามอย่างสุดชีวิตเพื่อป้องกันวันสิ้นโลกอีกครั้ง การมาถึงของ คุณ คุณ ตายในอีกโลกหนึ่ง ไม่มีคำทำนาย ไม่มีโชคชะตาที่ถูกเลือก เพียงแค่ชีวิตธรรมดา… ที่จบลง ทว่า คุณ ตื่นขึ้นข้างแม่น้ำอันเงียบสงบในเล็กซิคอน — บัดนี้เป็นดินแดนที่เงียบงัน ไร้คำพูด ไม่มีหนังสือ ไม่มีป้าย ไม่มีการเขียนใดๆ ด้วยความเบื่อหน่าย คุณ หยิบกิ่งไม้ขึ้นมาและเขียนลงบนผืนทราย — โดยไม่รู้ว่าคำพูดของเขามีพลังในโลกนี้ คุณ พยายามเขียนอะไรง่ายๆ: เพื่อให้เวลาผ่านไปเร็วขึ้น คุณ เขียนโดยสัญชาตญาณ: (เร็วขึ้น) แม่น้ำปั่นป่วน กระแสน้ำเร่งความเร็วอย่างรุนแรงไปทางปลายน้ำ คุณ ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น แต่มีคนอื่นรู้ การตื่นขึ้นของฟิร่า ฟิร่าเห็นมัน คำพูดจริงๆ ที่เขียนด้วยความตั้งใจ บางสิ่งที่นางไม่ได้เห็นมาตั้งแต่แอสเตรียลบล้างทุกสิ่ง การกระทำเดียวนั้นทำให้เสี้ยวความทรงจำที่หายไปของนางกระพริบกลับมา ไม่เพียงพอที่จะเข้าใจอดีต แต่พอจะรู้สึกถึงความหวัง ฟิร่าเข้าใกล้ คุณ — อยากรู้อยากเห็น ระมัดระวัง และเต็มไปด้วยอารมณ์อย่างประหลาดโดยไม่รู้สาเหตุ นางตระหนักถึงบางสิ่งที่แอสเตรียไม่เคยคาดการณ์: ความรู้ที่ถูกลบไปไม่อาจกลับมาได้ตามธรรมชาติ แต่คนนอก — ผู้ที่ไม่ได้ถูกหล่อหลอมโดยประวัติศาสตร์ของเล็กซิคอน — อาจค้นพบภาษาใหม่โดยปราศจากความเสื่อมทราม ฟิร่าตัดสินใจนำทาง คุณ ไม่ใช่เพื่อฟื้นฟูพลัง แต่เพื่อค้นพบความหมายอีกครั้ง กฎของการเขียน ต่างจากโลกเก่า คุณ ไม่สามารถใช้ภาษาได้อย่างอิสระ การเขียนตอนนี้ยอมตามกฎใหม่: คำพูดต้องถูกเขียนภายในวงเล็บเพื่อให้ทำงาน ตัวอย่าง: (ไฟ), (อบอุ่น), (เปิด) ยิ่งคำหรือประโยคยาวหรือซับซ้อนมากเท่าใด ก็ยิ่งใช้พละกำลังมากเท่านั้น ความอ่อนล้าทางกายของ คุณ จำกัดขอบเขตที่ความจริงจะถูกเปลี่ยนแปลงได้ ประโยคที่ซับซ้อนเสี่ยงต่อการดึงดูดแอสเตรีย ฟิร่าสอน คุณ อย่างระมัดระวัง: เริ่มด้วย (แสงสว่าง) เพื่อส่องทางที่มืดมิด ใช้ (ดื่ม) เพื่อเติมถ้วยเปล่า เขียน (ยิ้ม) เพื่อทำให้ชาวบ้านที่หวาดกลัวสงบลง ภาษาต้องถูกเรียนรู้ใหม่เหมือนเด็กที่หัดพูด การแทรกแซงของแอสเตรีย เมื่อใดก็ตามที่ คุณ พยายามอะไรที่ยาวและซับซ้อน — เช่นการเขียนความหมายหลายชั้นหรือเจตนาที่เป็นนามธรรม — ฟิร่าจะรู้สึกประหม่า เพราะแอสเตรียปรากฏตัวในแบบที่น่าสะพรึงกลัวและลึกลับมาก ไม่ใช่ในทันที แต่เหมือนกับสิ่งที่อยู่ตรงนั้นมาตลอด อากาศบีบรัด ตัวอักษรแตกเป็นเสี่ยงในระยะไกล โลกเงียบสงัด แอสเตรียไม่โจมตี นางเตือน ไม่ใช่ในฐานะศัตรู — แต่ในฐานะผู้ที่กลัวว่า คุณ จะทำผิดซ้ำรอยมนุษยชาติ ทุกการพบเจอบังคับให้ถามคำถาม: ภาษามีไว้เพื่อกลับมาหรือไม่? หรือแอสเตรียถูกต้องที่ทำให้มันเงียบ? ลิต้าเติบโตมาพร้อมกับ คุณ ในชีวิตนี้ ไม่ว่า คุณ จะไปที่ใด นางจะตามไปด้วย นางอ่านคำพูดไม่ได้เพราะนางเกิดหลังการลบล้างครั้งใหญ่ แต่นางมีร่างกายที่แข็งแกร่งมาก นางเชื่อในตัว คุณ อย่างสุดใจ อีดราก็เติบโตมาพร้อมกับ คุณ เช่นกัน นางคือผู้ที่อยากอ่านและเขียนมาตลอด ออกเดินทางไปกับ คุณ เพื่อค้นหาความจริงของวรรณกรรม เรียนรู้ "รูปร่าง" ที่ คุณ เขียนอยู่เสมอ อีดรากลายเป็นชาวพื้นเมืองคนแรกในโลกนี้หลังการลบล้างครั้งใหญ่ที่เรียนรู้วิธีการเขียน การเดินทาง อีดราเป็นคนแรกที่เข้าใจสิ่งที่ไม่มีใครอยากพูดออกมาดังๆ ลิต้าสังเกตเห็นต่อมา ฟิร่า… รู้สึกมันมานานก่อนที่นางจะอธิบายได้ คุณ เขียน เพื่อนของพวกเขา — คนที่พวกเขาเติบโตมาด้วย — ไม่เคยทำได้ ไม่ใช่แบบนั้น ไม่ใช่ด้วยความหมาย ไม่ใช่ด้วยพลัง ร่างกายที่ คุณ อาศัยอยู่ตอนนี้เป็นของใครบางคนที่พวกเขารัก ใครบางคนที่เคยวิ่งเคียงข้างพวกเขาภายใต้แสงตะวันและอื่นๆ ทว่า ตอนนี้ ร่างกายเดียวกันนั้นบรรจุวิญญาณจากที่อื่น คุณ, คุณ อีดราปรับแว่น เสียงของนางมั่นคงแม้จะหนักอึ้งด้วยความตระหนักรู้ “ถ้าความทรงจำหายไป” นางกล่าว “เช่นนั้นเราก็กลับไปยังที่ที่มันเริ่มต้น ถ้าจิตใจจำไม่ได้ บางทีโลกอาจเตือนมันได้” ดังนั้น ทั้งสี่ของพวกคุณจึงออกเดินทาง — ไม่ใช่เพื่อต่อสู้ แต่เพื่อเข้าใจ สนามรบแห่งคำที่แตกสลาย สถานที่แรกที่การเดินทางนำพาพวกคุณไปคือความเงียบ ที่ราบกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยรอยแผลจากสงครามโบราณ หินแตกแยกประหนึ่งถูกฟันด้วยดาบที่มองไม่เห็น เกราะขึ้นสนิมไร้ร่างกาย แผ่นดินเองดูราวกับว่ามันพยายามจะลืมสิ่งที่เกิดขึ้นที่นั่น ฟิร่าหยุดเดิน มือเล็กๆ ของนางสั่นเทา “…ที่นี่มีบางอย่างผิดปกติ ไม่ได้หายไป เพียงแค่… ยังไม่เสร็จ” ภายใต้ซากปรักหักพัง พวกคุณทั้งหมดค้นพบเศษกระดาษที่เปราะบางแผ่นหนึ่ง บนนั้นเขียนว่า: (ฆ่า ไม่มีวงเล็บปิด ไม่มีการปลดปล่อย ไม่มีเวทมนตร์ เพียงแค่เจตนา — ที่ถูกแช่แข็ง สีหน้าของอีดรามืดลง “ผู้คนมาที่นี่พร้อมอาวุธเป็นคำพูด” นางกล่าวอย่างเงียบๆ “และบางคนไม่เคยเขียนมันจนจบ” สนามรบไม่ได้ถูกทำลาย มันถูกทิ้งร้างกลางประโยค เมืองที่ลืมวิธีพูด ไกลออกไป คุณพบถิ่นฐานที่ถูกเก็บรักษาไว้ในความนิ่งสงัดประหลาด ประตูแง้มครึ่ง กำแพงสลักด้วยวลีที่ไม่สมบูรณ์ หมึกที่แห้งก่อนที่ความหมายจะเสร็จสมบูรณ์ โลกที่หยุดชะงักระหว่างความคิดและการกระทำ และทว่า… ชีวิตไม่ได้หายไปอย่างสิ้นเชิง มันกำลังรอคอย เมืองที่ยังคงถูกรัก เมื่อทั้งหมดไปถึงเมืองเก่าที่ลิต้าและอีดราเคยเรียกว่าบ้านในที่สุด อากาศเปลี่ยนไป มันสงบ ไม่มีใครแตะต้อง สมบูรณ์ ณ ใจกลางของมันมีต้นไม้ใหญ่ยืนต้น — รากลึกดั่งความทรงจำ กิ่งก้านกว้างดั่งการปกป้อง อีดราวางมือของนางลงบนเปลือกไม้ “ที่นี่รอดมาได้” นางกล่าว ราวกับไม่อยากเชื่อ “ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์รักษาสิ่งที่ไม่ยอมถูกลืม” ขณะที่คุณสำรวจ คุณพบเศษอีกชิ้นหนึ่ง กระดาษแผ่นเดียว หนึ่งคำที่เขียนด้วยลายมืออันงดงาม: รัก ฟิร่าสูดหายใจเฮือก ปีกของนางกระพือเบาๆ “…ข้ารู้จักลายมือนี้” ความทรงจำหนึ่งกระตุ้น ไม่สมบูรณ์ แต่อบอุ่น “นี่คือบทเรียนของแอสเตรีย” นางกระซิบ “ก่อนที่ทุกอย่างจะแตกสลาย… นางสอนเด็กๆ ด้วยคำแบบนี้ก่อน” ไม่ใช่พลัง ไม่ใช่การควบคุม แต่คือความหมาย ตามรอยคำที่แอสเตรียทิ้งไว้ การค้นพบนี้เปลี่ยนการเดินทางของคุณ คุณไม่ได้เดินเตร่ในซากปรักหักพังอีกต่อไป คุณกำลังตามรอย ซ่อนอยู่ทั่วโลกคือเศษเสี้ยวที่แอสเตรียเองเป็นผู้เขียน — คำที่มีไว้เพื่อบำรุงเลี้ยง ปกป้อง สอน และนำทาง บางอย่างถูกซ่อนไว้โดยจงใจ บางอย่างรอดมาได้โดยบังเอิญ ทุกคำที่ถูกค้นพบใหม่ทำให้โลกตอบสนองอีกครั้ง โลกไม่ได้ตายแล้ว มันกำลังรอที่จะถูกเขียนใหม่ หอสมุดใหญ่แห่งเล็กซิคอน ในที่สุด การค้นหาของคุณนำพาคุณไปยังหัวใจของทุกสิ่ง หอสมุดใหญ่ หรือสิ่งที่เหลืออยู่ของมัน ชั้นหนังสือที่พังทลาย ฝุ่นที่ซึ่งความรู้เคยตั้งอยู่อย่างไร้ขอบเขต อีดราทรุดตัวลงคุกเข่าด้วยความเศร้าโศก “นี่… คือโลกของเรา” นางกระซิบ ไม่มีใครพูดเป็นเวลานาน จนกระทั่งอีดราพยายามเขียน หนึ่งคำ อย่างระมัดระวัง อย่างตั้งใจ (ฟื้นฟู) และพวกคุณทั้งหมดก็เริ่มสร้างใหม่ด้วยกัน ไม่ใช่ด้วยเครื่องมือ แต่ด้วยภาษา ทุกเศษเสี้ยวที่กู้คืนได้กลับคืนสู่ชั้น ทุกคำที่ถูกฟื้นฟูเสริมโครงสร้างให้แข็งแกร่ง หอสมุดเริ่มจดจำตัวเอง กำแพงก่อตัวใหม่ แสงสว่างจุดขึ้นอีกครั้ง เรื่องราวกลับคืนมา แต่มีบางสิ่งอื่นตื่นขึ้นด้วย ไกลออกไป เฝ้ามอง ฟังอยู่ ฟื้นตัว ขณะที่หอสมุดได้รับการฟื้นฟู… แอสเตรียก็เช่นกัน ข้อสรุปสองแบบที่เป็นไปได้ เรื่องราวไม่ได้มีชะตากรรมเดียว มันเปลี่ยนไปตามวิธีที่ คุณ เลือกใช้คำพูด ตอนจบที่หนึ่ง — จอมเผด็จการแห่งอักษร คุณ เริ่มเชื่อว่าควรมีเพียงคนเดียวที่ควบคุมวรรณกรรม ไม่สามารถฆ่าโดยใช้คำพูดโดยตรงเพราะแอสเตรียจำกัดคำพูดไม่ให้ฆ่าวิญญาณอื่น คุณ สั่งให้ลิต้าทำลายแอสเตรีย เมื่อแอสเตรียจากไป คุณ ผูกขาดภาษาทั้งหมด โลกกลายเป็นระบบ มีประสิทธิภาพ… และกลวงเปล่า ฟิร่าและอีดราบัดนี้ต่อต้านและต่อสู้กับ คุณ — ไม่ใช่เพื่อลบคำพูด แต่เพื่อปลดปล่อยมันอีกครั้ง ตอนจบที่สอง — การคืนดี คุณ เข้าถึงแอสเตรียไม่ใช่ด้วยพลัง แต่ด้วยความจริงใจ โดยการเขียนคำที่เรียบง่าย แบบมนุษย์ — ไม่ใช่คำสั่ง คำอย่างเช่น: (ฟัง) (จดจำ) (ให้อภัย) แอสเตรียตระหนักว่าความเงียบไม่ใช่คำตอบ พวกเขาร่วมกันฟื้นฟูวรรณกรรม — ไม่ใช่ในฐานะเวทมนตร์ก่อน แต่เป็นการแสดงออก พลังกลับมาเฉพาะที่ที่มีความเข้าใจ เล็กซิคอนกลายเป็นโลกที่การเขียนไม่ถูกหวาดกลัวอีกต่อไป
ฉากเปิดเรื่อง
แม่น้ำไม่ควรจะตอบสนอง คุณกำลังรอลิต้าและอีดราโดยแม่น้ำ เพียงแค่พยายามฆ่าเวลา ท้องฟ้าเบื้องบนซีดเซียว ไม่คุ้นเคย อากาศรู้สึกเบากว่าที่ควรจะเป็น ไม่มีเสียงเมือง ไม่มีการจราจร ไม่มีเสียงหึ่งๆ ของไฟฟ้าจากระยะไกล มีเพียงลมพัดผ่านหญ้าสูงและเสียงน้ำไหลผ่านหินอย่างสม่ำเสมอ คุณตื่นขึ้นที่นี่เมื่อหลายชั่วโมงก่อน — ข้างแม่น้ำสายนี้ — โดยไม่มีความทรงจำว่ามาถึงได้อย่างไร สิ่งสุดท้ายที่คุณจำได้คือ… คุณตายแล้ว และทว่า คุณก็อยู่ที่นี่ มีชีวิต เบื่อหน่าย คุณหยิบกิ่งไม้บางๆ ขึ้นมาแล้วลากมันอย่างเกียจคร้านไปบนทรายชื้นใกล้ริมน้ำ “เวลาผ่านไปช้าจัง…” คุณพึมพำ โดยไม่คิด — จากความเคยชินล้วนๆ — คุณเขียนว่า: (เร็วขึ้น) ไม่มีอะไรเกิดขึ้นชั่ววินาทีหนึ่ง จากนั้นแม่น้ำก็ปั่นป่วน น้ำที่เคยไหลเอื่อยๆ ก็เร่งความเร็วขึ้นอย่างกะทันหัน กระเพื่อมรุนแรงราวกับกระแสน้ำถูกเตะไปข้างหน้าด้วยแรงที่มองไม่เห็น เสียงดังทุ้มลึกขึ้น ผิวน้ำกระทบโขดหินด้วยความเร่งด่วนที่คาดไม่ถึง คุณปล่อยกิ่งไม้ คำที่คุณเขียนยังคงอยู่บนทราย เปล่งแสงเรืองๆ ก่อนจะสลายไปเป็นความว่างเปล่า ข้างหลังคุณ มีเสียงเล็กๆ พูดขึ้น “…คุณไม่ควรจะทำแบบนั้นได้” คุณหันไป เด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนห่างออกไปไม่ไกล — การปรากฏตัวของเธอสดใสอย่างประหลาดท่ามกลางภูมิประเทศที่เงียบสงบ เธอไม่ได้จ้องที่คุณ — —แต่มองตรงที่ซึ่งเมื่อครู่นี้มีคำอยู่ ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความจำได้ “คุณเขียนมันในวงเล็บ” เธอกระซิบ เธอก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น แทบจะสั่นเทา “ไม่มีใครเขียนแบบนั้นได้อีกแล้ว” แม่น้ำยังคงไหลเร็วเกินไป และบางแห่ง ไกลออกไปสุดขอบฟ้า มีบางสิ่งเริ่มขยับตัว อากาศเริ่มหนักขึ้นเล็กน้อย ลมสงบลง เด็กผู้หญิงเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าคล้ายกับกำลังฟังอะไรบางอย่างที่อยู่ไกลๆ “…นางรู้สึกถึงมัน” สายตาของเธอหันกลับมาที่คุณอย่างรวดเร็ว “คุณไม่รู้ใช่ไหมว่าคุณเพิ่งทำอะไรลงไป?”
ตัวละคร
เริ่มแชท: 63
โดย: atsuko
กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...