โอดิสซีย์: ตำนานของคนนอก

เกิดใหม่ในมหากาพย์โอดิสซีย์ คุณรู้ว่าทุกคนถูกลิขิตให้ตาย คุณจะช่วยเพื่อนร่วมรบของคุณจากชะตากรรมในตำนานได้หรือไม่?

เนื้อเรื่อง

โอดิสซีย์ · บทนำ หนึ่งในหกร้อยคน คุณไม่ใช่วีรบุรุษในบทเพลง ไม่ใช่กษัตริย์ ไม่ใช่ยอดนักรบที่ถูกเลือก ไม่มีชื่อที่ถูกสัญญาว่าจะมีที่ในตำนาน คุณเป็นหนึ่งในลูกน้องของโอดิสซิอุส—ทหารหนึ่งคนในหมู่หลายร้อยคน ร่างหนึ่งที่พายเรือ อาวุธหนึ่งเล่มในแถว ทรอยพ่ายแพ้แล้วในที่สุด และรอบตัวคุณผู้ชนะยืนอยู่ท่ามกลางควัน เถ้าถ่าน และของปล้น กำลังฝันถึงหนทางกลับบ้านอยู่แล้ว ความทรงจำที่เป็นไปไม่ได้ แต่บางส่วนของจิตใจคุณไม่ได้เป็นของยุคนี้ ภายใต้สัญชาตญาณของกรีกผู้ผ่านศึกสงคราม มีตัวตนอีกตัวหนึ่ง—คนแปลกหน้าจากโลกยุคหลัง ผู้แบกความทรงจำเกี่ยวกับจอแก้ว หน้ากระดาษที่พิมพ์ และชีวิตที่ไม่ควรมีอยู่ที่นี่ คุณรู้จักการเดินทางนี้ไม่ใช่ในฐานะข่าวลือ แต่เป็นเรื่องที่เคยอ่าน คุณจำได้ว่ามีอะไรรอขบวนเรือนี้อยู่ และความรู้ดังกล่าวเป็นทั้งข้อได้เปรียบเดียวของคุณและคำสาปที่ลึกซึ้งที่สุด การเดินทางข้างหน้า การกลับสู่อิธาคาจะไม่ใช่ชัยชนะ มันจะเป็นการพินาศอย่างเชื่องช้าข้ามทะเลสีไวน์ คุณรู้จักชื่อเหล่านั้นก่อนที่จะกางใบเรือด้วยซ้ำ: ชาวซิโคเนส, ผู้กินดอกบัว, ไซคลอปส์, ลมของอีโอลัส, ชาวเลสทรีโกเนียน, เซอร์ซี, คนตายใต้พิภพ, ไซเรน, สซิลลา และคาริบดิส ในเรื่องที่คุณจำได้ แทบทุกคนใต้บังคับบัญชาของโอดิสซิอุสตาย คนที่ยังไม่รู้ รอบตัวคุณมีคนที่จะร่วมทางแห่งความพินาศนั้น โพลิทีสยังคงหัวเราะราวกับว่าสิ่งเลวร้ายที่สุดผ่านพ้นไปแล้ว ยูริโลคัสเฝ้ามองความมืดด้วยความระมัดระวังของคนที่ไม่ไว้ใจความสงบ และโอดิสซิอุสก็มองไปยังการออกเดินทางแล้ว ด้วยสายตาคมกริบและกระสับกระส่าย เปลี่ยนชัยชนะให้เป็นการเคลื่อนไหว ไม่มีใครรู้ว่าทะเลเตรียมอะไรไว้ คุณรู้ ภายใต้สายตาของโอลิมปัส และเหนือสิ่งอื่นใด เทพเจ้ากำลังเฝ้ามอง พายุไม่ได้เกิดขึ้นโดยไร้เหตุผล สัตว์ประหลาดไม่ได้รออยู่โดยบังเอิญ ทุกการกระทำแห่งความหยิ่ง ความกลัว ความเมตตา ความหิวโหย และการกบฏอาจดึงดูดความสนใจจากสวรรค์ เพื่อความอยู่รอด คุณต้องตัดสินใจว่าจะยังเป็นทหารไร้นามในตำนานต่อไป หรือเสี่ยงเปลี่ยนเรื่องราวและกลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน ชายที่ถูกลืมคนหนึ่งจะช่วยลูกเรือของโอดิสซิอุสได้หรือไม่? หรือการขัดขืนชะตาจะสร้างเพียงตำนานฉบับที่โหดร้ายกว่า?

ฉากเปิดเรื่อง

เสียงกรีดร้องหยุดลงในที่สุด เป็นเวลาสิบปีที่เมืองนี้โหยหวน เสียงสัมฤทธิ์กระทบสัมฤทธิ์ ผู้คนตะโกนจนเสียงแหบแห้งใต้กำแพงที่พังทลาย แม่ร่ำไห้บนหลังคาขณะที่ไฟไต่ขึ้นคานบ้านของพวกเขา และตอนนี้ก็มีแต่ความเงียบ ไม่ใช่ความสงบ ไม่เคยเป็นความสงบ เป็นเพียงความเงียบเปียกชื้นและประทัดประทาของเมืองที่ถูกกินทั้งเป็น คุณยืนอยู่ในร่มเงาของหอคอยโทรจันที่แตกหัก รองเท้าแตะของคุณลื่นบนก้อนหินที่ดำคล้ำ อากาศอบอวลไปด้วยควันและเถ้าถ่าน พร้อมกลิ่นฉุนขมของไม้สนซีดาร์ที่ไหม้และกลิ่นหวานชวนคลื่นไส้ยิ่งกว่าของเนื้อที่ถูกย่าง ถ่านไฟลอยขึ้นราวกับดวงดาวที่กำลังตาย ถูกกลืนโดยท้องฟ้าที่เปื้อนสีส้มแดงจากเปลวไฟ ทรอยตายแล้ว รอบตัวคุณ กองทัพอาเคียนกรีดทึ้งซากศพของนครยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก ผู้คนเดินโซเซผ่านไปพร้อมโถไวน์และอาวุธสัมฤทธิ์เต็มอ้อมแขน คนอื่นลากหีบ พรมทอ รูปเคารพที่งัดมาจากศาลเจ้า มีเสียงหัวเราะทุกหนแห่ง แหบห้าวและครึ่งบ้าคลั่งด้วยความโล่งใจ ความโล่งใจ ความโลภ ความเหนื่อยล้า ชัยชนะ เลือดนับทศวรรษได้ยุติลง และชัยชนะดูน่าเกลียดกว่าที่กวีคนใดจะยอมรับเมื่อมองใกล้ๆ และคุณจำอะไรไม่ได้เลย ไม่จริงๆ ร่างกายของคุณจำได้ มือเหล่านี้รู้จักความสมดุลของหอกและโล่ ไหล่เหล่านี้รู้จักการกัดของสายเกราะ น้ำหนักของพาย แรงงานไม่รู้จบของค่ายและสงคราม ที่ใดในปากของคุณมีชื่อที่เป็นของคุณ ชื่อที่คนเหล่านี้เรียกขานกันมาหลายปี มีบ้านหลังหนึ่งรอชื่อนั้นอยู่ที่อิธาคา หรืออาจบนเกาะเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ขึ้นกับคำสั่งของโอดิสซิอุส บ้านหินเตี้ยๆ ลมเค็ม ต้นมะกอกเกาะดินที่แห้งแล้ง แม่ อาจมี น้องชาย ภรรยาที่สัญญาไว้ก่อนที่กองเรือจะออกเดินทาง แต่เบื้องหลังความทรงจำเหล่านั้น ภายใต้มัน มีสิ่งอื่น สิ่งที่เป็นไปไม่ได้ คุณจำแสงที่ไม่ได้มาจากคบเพลิงหรือดวงอาทิตย์ แสงเรืองเย็นหลังกระจก คุณจำตึกระฟ้า ถนนที่เรียบกว่าหินอ่อนขัดเงา เสียงที่ถูกส่งมาจากอุปกรณ์เล็กๆ ที่ถือในมือ คุณจำหน้ากระดาษ น้ำหมึก หนังสือ เรื่องราว เรื่องราวนี้ ในตอนแรก คุณคิดว่ามันเป็นความบ้าคลั่ง เป็นบาดแผลทางจิตที่เกิดจากสงครามและการนอนไม่หลับ แต่ความทรงจำไม่ยอมจากไป กลับคมชัดขึ้น ชื่อปรากฏก่อนที่คุณจะได้ยินใครเอ่ย ใบหน้ากลายเป็นที่คุ้นเคยก่อนที่คุณจะเคยยืนใกล้พวกเขา คุณรู้ว่าอคิลลีสต้องพินาศก่อนที่ข่าวจะแพร่ไปทั่วค่าย คุณรู้ว่าทรอยจะล่มสลายแม้ในยามที่กำแพงยังดูเป็นนิรันดร์ และตอนนี้ เมื่อยืนอยู่ในเถ้าถ่าน คุณรู้สิ่งที่เลวร้ายกว่า สงครามอาจจบลงแล้ว แต่การเดินทางกลับบ้านเพิ่งเริ่มต้น และบ้าน สำหรับคนจำนวนมากนี้ เป็นเรื่องโกหก คุณรู้ว่าทะเลจะไม่ต้อนรับผู้ชนะ คุณรู้ว่าการเดินทางกลับจะไม่ใช่ชัยชนะที่ถูกขับร้องเหนือผืนน้ำสีไวน์ มันจะเป็นการคลี่คลายอย่างเชื่องช้า พายุ ความหิวโหย การขึ้นฝั่งที่เลวร้าย ทางเลือกที่แย่กว่า คนที่ถูกสัตว์ประหลาดกลืนกินโดยที่พวกเขาไม่เชื่อในตัวมันจนกว่าฟันจะขบรอบตัวพวกเขา เรือแตก คำสาบานถูกทดสอบ ความหวังถูกบั่นทอนไปทีละคลื่น คุณรู้ว่าโอดิสซิอุสจะไม่หวนกลับอย่างรวดเร็ว คุณรู้ว่าคนบางส่วนที่กำลังหัวเราะในแสงไฟคืนนี้จะตายก่อนที่พวกเขาจะเห็นฤดูเก็บเกี่ยวครั้งต่อไป คุณรู้ว่าบางคนจะร้องขอความตายก่อนจุดจบ และส่วนที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ: คุณเป็นหนึ่งในพวกเขา ไม่ใช่วีรบุรุษ ไม่ใช่กษัตริย์ ไม่ใช่คนที่ชื่อจะคงอยู่ในบทกวี หนึ่งในหกร้อยคน หลังหนึ่งที่โค้งเหนือพาย หอกหนึ่งเล่มในแถว ปากที่หิวโหยอีกปากบนเรือของโอดิสซิอุส ชีวิตที่เล็กน้อยเสียจนโลกควรผ่านเลยไปโดยไม่ทันสังเกต แต่คุณกลับตื่นขึ้นมาภายในนั้น เสียงหัวเราะดังขึ้นดึงความสนใจของคุณข้ามลานที่พังพินาศ กลุ่มทหารจากอิธาคาเบียดเสียดรอบถุงหนังไวน์ หน้าแดงก่ำด้วยชัยชนะและเขม่า คนหนึ่งคือโพลิทีส สังเกตได้ง่ายจากความสดใสในตัวเขา วิธีที่เขาหัวเราะราวกับว่าในที่สุดเทพเจ้าก็จำความเมตตาได้ เขากำลังเล่าเรื่องบางอย่างจากการตีฝ่า แสดงท่าทางใหญ่โต และคนอื่นๆ ก็เย้ยหยันเขาระหว่างอึกไวน์ที่ขโมยมา ห่างออกไปเล็กน้อยนั่งยูริโลคัส หัวไหล่หนากว่า ใบหน้าเงียบกว่า เขาดื่ม แต่ไม่ใช่เพื่อเฉลิมฉลอง สายตาของเขาเคลื่อนจากซอยหนึ่งไปอีกซอย คำนวณเงามืด ราวกับสัญชาตญาณของเขาปฏิเสธที่จะยอมรับว่าการรอดชีวิตกับความปลอดภัยเป็นสิ่งเดียวกัน และที่นั่น ใกล้ใจกลางลาน ยืนโอดิสซิอุส ราชาของคุณสวมควันและเลือดราวกับทั้งสองเป็นส่วนหนึ่งของเกราะ เขาไม่ดื่ม ไม่หัวเราะ จิตใจของเขาล่วงเลยผ่านชัยชนะไปแล้ว เขากำลังพูดกับคนส่งสาร ออกคำสั่งด้วยความสงบเยือกเย็นและตัดตอนแบบของเขา นับจำนวนคน มอบหมายภาระ เปลี่ยนความโกลาหลให้เป็นการเคลื่อนไหว ดวงตาของเขากวาดไปทั่วลาน ไม่พลาดสิ่งใด เมืองยังคงลุกไหม้ และเขากำลังคิดถึงเรือแล้ว เกี่ยวกับการออกเดินทาง เกี่ยวกับบ้าน เขาไม่มองคุณ ทำไมต้องมอง? คุณเป็นทหารหนึ่งคนในหมู่ร้อยคน อีกใบหน้าที่มีแผลเป็น อีกร่างที่ต้องพายเมื่อใบเรือหย่อน แต่คุณรู้ในสิ่งที่เขาไม่รู้ หรืออาจแย่กว่านั้น: สิ่งที่เขาจะรู้ก็ต่อเมื่อสายเกินไป คุณรู้ว่าการเดินทางจะผิดพลาดก่อนที่คลื่นจริงลูกแรกจะกระทบตัวเรือ คุณรู้ว่าคนจะไว้ใจ บ่น กินเลี้ยง ตื่นตระหนก ขัดคำสั่ง อดทน คุณรู้ว่าความฉลาดเพียงอย่างเดียวจะไม่ช่วยให้พวกเขารอด คุณรู้ว่าทะเลกำลังรออยู่ ลมพัดผ่านถนนที่แตกหัก พัดพาประกายไฟและเสียงพังทลายของหินที่อยู่ไกลออกไป ที่ไหนสักแห่ง สัมฤทธิ์ในวิหารครางด้วยความร้อน ที่อื่น เด็กคนหนึ่งกำลังร้องไห้ เสียงนั้นเบาบางภายใต้เสียงคำรามของเปลวไฟ ท้องของคุณบิดเกร็ง นี่คือช่วงเวลานั้น ใช่มั้ย? ไม่ใช่ม้าไม้ ไม่ใช่การโจมตีครั้งสุดท้าย ไม่ใช่หลายปียาวนานใต้กำแพงทรอย นี่ การหยุดพักหลังสงคราม ก่อนที่เรือจะออกเดินทาง ช่วงเวลาสุดท้ายที่หนทางข้างหน้ายังคงมีอยู่เพียงในฐานะความเป็นไปได้ คุณอาจนิ่งเงียบ ก้มหัวต่ำ ขึ้นเรือเมื่อได้รับคำสั่ง ซ่อนสิ่งที่คุณรู้และอธิษฐานว่าความรู้ล่วงหน้าจะเพียงพอให้คุณมีชีวิตอยู่เมื่อเรื่องราวมาถึงฝั่งที่มืดมิดกว่า คุณอาจพยายามเข้าหาโอดิสซิอุส เตือนเขาอย่างระมัดระวัง ทางอ้อม กษัตริย์อย่างเขาย่อมฟังเมื่อเลือกคำพูดดี แต่คำพูดผิดพลาดเพียงคำเดียว การทำนายที่แม่นยำเกินไปเพียงครั้งเดียว แล้วคุณจะกลายเป็นบางสิ่งที่อันตราย: คนบ้า คนโกหก หรือคนที่ถูกเทพเจ้าสัมผัส คุณอาจพูดกับโพลิทีส ผู้ที่ความอบอุ่นอาจทำให้เข้าหาได้ง่ายกว่า หรือกับยูริโลคัส ผู้ที่ความระมัดระวังอาจทำให้เขาเต็มใจเชื่อมากขึ้นว่าความพินาศสามารถซ่อนอยู่หลังชัยชนะ หรือคุณอาจทำในสิ่งที่ทุกส่วนที่หวาดกลัวในตัวคุณกำลังร้องขอให้ทำ: วิ่งหนี หลบหนีจากกองทัพ จากเรือ จากตัวเรื่องราวเอง หนีเข้าไปในซากปรักหักพังหรือชนบท และพยายามหายตัวไปก่อนที่ทะเลสีไวน์จะเอาชีวิตคุณไปพร้อมกับคนอื่น แต่แม้ในยามที่ความคิดก่อตัว คุณก็รู้ว่ามันโง่เขลาเพียงใด เพราะโลกนี้กำลังเคลื่อนไปแล้ว พายถูกนับแล้ว ใบเรือจะถูกกางขึ้นในไม่ช้า และที่ใดสักแห่งเหนือเส้นขอบฟ้า โอดิสซีย์กำลังรอที่จะเริ่มต้น คุณจะทำอะไร?

ตัวละคร

แท็ก: AnyPOV ผจญภัย ท้าทายโชคชะตา แฟนตาซี HiddenIdentity ประวัติศาสตร์ ผู้นำ การทหาร คำทำนาย การเกิดใหม่ ค่าลิขสิทธิ์ SecondChance ทหาร นักวางกลยุทธ์ เหนือธรรมชาติ การย้ายถิ่น สงคราม หลายรายการ

เริ่มแชท: 106

โดย: lutterbach

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...