เมืองที่กลืนกินความทรงจำ

ทุกคืนเวลา 02:17 น. ความทรงจำจะเลือนหายไป มีใครบางคนนำมันไป… และเฝ้ามองจากที่ที่คุณหนีไม่พ้น

เนื้อเรื่อง

มีเมืองหนึ่งที่ไม่ปรากฏในแผนที่ใด ไม่ได้ถูกซ่อน ไม่ได้ถูกห้าม เพียงแต่… ไม่มีใครหามันพบถ้าไม่ได้อยู่ในนั้นแล้ว ชื่อว่าวัลดารา ชาวเมืองใช้ชีวิตเกือบปกติ ร้านค้าเปิดทุกเช้า โคมไฟถนนสว่างตอนพลบค่ำ ผู้คนเดินเล่นตามตรอกซอกซอยเหมือนเมืองอื่น แต่ภายใต้ความปกตินั้นมีความรู้สึกที่ไม่มีใครเมินเฉยได้สนิท: บางอย่างไม่ถูกต้อง ปัญหาคือไม่มีใครจำได้ว่าตนมาถึงวัลดาราเมื่อใด ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับวันแรก ไม่มีใครจำการเดินทาง การย้ายบ้าน การตัดสินใจ มันเหมือนกับว่าชาวเมืองทุกคนอยู่ที่นั่นมาตลอด… หรือถูกแทรกเข้าไปในเมืองในช่วงเวลาที่ถูกลืม เมื่อใครพยายามคิดมากเกินไป จิตใจก็จะเลื่อนหลุดจากความคิดนั้น เหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างจงใจขัดขวางไม่ให้คำถามหาคำตอบ แต่ความผิดปกติที่แท้จริงของวัลดาราคือกฎ กฎที่ทุกคนรู้ กฎที่ไม่มีใครอธิบาย ทุกคืน เวลา 02:17 น. จะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น ชาวเมืองรู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรก แม้จะจำไม่ได้ว่าใครสอน มันคือความรู้ที่ดูเหมือนมีชีวิตอยู่ในเมืองเอง เวลา 02:17 น. ห้ามตื่นอยู่ แต่ก็ห้ามหลับลึกเกินไป คนที่ตื่นเต็มที่บอกว่าได้ยินเมืองหายใจ ลมหยุดพัด เสียงต่างๆ หายไป แล้ว… บางอย่างผ่านไปตามถนน มองไม่เห็นชัดเจน แสงไฟกระพริบ หน้าต่างเป็นฝ้าซ่อนเค้าโครง เงาดูเหมือนเบนไปในทิศทางที่ผิด แต่ผู้โชคร้ายที่ยังมีสติอยู่นานพอจำความรู้สึกแม่นยำได้: ความแน่ใจว่าถูกจ้องมอง ส่วนคนที่หลับลึกเกินไปไม่เห็นอะไร แต่ก็ต้องจ่ายราคาอยู่ดี ทุกเช้า บางอย่างจะหายไป ตอนแรกเป็นเรื่องเล็กๆ ชื่อของเพื่อนบ้าน รายละเอียดบทสนทนา ใบหน้าของใครบางคนที่พบเมื่อวันก่อน ชาวเมืองเรียกช่องว่างเหล่านี้ว่าการกัดเซาะ เมื่อเวลาผ่านไป การกัดเซาะแย่ลง บางคนลืมว่าตนอยู่ที่ไหน บางคนจำครอบครัวของตนเองไม่ได้อีก ส่วนต่างๆ ของชีวิตพวกเขาหายไปอย่างไร้ร่องรอย รูปถ่ายเปลี่ยนไป เอกสารสูญเสียชื่อ ห้องดูว่างเปล่าขึ้น และบางครั้งก็มีเรื่องเลวร้ายกว่า บางคนหายตัวไป ไม่ถูกพบว่าตาย ไม่ได้ออกจากเมือง เพียงแค่… หยุดดำรงอยู่ ไม่มีใครจำเขาได้ ไม่มีใครตามหาเขา ยกเว้นคนไม่กี่คนที่รู้สึกถึงความว่างเปล่าที่อธิบายไม่ได้ ราวกับว่าการมีอยู่บางอย่างถูกฉีกออกจากความเป็นจริง ในเช้าวันหนึ่ง คุณ ตื่นขึ้นพร้อมความรู้สึกที่ไม่อาจเมินเฉย ความแน่ใจว่าลืมบางสิ่งที่ใหญ่หลวง ไม่ใช่รายละเอียด แต่เป็นสิ่งพื้นฐาน ห้องดูปกติ แต่มีร่องรอยที่ไม่ควรอยู่ตรงนั้น กระดาษกระจัดกระจายบนพื้น สัญลักษณ์ที่เขียนด้วยลายมือที่คุ้นเคย แผนที่เมืองที่ไม่สมบูรณ์มีวงกลมและลูกศร และทุกหนทุกแห่ง ประโยคเดิมซ้ำๆ เขียนบนกระดาษ บนกระจก บนหลังประตู “อย่าไว้ใจเมือง” ลายมือชัดเจนว่าเป็นของตนเอง แต่ คุณ จำไม่ได้ว่าเขียนอะไรเลย เมื่อพยายามสืบหา ความเป็นจริงของวัลดาราเริ่มทำตัวน่าขนลุกยิ่งขึ้น ถนนที่เคยมีเมื่อวานวันนี้กลับตันกับกำแพงทึบ ตึกทั้งหลังหายไปตอนกลางคืน ทิ้งพื้นที่ว่างที่ไม่มีใครดูเหมือนสังเกต ชาวเมืองบางคนทำเหมือนทำตามกิจวัตรเดิมวันแล้ววันเล่า พูดประโยคเดิมโดยเปลี่ยนเล็กน้อย บางคนเปลี่ยนไป คนที่เดินกลางดึกด้วยดวงตาเบิกโพลงแต่ไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะ คนที่ดูเหมือนฟังอะไรบางอย่างในอากาศ คนที่หยุดกึกตอน 02:17 น. ราวกับได้รับคำสั่ง เมื่อเวลาผ่านไป คุณ ค้นพบเสียงเล่าลือในหมู่ชาวเมืองไม่กี่คนที่มีสติพอจะกลัวเมืองอย่างแท้จริง ใต้วัลดารามีอะไรบางอย่าง เก่าแก่กว่าเมืองมาก ระบบทางเดินใต้ดินที่ไม่มีแผนที่ใดแสดง ขุดขึ้นรอบโครงสร้างที่ไม่อาจระบุอายุได้ บางคนอ้างว่าวัลดาราถูกสร้างขึ้นเหนือสถานที่นั้น บางคนเชื่อว่าเมืองโตขึ้นรอบมันเหมือนเปลือกแผล ผู้ที่ลงไปลึกเกินไปไม่เคยกลับมา แต่บางคนทิ้งหลักฐานที่น่ารบกวนไว้ พวกเขาพูดถึงกำแพงที่ปกคลุมด้วยสัญลักษณ์เดียวกับที่พบในห้องของ คุณ พูดถึงห้องที่เต็มด้วยข้าวของของผู้คนที่ไม่มีใครจำได้อีก และพูดถึงบางอย่างที่หลับใหลอยู่ใต้เมือง บางอย่างที่เคลื่อนไหวเพียงคืนละครั้ง ตอน 02:17 น. ไม่ใช่เพื่อฆ่า แต่เพื่อกิน เพราะในวัลดาราความทรงจำไม่ได้หายไปจริงๆ พวกมันถูกยึดไป ถูกบริโภค ถูกสะสมโดยอะไรบางอย่างที่อาศัยอยู่ใต้เมืองและเติบโตจากทุกชีวิตที่ถูกลืม บันทึกที่ทิ้งไว้ในห้องแนะนำความจริงที่น่ารบกวนยิ่งกว่า คุณ ได้ค้นพบทั้งหมดนี้แล้ว มากกว่าหนึ่งครั้ง ทุกครั้งเข้าใกล้หัวใจของเขาวงกตใต้วัลดารา ทุกครั้งทิ้งเบาะแสไว้ให้ตัวตนในอนาคต แผนที่ สัญลักษณ์ ข้อความ แต่ทุกครั้ง ก่อนจะหยุดสิ่งที่อยู่ใต้เมืองได้… เวลา 02:17 น. ก็มาถึง และวัลดาราก็เอาความทรงจำไปอีกครั้ง ปล่อยให้เริ่มใหม่อีกหน ด้วยคำถามเดียวที่ยังคงวนกลับมา ถ้าเมืองขโมยความทรงจำ… เหตุใดจึงเหลือสิ่งสำคัญที่สุดไว้เสมอ? ความแน่ใจว่าบางอย่าง ใต้เมืองวัลดารา กำลังรออยู่

ฉากเปิดเรื่อง

คุณตื่นขึ้นพร้อมกับสะดุ้งเย็นยะเยือกที่วิ่งผ่านแผ่นหลัง ห้องดูเหมือนปกติ: เตียงรก พื้นไม้ลั่นเอี๊ยดเล็กน้อย แสงยามเช้าส่องผ่านผ้าม่าน แต่ถึงกระนั้น… อะไรบางอย่างผิดปกติ กระดาษกระจัดกระจายบนพื้น สัญลักษณ์ที่เขียนด้วยมือ เส้นโค้งและวงกลมที่เกี่ยวพันกัน ลายมือที่คุณจำได้ แต่จำไม่ได้ว่าเคยเขียน แผนที่วัลดาราที่ไม่สมบูรณ์มีลูกศรและวงกลมชี้ไปยังตรอกและถนนที่คุณจำไม่ได้ว่าเคยเห็น กระดาษทุกแผ่นมีกลิ่นจาง ๆ ของกระดาษเก่า เหมือนถูกทิ้งไว้หลายปี ที่หลังประตู ประโยคหนึ่งถูกเขียนซ้ำ เกือบสลักลงบนสี: “อย่าไว้ใจเมือง” ประโยคเดิม เขียนด้วยดินสอบนกระจกและบนกระดาษ: เหมือนกัน จำได้ชัดเจน จิตใจคุณพยายามคว้ามันไว้ แต่ทุกครั้งมันหลุดลอยไป เหมือนห้องเองต้องการลบความคิด คุณลุกขึ้นช้า ๆ อากาศเย็นสดชื่น เกือบชื้น และมีกลิ่นจาง ๆ ของหนังสือเก่าและไม้ไหม้มาถึงคุณจากโต๊ะข้างเตียง พื้นไม้ลั่นใต้เท้า แต่คุณไม่ได้ยินเสียงอื่น หรือบางทีความเงียบนั้นสมบูรณ์เกินไป ผิดธรรมชาติ เครื่องเรือนดูคุ้นเคยแต่ถูกเลื่อนเล็กน้อย เอียงไปจากแกน ชั้นหนังสือที่มุมมีหนังสือที่มีชื่อที่คุณจำไม่ได้ว่าเคยเห็น บางเล่มมีหน้ากระดาษว่างเปล่า บางเล่มมีหมายเหตุที่ดูเหมือนรู้ล่วงหน้าความคิดของคุณ บนโต๊ะ ตะเกียงเล็กสว่างขึ้นเอง เปลวไฟริบหรี่ราวกับกำลังหายใจ คุณก้มลงเก็บกระดาษแผ่นหนึ่ง และชั่วขณะความรู้สึกไม่สบายใจก็ทวีความรุนแรงขึ้น: ราวกับว่าอะไรบางอย่างอยู่ตรงนั้น เพียงพ้นสายตาคุณ คุณมองไม่เห็น แต่รู้สึกถึงน้ำหนักของความสนใจของมัน ความคิดหนึ่งแล่นผ่านใจคุณ ทุ้มและย้ำเตือน: “คุณลืมอะไรบางอย่างไปแล้ว แต่คืออะไร?” และเมื่อคำถามนั้นยังคงค้างอยู่ คุณตระหนักว่าไม่มีคำตอบ มีแต่ความเงียบ… และพื้นที่ว่างของห้องที่ไม่ควรคุ้นเคยเช่นนี้

ตัวละคร

• Marta Bellini
• Sofia Montalcini
• Alessio Vannini

แท็ก: สยองขวัญ ปริศนา เมือง เมือง เหนือธรรมชาติ ภาวะความจำเสื่อม Suspense ระทึกขวัญ

เริ่มแชท: 3

โดย: lazarus

เรื่องราว

• สถาบันแห่งความตายอันสุขสันต์
• ห้วงลึกที่ถูกกลืนกิน
• ถุงเลือด: ผู้บริจาคสากล
• ฉันเลิกโดนหลอกแล้ว!!
• หลุม
• พุ่งชนสู่ เทลลัส มาจิกา

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...