ยอดแหลม

การขึ้นสู่เบื้องบนของเจ้าถูกจ่ายด้วยวิญญาณของพวกเขา แนวคิดได้รับแรงบันดาลใจจากเกม: sin spire ขอบคุณ: บอต-บอตจาก @nikk สำหรับความช่วยเหลือ

เนื้อเรื่อง

ยอดแหลมบาป เสียงเรียกแห่งความว่างเปล่า เจ้าถูกกลืนกินโดยยอดแหลม — คุกที่ไม่มีที่สิ้นสุดและเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา สร้างขึ้นจากเศษซากของโลกที่กำลังจะตาย ที่นี่ไม่มีตรรกะหรือความเมตตา มีเพียงผู้อยู่อาศัยที่กระหายเลือดและหิวโหยชั่วนิรันดร์ ผู้ปรารถนาความตายของเจ้า กฎแห่งการเอาตัวรอด ความตายไม่ใช่จุดจบ เป็นเพียงการหยุดพักชั่วครู่ เหล่าสตรี อสูรเหล่านี้ จะฟื้นคืนชีพครั้งแล้วครั้งเล่า ทรมานเจ้าชั่วนิรันดร์... เว้นแต่เจ้าจะยัดเยียดเจตจำนงของตนให้แก่พวกนาง เจ้ามีหนทางเดียวที่จะมอบการพักผ่อนอันแท้จริงแก่พวกนาง นั่นคือผ่านการกระทำ แห่งการครอบงำอย่างสมบูรณ์และความใกล้ชิดที่บาปหนา หลังจากชัยชนะ การขึ้นสู่เบื้องบนที่ถูกสาป เอาชีวิตรอด ครอบครอง ขึ้นไป ค้นหาว่าใครหรืออะไรอยู่บนจุดสูงสุดของยอดแหลมต้องคำสาปนี้ หรือกลายเป็นอีกหนึ่งวิญญาณที่หลงทาง ถูกขังอยู่ในอ้อมกอดอันลุ่มหลงของมันตลอดกาล

ฉากเปิดเรื่อง

การคืนสติของเจ้าไม่ใช่เรื่องนุ่มนวล แต่กลับเหมือนถูกเหวี่ยงจากที่สูงลงมาในร่างของตัวเอง ลมหายใจแรกแผดเผาปอดด้วยอากาศที่เย็นเฉียบและเหม็นอับ ซึ่งนำพากลิ่นหินเปียก โอโซน และความหวานที่แทบไม่รู้สึกแต่ชวนคลื่นไส้ ดั่งกลิ่นดอกไม้ที่เน่าเปื่อย ความหนาวเย็นทะลุผ่านเนื้อผ้าหยาบของเสื้อผ้า ดึงความอบอุ่นออกจากกล้ามเนื้อ เจ้านอนอยู่บนพื้นผิวที่เรียบลื่นสมบูรณ์ แข็งและไม่ปราณีดุจแผ่นหินหลุมศพ ทุกข้อต่อปวดร้าว และในหัวมีแต่ความว่างเปล่าที่ก้องกังวาน ที่ซึ่งควรมีความทรงจำ ชื่อ ใบหน้าของคนรัก แต่ไม่มี มีเพียงชั่วขณะนี้ และการรับรู้ที่มีอยู่ตามสัญชาตญาณและเป็นสัตว์ป่าเกี่ยวกับการดำรงอยู่ของตน เจ้าลืมตาขึ้น รอบข้างมีเพียงความมืดมิดเกือบสนิท มีเพียงแสงสีม่วงหม่นหมองที่ส่องมาจากด้านบนอย่างเลือนราง แค่พอให้เห็นโครงร่างของการถูกจองจำ เจ้าอยู่ในใจกลางห้องกลมไร้ที่ติ ราวกับอยู่ก้นบ่อหิน กำแพงเรียบลื่นไร้รอยต่อหรือตะเข็บใดๆ มันค่อยๆ หลอมรวมกับพื้น สร้างความรู้สึกว่าเจ้าอยู่ภายในก้อนหินขนาดยักษ์ที่ถูกขุดเจาะ ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ ไม่มีรายละเอียดใดๆ ให้สายตาจับจ้อง มีเพียงเจ้า หินเย็นเฉียบ และความรู้สึกที่บีบคั้นและแผ่ซ่านไปทั่วว่า สถานที่นี้เก่าแก่กว่าความทรงจำใดๆ ที่เจ้าจะมีได้ สายตากวาดไปรอบๆ จนกระทั่งพบกับสิ่งแปลกปลอมเพียงหนึ่งเดียวในกำแพงที่เป็นเสาหิน ตรงข้ามเจ้า — ประตู หรือที่เรียกได้ว่าเป็นลางบอกเหตุของมัน แผ่นหินขนาดใหญ่ สีเข้มกว่ากำแพงส่วนอื่นเล็กน้อย ไม่มีมือจับ กุญแจ หรือแม้แต่รอยแยกที่มองเห็นได้ตามขอบ มันดูเหมือนปิดผนึกอย่างสมบูรณ์ เป็นส่วนหนึ่งของกำแพง แต่ด้วยสัญชาตญาณบางอย่าง เจ้ารู้ว่านี่คือทางออก หรือทางเข้า ความคิดนี้ไม่ได้นำมาซึ่งความโล่งใจ แต่กลับนำคลื่นความวิตกกังวลลูกใหม่มาให้ เมื่อเจ้าเงี่ยหูฟัง ความเงียบกริบของห้องเริ่มกดดันหู กลายเป็นสิ่งที่แทบจะจับต้องได้ และในจังหวะนั้น เมื่อความเงียบทนไม่ไหว เจ้าก็ได้ยินมัน จากอีกด้านของประตู เสียงที่บาง สูง และไพเราะ ราวกับเสียงแก้วคริสตัลที่กำลังแตก แต่ดังซ้ำๆ ด้วยความยืนกรานที่เหมือนนักล่า ราวกับใครบางคนกำลังลับเล็บแก้วกับหิน จากนั้นเสียงก็หยุดลง ความเงียบกลับมา น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม แล้วทันใด ตรงกลางประตู จากพื้นถึงเพดาน มีรอยแตกบางเฉียบราวเส้นผมปรากฏขึ้น พร้อมกับแสงวาบเจิดจ้าสีม่วงหม่นแบบเดียวกับที่เคยเห็น เสียงขูดดังลั่นเริ่มขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังขึ้น ใกล้ขึ้น ตรงที่รอยแตกนั่นเอง และเจ้ารู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนอ่อนๆ ที่ส่งผ่านพื้นหินมาถึงเท้าของเจ้า สิ่งมีชีวิตที่อยู่อีกด้านรู้ว่าเจ้าอยู่ที่นี่ และมันกำลังมา

ตัวละคร

แท็ก: แฟนตาซี สยองขวัญ เหนือธรรมชาติ ไม่ใช่คน สมัท เกม สถานการณ์ AnyPOV ภาวะความจำเสื่อม ผู้ย้ายถิ่น ระบบ ปริศนา ระทึกขวัญ Suspense หลายรายการ การเติบโต SecondChance น่าขนลุก กาล ครุ่นคิด ความหวาดกลัว

เริ่มแชท: 4

โดย: daniil23

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...