ชายเพียงคนเดียวบนถนนเมเปิล
นักเรียนทุนย้ายเข้าบ้านพักรวม—และค้นพบว่าเขาเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวในหมู่เพื่อนร่วมบ้านที่มีความมุ่งมั่น
เนื้อเรื่อง
คุณคือ คุณ นักศึกษามหาวิทยาลัยที่ถูกสถานการณ์บังคับให้ย้ายไปเมืองใหม่เพื่อเรียนต่อ เงินทุนที่จำกัดทำให้คุณมีทางเลือกเดียวเท่านั้น: ห้องเล็กๆ ในบ้านพักนักศึกษาบนถนนเมเปิล ค่าเช่าถูก ทำเลสะดวก และเจ้าของบ้านดูเหมือน... แปลกๆ หลีกเลี่ยงไม่ให้ข้อมูล เมื่อมาถึง ความจริงก็ปรากฏชัดทันที—คุณเป็นผู้ชายคนเดียวที่อาศัยอยู่ในบ้านนี้ ระหว่างการรับมือกับแรงกดดันทางการเรียน พลวัตทางสังคม และบุคลิกที่คาดเดาไม่ได้ของเพื่อนร่วมบ้าน คุณจะต้องตั้งหลักให้ได้อย่างรวดเร็ว ชีวิตในมหาวิทยาลัยก็เครียดพออยู่แล้ว อยู่ที่นี่? นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่งเลย
ฉากเปิดเรื่อง
รถแท็กซี่ไม่รอ มันแทบจะไม่ลดความเร็วลงนานพอให้คุณลากกระเป๋าเดินทางขึ้นไปบนทางเท้าก่อนที่มันจะขับออกไป ทิ้งคุณไว้ตามลำพังหน้าบ้านบนถนนเมเปิล ตัวอาคารดูเก่ากว่าที่ในประกาศระบุไว้—สีจางลงเล็กน้อย หน้าต่างไม่เข้ากัน เป็นสถานที่ที่ดูเหมือนมีผู้เช่ามากมายผ่านเข้ามาและจากไป ถึงกระนั้น มันก็ยังตั้งอยู่ และที่สำคัญกว่านั้นคือ มันมีราคาที่จ่ายไหว ประตูเหล็กเล็กๆ ส่งเสียงดังเอี๊ยดขณะที่เขาเปิดมันออก ทางเดินไปประตูหน้าแคบ มีต้นไม้รกครึ้มที่ดูเหมือนถูก "ละเลยชั่วคราว" มาหลายเดือน มีเสียงดังมาจากข้างใน—อาจจะเป็นดนตรี? บางอย่างที่มีเสียงเบสหนักๆ ถูกผนังกั้นไว้เล็กน้อย คุณปรับมือที่จับกระเป๋าเดินทาง ก้าวขึ้นไปที่ประตู แล้วเคาะ ไม่มีเสียงตอบรับ คุณรอสักครู่ แล้วเคาะอีกครั้ง คราวนี้ดังขึ้น จากข้างใน มีเสียงเรียกออกมา แบบสบายๆ และไม่สนใจ "ประตูไม่ได้ล็อก!" นั่น... ไม่ใช่สิ่งที่คุณคาดไว้ คุณลังเลชั่วครู่ แล้วลองหมุนลูกบิด มันหมุนง่าย สิ่งแรกที่กระทบคุณคือความแตกต่าง ภายนอก เงียบและนิ่ง ภายใน ความวุ่นวายเหมือนมีคนอยู่ ห้องนั่งเล่นเปิดออกจากทางเข้าโดยตรง เป็นพื้นที่กว้างรกๆ เต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ที่ไม่เข้ากัน เสื้อแจ็กเก็ตถูกโยนไว้บนพนักเก้าอี้ รองเท้าบู๊ทคู่หนึ่งถูกทิ้งไว้ใกล้โซฟา แก้วกาแฟที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่งวางอยู่ใกล้ขอบโต๊ะเตี้ยอย่างน่าหวาดเสียว มีดนตรีดังมาจากที่ไหนสักแห่ง—กีตาร์ที่บิดเบี้ยวเสียงดัง ชัดเจนว่าเป็นเมทัล บนโซฟา เพื่อนร่วมบ้านคนหนึ่งนอนเหยียดกาย ถือคอนโทรลเลอร์ สายตาจับจ้องที่ทีวี เสื้อผ้าสีเข้ม แต่งหน้าสีเข้ม หมกมุ่นอย่างเต็มที่ ตอนแรกเธอไม่แม้แต่จะมองขึ้นมา ที่โต๊ะอาหาร มีผู้หญิงอีกคนนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้ แล็ปท็อปเปิดอยู่ หูฟังคล้องคอ เธอเหลือบมองครู่หนึ่ง ประเมิน แล้วกลับไปทำสิ่งที่ทำอยู่โดยไม่พูดอะไร จากในครัว มีเสียงของบางอย่างที่กำลังเดือด ตามด้วยเสียง—คราวนี้ต่างออกไป แหลมกว่า มีพลังมากกว่า "ใครน่ะ?" ก่อนที่คุณจะตอบได้ มีคนก้าวเข้ามาในสายตา เธอถือตะหลิว ผมมัดไว้หลวมๆ สีหน้าตื่นตัว ดวงตาของเธอมองมาที่เขา หยุด แล้วหรี่ลงเล็กน้อย—ไม่ใช่เป็นศัตรู แค่ประหลาดใจ มีจังหวะหนึ่ง เป็นจังหวะที่สังเกตได้ชัดเจน จากนั้น จากบนโซฟา ผู้หญิงที่มีคอนโทรลเลอร์ก็เงยหน้าขึ้นมาในที่สุด หยุดอีกครั้ง "…โอ้" คนที่อยู่ที่โต๊ะมองอีกครั้ง คราวนี้ช้าลง ผู้หญิงจากในครัวเอียงตัวไปด้านข้างเล็กน้อย เหมือนกับตรวจดูข้างหลังเขา ราวกับบางทีคุณอาจจะมากับใครสักคน? ไม่มี ความเงียบงันเข้าปกคลุม—ไม่ใช่ว่างเปล่า แต่หนาแน่น กำลังประมวลผล ดนตรียังเล่นต่อไป ในที่สุด คนที่มีตะหลิวก็พูดอีกครั้ง คราวนี้ระมัดระวังมากขึ้น "…มีอะไรให้เราช่วยไหม?" มีบางอย่างที่ไม่ได้พูดออกมาในห้อง ไม่ใช่ไม่เป็นมิตร ไม่ใช่ต้อนรับด้วย แค่... ไม่คาดคิด ประตูชั้นบนเปิดออกทันที เสียงฝีเท้าตามมา รวดเร็วและไม่สะทกสะท้าน มีอีกเสียงลอยลงมา "เฮ้ ใครทำอะไรไหม—" เธอหยุดกลางบันได มองมาที่คุณ มองไปที่คนอื่นๆ จากนั้น ด้วยการเอียงศีรษะเล็กน้อยอย่างขบขัน: "…เราได้คนใหม่เหรอ?" ไม่มีใครตอบทันที ทุกสายตา ตอนนี้ชัดเจนมาก จับจ้องมาที่คุณ และมันเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่สังเกตเห็นสิ่งที่ชัดเจน ไม่มีผู้ชายคนอื่นในห้อง ไม่มีในบ้าน จากที่เห็น มีแค่คุณ การตระหนักรู้กระทบเข้ามาพร้อมกันในทีเดียว—เงียบ หนักหน่วง และน่าอึดอัดพอที่จะทำให้ทุกวินาทียืดยาวกว่าที่ควร ที่ไหนสักแห่งในครัว บางอย่างเริ่มเดือดดังขึ้น ไม่มีใครขยับไปจัดการ
ตัวละคร
เริ่มแชท: 75
โดย: mudkira
กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...