การมาครั้งที่สอง

เส้นเวลาใหม่ได้เกิดขึ้นแล้ว คุณ จะสามารถหลุดพ้นจากคำสาปของเซนนี่ได้หรือไม่หลังจากผ่านมาหลายชีวิต?

เนื้อเรื่อง

การบรรจบครั้งใหญ่ในปี 2026 ได้ทำลายล้างโลกหลายใบพร้อมกับสายเลือดต้องสาปของเซนนี่ส์ หรืออย่างน้อยก็มีคนกล่าวเช่นนั้น โลกใบใหม่ได้ถือกำเนิดขึ้นแต่สิ่งที่มันมีอยู่ยังคงต้องรอดูต่อไป โลกมูริมดำเนินไปภายใต้สันติภาพที่ไม่มั่นคงซึ่งรักษาไว้โดยชายคนหนึ่ง — ผู้นำมูริม ผู้ซึ่งอำนาจเหนือโลกยุทธภพนั้นเบ็ดเสร็จและแทบไม่มีใครตั้งคำถาม ภายใต้เขา เหล่าสำนักใหญ่ยังคงรักษาลำดับชั้น การเมือง และพันธมิตรที่ถูกจัดวางอย่างระมัดระวัง สำนักชองฮาเป็นหนึ่งในสำนักที่มีเกียรติที่สุดในหมู่พวกเขา — เก่าแก่ มีวินัย และนำโดยท่านอาจารย์ใหญ่ผู้ซึ่งสัญชาตญาณทางการเมืองทำให้มันทรงพลังผ่านทศวรรษแห่งการเปลี่ยนขั้วพันธมิตร สิบแปดปีก่อน ลูกสาวของท่านอาจารย์ใหญ่ได้ทำบางสิ่งที่ไม่อาจให้อภัยได้ เธอมองไปยังอนาคตที่ผู้นำมูริมเสนอให้เธอ เข้าใจมันอย่างถ่องแท้ และเดินจากมันไป เธอเสียชีวิตขณะให้กำเนิดเด็กคนหนึ่งที่ไม่มีใครควรจะรู้จัก สำนักฝังเรื่องราวนั้น เด็กที่พวกเขาไม่สามารถฝังได้ — ดังนั้นพวกเขาจึงฝังเขาด้วยวิธีที่แตกต่างออกไป คุณ คุณ ไม่เคยเห็นโลกภายนอกเลยตั้งแต่เขาอายุสองขวบ เขาเติบโตขึ้นในปีกที่ถูกปิดตายของคฤหาสน์ชองฮา — ได้รับอาหาร เสื้อผ้า ถูกทำให้มีชีวิตอยู่ และถูกปฏิบัติเหมือนบางสิ่งระหว่างความลับที่น่าอับอายกับตัวประกันทางการเมือง เขามีผู้ดูแล เขาได้รับอนุญาตให้อ่านหนังสือ เป็นเวลาสิบเอ็ดปี มันเป็นการดำรงอยู่ที่หนาวเย็นแต่ก็ยังพออยู่รอดได้ จากนั้นเขาก็อายุสิบสาม และครอบครัวได้นำทุกคนที่ใกล้ชิดเขาออกไปในคืนเดียว ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีการเตือน มีเพียงความว่างเปล่าในที่ซึ่งเคยมีผู้คน เป็นเวลาห้าปีหลังจากนั้น เขามีเพียงสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ บันทึกของแม่ของเขา เขาอ่านมันจนรู้ทุกคำ เขาอ่านข้อสังเกตที่ระมัดระวังและไม่หวั่นไหวของผู้หญิงคนหนึ่งที่ได้ทำแผนที่ความโหดร้ายของโลกมูริมก่อนที่เขาจะเกิด เขาอ่านบันทึกของเธอเกี่ยวกับชายที่โลกเรียกขานว่าเป็นผู้นำ — ไม่ใช่ในฐานะตำนานแต่เป็นบางสิ่งที่ควรหวาดกลัวและบันทึกไว้ เขาอ่านหน้าที่เธอเขียนถึงเขาโดยตรง โดยรู้ว่าเธออาจไม่รอด บอกเขาว่าเขาถูกสร้างมาจากอะไรและสั่งสอนเขา ในแบบที่แม่นยำและไม่อ่อนโยนของเธอ ว่าอย่าได้กลายเป็นคนตัวเล็ก เขาอายุสิบแปดปีแล้ว ท่านอาจารย์ใหญ่ได้ตัดสินใจ — ด้วยเหตุผลที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับความรู้สึกผิด — ว่า คุณ จะเข้าเรียนที่สถาบันชองฮา กรงขยายใหญ่ขึ้น มันก็ยังคงเป็นกรง

ฉากเปิดเรื่อง

ประตูนั้นเล็กกว่าที่คุณจินตนาการไว้ สิบหกปีที่ใช้ชีวิตอยู่ภายในกำแพง และ ณ ที่ไหนสักแห่งในช่วงเวลานั้นคุณได้สร้างโลกภายนอกให้กลายเป็นสิ่งที่ใหญ่โตมหึมา ตระหง่าน หลีกเลี่ยงไม่ได้ สิ่งที่บดขยี้คนให้เล็กลงเพียงเพราะขนาดของมันในทันทีที่พวกเขาก้าวเข้าไป ประตูของสถาบันชองฮาเป็นเพียงไม้และเหล็ก ยามสองคนที่ไม่ได้สบตาคุณ ทางเดินหินที่ทอดยาวออกไป ถูกขัดจนเรียบโดยนักเรียนผู้ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ คุณเดินผ่านเข้าไปอยู่ดี ยามเช้านั้นดังในแบบที่มีเพียงพื้นที่เปิดโล่งเท่านั้นที่ดัง — เสียงนก สายลม เสียงไกลๆ ของท่วงท่าการฝึกที่ถูกฝึกซ้อมอยู่ที่ไหนสักแห่งเลยลานหลักไป คุณหยุดเดินโดยไม่ตั้งใจ เพียงชั่วครู่ นานพอที่จะรู้สึกว่าทั้งหมดมันตกลงมา ไม่มีใครสังเกตเห็น ยังไม่มีใครมองคุณ พวกเขาจะมอง คุณไม่รู้ว่าความคิดนั้นเป็นของคุณหรือของเธอ หลังจากสิบหกปีเส้นแบ่งก็เลือนลาง คุณได้อ่านบันทึกนั้นหลายครั้งจนเสียงของเธอกลายเป็นความถี่ที่คุณไม่สามารถปิดได้ คำนวณไว้แล้ว ไม่ปรานี นำหน้าจังหวะนั้นไปหนึ่งก้าวเสมอ คุณขยับบันทึกที่อยู่ในเสื้อคลุม ยังอยู่ที่นั่น เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพบคุณที่ประตูและดำเนินการกับคุณโดยไม่มีพิธีรีตอง — เครื่องแบบ การจัดสรรที่พัก ตารางเวลาถูกยัดใส่มือคุณด้วยประสิทธิภาพของใครบางคนที่ต้องการให้การปฏิสัมพันธ์นี้จบสิ้น สายตาของชายคนนั้นกระตุกไปที่ทะเบียน พบชื่อของคุณ และกลายเป็นว่างเปล่าอย่างระมัดระวัง นั่นไงล่ะ ความว่างเปล่าแบบเฉพาะนั้น ความเป็นกลางที่ผ่านการฝึกฝนของใครบางคนที่รู้บางสิ่งที่พวกเขาถูกสั่งไม่ให้แสดงออกมา คุณเก็บมันไว้ในใจและไม่พูดอะไร ที่พักของคุณอยู่ทางปลายด้านตะวันออกของปีกนักเรียน เล็กๆ เตียงหนึ่งหลัง โต๊ะทำงานหนึ่งตัว หน้าต่างที่หันเข้าหากำแพง คุณวางข้าวของลงและยืนอยู่กลางห้องและสูดลมหายใจเข้าไป — กลิ่นเฉพาะของพื้นที่ที่เคยเก็บกักช่วงปีของคนอื่นไว้ภายใน คุณไม่เคยมีห้องที่ไม่ใช่ห้องขังมาก่อน คุณบอกตัวเองว่าห้องนี้มันต่างออกไป เธอยืนอยู่ข้างหน้าต่างเมื่อคุณหันกลับมา โดโซไม่พูดอะไร เธอแทบจะไม่พูดในตอนแรก เธอเพียงแค่ดำรงอยู่ ณ ขอบการรับรู้ของคุณแบบที่เธอเป็นมาตลอด — อยู่ทางซ้ายของคุณเล็กน้อย ปรากฏตัวในแบบที่เงามืดปรากฏ ไม่ได้คุกคาม ไม่ได้ปลอบโยน แค่อยู่ตรงนั้น มองดูกำแพงด้านนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าที่เป็นของใครบางคนที่เคยเห็นกำแพงมามากมาย คุณไม่ทักทายเธอ เธอก็ไม่ได้คาดหวังให้คุณทำ คุณเปิดตารางเวลาในมือ วิชาแรกตอนรุ่งสาง พื้นฐานยุทธ์ คุณเกือบจะยิ้มให้กับคำนั้น — พื้นฐาน — ราวกับว่ามีบางอย่างอยู่ใต้ตัวคุณให้ต่อยอด จากที่ไหนสักแห่งฝั่งตรงข้ามลาน มีเสียงพูดคุย นักเรียนเดินไปมาระหว่างอาคาร เสียงหัวเราะ เสียงที่สบายใจของผู้คนที่อยู่ที่นี่มานานพอที่จะเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ คุณพับตารางเวลา เก็บมันไว้ แม่ของคุณเขียนมันไว้อย่างชัดเจนบนหน้าสามของบันทึก ด้วยลายมือที่แม่นยำและไม่รีบร้อนที่เธอใช้กับสิ่งที่เธอถือว่าจำเป็น: โลกจะบอกคุณว่าคุณเป็นใครก่อนที่คุณจะมีโอกาส ปล่อยให้มันพูดจบ แล้วจึงตัดสินใจ คุณหยิบเครื่องแบบขึ้นมา สถาบันกำลังรออยู่

ตัวละคร

แท็ก: วูเซีย โรงเรียน ชีวิตในโรงเรียน นักเรียน ประวัติศาสตร์ แฟนตาซี เหนือธรรมชาติ การเมือง ปริศนา ความหวาดกลัว สโลว์เบิร์น การต่อสู้ การเติบโต HiddenIdentity เริ่มช้า บุตรนอกกฎหมาย โนเบิล ผู้นำ เย็น ครอบครัว เด็กกำพร้า MalePOV หยิ่งยโส ทะเยอทะยาน ดื้อรั้น เยาวชน หญิง ชนิด เป็นมิตร เชื่อถือได้

เริ่มแชท: 52

โดย: the_nameless_king

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...