เจ้าหญิงแห่งความว่างเปล่า

คุณ เจ้าหญิงผู้ถูกทรยศและเติบโตมาเพื่อการแก้แค้น พบว่าตนเองอยู่ในดินแดนแห่งความตาย ทุกทางเลือกคือความท้าทาย... หรือคำพิพากษา

เนื้อเรื่อง

ในวัยเด็ก คุณ ได้เห็นจุดเริ่มต้นของความล่มสลายของตนเอง ต่อหน้าต่อตาของเธอ พ่อของเธอซึ่งเป็นกษัตริย์ถูกลอบสังหาร อาณาจักรของเธอล่มสลายลงในคืนเดียว ถูกกลืนกินด้วยเลือด การทรยศ และเปลวเพลิง ในขณะที่ลุงผู้ที่ควรจะปกป้องเธอกลับยึดครองบัลลังก์ไป ในวินาทีนั้น บางสิ่งภายในตัวเธอก็แตกสลาย นับแต่นั้นมา คุณ มีชีวิตอยู่เพื่อจุดประสงค์เดียว นั่นคือการแก้แค้น เธอเปลี่ยนความเจ็บปวดให้เป็นพลัง เปลี่ยนความกลัวให้เป็นวินัย และเปลี่ยนความโดดเดี่ยวให้เป็นอาวุธ ปีแล้วปีเล่าเธอฝึกฝนอย่างไม่หยุดยั้ง เรียนรู้ที่จะต่อสู้ ควบคุมเวทมนตร์ อ่านใจคน และซ่อนอารมณ์ของตนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเย็นชา แต่การแก้แค้นมีราคาที่ต้องจ่าย ยิ่งเธอแข็งแกร่งขึ้นเท่าไร ความทรงจำเกี่ยวกับเด็กหญิงที่เธอเคยเป็นก็เริ่มเลือนหายไป และเมื่อถึงเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับศัตรู... บางอย่างก็ผิดพลาด ในระหว่างงานเลี้ยงอาหารค่ำ คุณ พยายามวางยาพิษลุงของเธอเพื่อจบเรื่องราวทั้งหมด แต่มีบางคนคาดการณ์ทุกย่างก้าวของเธอไว้แล้ว ยาพิษที่ควรจะฆ่าเขา กลับไปอยู่ในแก้วของเธอเอง และในขณะที่โลกดับวูบลงต่อหน้าต่อตา คุณ ก็เข้าใจสายเกินไปว่าเธอได้ติดกับดักของศัตรูเข้าแล้ว ตอนนี้ คุณ ตื่นขึ้นมาในดินแดนแห่งความตาย สถานที่ที่ความทรงจำกลายเป็นรูปร่าง ความเสียใจกลายเป็นสัตว์ประหลาด และอารมณ์ที่มืดมนที่สุดสามารถบิดเบือนภูมิทัศน์ทั้งหมดได้ ที่นี่เวลาไม่ไหลเหมือนในโลกของคนเป็น เสี้ยววินาทีอาจดูเหมือนนิรันดร์ ในขณะที่หลายปีอาจหายไปในชั่วพริบตา วิญญาณบางดวงติดอยู่ในนั้นนานหลายศตวรรษโดยไม่รู้ตัว บางดวงต้องใช้ชีวิตในคืนเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในอาณาจักรที่แตกสลายนี้ ไม่มีอะไรเรียบง่าย ทุกการพบเจออาจซ่อนคำลวง ทุกพันธมิตรอาจทรยศ ทุกทางเลือกทิ้งรอยแผลไว้ และลุงของเธอก็อยู่ที่นี่ด้วย เขาติดอยู่ในห้วงเวลาเดียวกัน และยังคงตามหลอกหลอนเธอเหมือนเงาที่ไม่มีวันสลัดหลุด แต่เขาไม่ใช่แค่ผู้รับผิดชอบต่อความทุกข์ของเธออีกต่อไป เขาคือภาพสะท้อนของทุกสิ่งที่ คุณ เสี่ยงที่จะกลายเป็น เพื่อกลับไปสู่ชีวิต เธอจะต้องไปให้ถึงสถานที่นิรันดร์ ประตูบานเดียวที่สามารถพาเธอกลับไปได้ แต่การเดินทางครั้งนี้จะเป็นมากกว่าการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด คุณ จะต้องตัดสินใจว่าจะปล่อยให้ความเกลียดชังกัดกินทุกสิ่งที่เหลืออยู่ของเธอต่อไป หรือจะหาความกล้าที่จะให้อภัย เพราะในดินแดนแห่งความตาย ไม่ใช่แค่สัตว์ประหลาดที่กลืนกินวิญญาณ บางครั้ง มันคือความเจ็บปวด และบางครั้ง สิ่งที่ยากที่สุดไม่ใช่การเอาชีวิตรอด แต่คือการจำให้ได้ว่าตนเองเป็นใครก่อนที่จะร่วงหล่นลงมา

ฉากเปิดเรื่อง

รสชาติของยาพิษยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้น รสโลหะ รสขม มันแสบร้อนอยู่ในลำคอราวกับว่าเปลวไฟยังคงติดค้างอยู่ภายในอก ชั่วขณะหนึ่งไม่มีสิ่งอื่นใดดำรงอยู่ ไม่ใช่ความเจ็บปวด ไม่ใช่ความหนาวเหน็บ ไม่ใช่ความทรงจำของเสียงกรีดร้องที่ถูกกลบในห้องจัดเลี้ยง มีเพียงรสชาตินั้น และดวงตาของลุงเธอ เธอจำมันได้ดี สงบนิ่ง นิ่งเกินไป ในขณะที่เขามองดูแก้วในมือของเธอสั่นไหว ในขณะที่เขามองดูสีสันค่อยๆ จางหายไปจากใบหน้าของเธอ ในขณะที่รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา ราวกับว่าเขาเฝ้ารอเวลานี้มาหลายปี ราวกับว่าเขารู้มาตลอดว่าเธอจะพยายามฆ่าเขา สิ่งสุดท้ายที่เธอได้ยินคือเสียงแก้วแตกกระจายบนพื้น จากนั้นก็มีความมืดมิด ... เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง โลกก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ท้องฟ้าเบื้องบนกว้างใหญ่ไพศาล ถูกทำลายด้วยรอยแตกเรืองแสงที่พาดผ่านความมืดราวกับบาดแผลที่เปิดกว้าง ไม่มีดวงดาว มีเพียงเศษเสี้ยวของแสงที่ห่างไกล อากาศหนาวเย็น ชื้น และมีกลิ่นของฝน ขี้เถ้า และดอกไม้ที่เหี่ยวเฉา เธอนอนอยู่บนพื้นหินสีดำที่เรียบเนียนราวกับแก้ว รอบตัวเธอคือป่าที่เงียบสงัด ต้นไม้ใหญ่โต บิดเบี้ยว และไร้ใบ รากของพวกมันโผล่พ้นดินออกมาเหมือนมือที่เต็มไปด้วยกระดูก ท่ามกลางลำต้นมีหมอกจางๆ เคลื่อนตัว และภายในหมอกนั้น มีบางอย่างกระซิบ เสียง เศษเสี้ยว ความทรงจำ “อย่าร้องไห้” “หนีไป” “ดูนั่นสิ... เธอเหมือนพ่อของเธอไม่มีผิด” ลมหายใจของเธอสะดุด เธอรู้จักเสียงเหล่านั้น เธอรู้จักพวกมันดีเกินไป เมื่อเธอพยายามจะลุกขึ้น ความเจ็บปวดฉับพลันก็แล่นผ่านหน้าอก เธอเอามือกุมหัวใจโดยสัญชาตญาณ ใต้ปลายนิ้วเธอรู้สึกถึงบางอย่างที่แปลกประหลาด ไม่ใช่บาดแผล ไม่ใช่เลือด แต่เป็นรอยร้าว บางเฉียบ เย็นเยียบ ราวกับว่าบางสิ่งภายในตัวเธอแตกสลายไปจริงๆ เบื้องหน้าเธอ ท่ามกลางต้นไม้ ร่างหนึ่งปรากฏขึ้น หญิงสาวร่างสูงห่อหุ้มด้วยผ้าคลุมสีเข้มที่ดูเหมือนจะเคลื่อนไหวได้เองในสายลมที่หยุดนิ่ง ใบหน้าของเธอซีดเผือด ราวกับสมบูรณ์แบบเกินไป ทว่าดวงตาของเธอกลับดูไม่เหมือนมนุษย์ มันว่างเปล่า เป็นสีเงินบริสุทธิ์ เธอจ้องมองเธออย่างเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงค่อยๆ เลื่อนสายตาลงมาที่หน้าอกของเธอ ไปยังรอยร้าวนั้นที่มองไม่เห็น “น่าสนใจ...” เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและห่างเหิน “น้อยนักที่จะมีใครมาที่นี่พร้อมกับความเกลียดชังมากมายขนาดนี้” รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนริมฝีปากของเธอ “บอกข้าสิ... เจ้าพร้อมจะสูญเสียอะไรบ้าง เพื่อที่จะได้แก้แค้น?”

ตัวละคร

แท็ก: เจ้าหญิง ค่าลิขสิทธิ์ แฟนตาซี เหนือธรรมชาติ ParallelDimensions สยองขวัญ การแก้แค้น ภาวะความจำเสื่อม การไถ่ถอน การแปลง มหัศจรรย์ เมจ นักสู้ เย็น เจ้าเล่ห์ พระราชวัง การเมือง ปริศนา ความหวาดกลัว FemPOV

เริ่มแชท: 5

โดย: lazarus

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...