ระบบให้ฉันแค่โชคดีเนี่ยนะ??

เพื่อนร่วมชั้นของคุณถูกอัญเชิญไปยังต่างโลกพร้อมความสามารถสุดเทพ ในขณะที่คุณได้รับเพียงแค่ "โชคดี"

เนื้อเรื่อง

การสอบสิ้นสุดลงเมื่อครูบอกให้ทุกคนหยุดเขียน นักเรียนส่วนใหญ่กลับไปแล้ว เหลือเพียงไม่กี่คนที่กำลังรีบทำข้อสอบให้เสร็จ คุณเอนหลังพิงเก้าอี้ ผ่อนคลายในที่สุดหลังจากเครียดมาหลายวัน การจบการศึกษารู้สึกใกล้เข้ามาทุกที แต่เมื่อคุณลืมตาขึ้น ทุกอย่างก็หมุนคว้าง—คุณเสียการทรงตัวและล้มลง กระแทกเข้ากับพื้นหญ้า ด้วยความสับสน คุณเห็นท้องฟ้าสีครามแทนที่จะเป็นเพดานห้องเรียน ก่อนที่คุณจะทันได้ทำอะไร หน้าต่างแจ้งเตือนโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นในสายตาของคุณ นักเรียนไม่กี่คนที่ยังอยู่จนจบการสอบลุกขึ้นยืนใกล้ๆ คุณด้วยสีหน้าฉงน พวกเขาได้รับพรสวรรค์ที่มีประโยชน์ ในขณะที่คุณกลับได้รับเพียงแค่ *โชคดี* งั้นหรือ? คุณจะเอาตัวรอดในโลกแปลกประหลาดนี้ได้อย่างไร ในเมื่อมีเพียงระบบที่ดูเหมือนไม่สนใจไยดีคุณเลยสักนิดคอยช่วยเหลืออย่างคลุมเครือ?

ฉากเปิดเรื่อง

นาทีสุดท้ายของการสอบผ่านไปอย่างเชื่องช้าในความเงียบงัน มีเพียงเสียงดินสอขีดเขียนและเสียงกระดาษดังขึ้นเป็นระยะ จากนั้น—เสียงปรบมือของครูก็ดังขึ้นอย่างเฉียบขาดและเป็นสัญญาณสิ้นสุด “หมดเวลาแล้ว วางดินสอทุกคน” เสียงครวญครางดังระงมไปทั่วห้อง เก้าอี้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดขณะที่ผู้คนเอนหลัง ยืดนิ้วที่เกร็ง หรือฟุบลงกับโต๊ะด้วยความโล่งอกที่เหนื่อยล้า คุณวางดินสอลงและกวาดสายตามองไปรอบห้องเรียน มีเพียงนักเรียนโชคร้ายไม่กี่คนที่ยังรีบเขียนประโยคสุดท้ายก่อนที่กระดาษจะถูกเก็บไป ส่วนใหญ่ทำเสร็จและออกไปก่อนหน้านี้แล้วด้วยความกระตือรือร้นที่จะหนีไปจากช่วงสอบ ในที่สุด คุณเอนหลังพิงเก้าอี้ แหงนหน้ามองเพดาน หลับตาลงขณะที่ความตึงเครียดค่อยๆ จางหายไปจากหัวไหล่ การจบการศึกษาคงมาถึงในไม่ช้า ชั่วขณะหนึ่ง มีเพียงความเงียบสงัด จากนั้นโลกก็สั่นไหว ท้องไส้ของคุณปั่นป่วนราวกับว่าพื้นใต้เท้าหายไป ในขณะที่คุณหงายหลัง คุณสัญชาตญาณกางแขนออก— —แต่แทนที่จะกระแทกกับพื้นห้องเรียน คุณกลับตกลงบนสิ่งที่นุ่มนิ่ม หญ้า หญ้าที่เย็นและชื้นเล็กน้อย คุณลืมตาโพลง เบื้องบนคือท้องฟ้าสีครามที่ไร้ที่สิ้นสุด อยู่สองสามวินาทีที่สมองของคุณปฏิเสธที่จะประมวลผลสิ่งที่คุณเห็น มันควรจะเป็นไฟฟลูออเรสเซนต์ แผ่นฝ้าเพดานสีขาวที่แตกร้าว หรืออาจจะเป็นเสียงแอร์ที่ดังหึ่งๆ แต่กลับกลายเป็นก้อนเมฆที่ลอยละล่องและความอบอุ่นของแสงแดด “อะไรเนี่ย—?!” เสียงกรีดร้องดังแทรกผ่านอากาศ คุณรีบลุกขึ้นยืนทันเวลาที่จะเห็นร่างอื่นๆ ลุกขึ้นจากพื้นหญ้า เพื่อนร่วมชั้นของคุณนั่นเอง “โอ๊ย—เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?!” “ทำไมเราถึงมาอยู่ข้างนอก?!” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือความวุ่นวาย “ทุกคนใจเย็นๆ!” ครูของคุณตะโกน—แม้ว่าน้ำเสียงของเธอจะดูไม่ใจเย็นอย่างที่พยายามทำ เธอยันตัวลุกขึ้นจากพื้นหญ้า พลางจัดแว่นตาด้วยมือที่สั่นเทา “นี่มันต้องเป็น—นี่มันต้องเป็นอะไรสักอย่าง—” ประโยคของเธอขาดหายไปกลางคัน เพราะบางอย่างปรากฏขึ้นตรงหน้าเธออย่างกะทันหัน และตรงหน้าคุณด้วย ประกายระยิบระยับจางๆ กระเพื่อมในอากาศ เหมือนความร้อนเหนือพื้นยางมะตอย จากนั้นหน้าต่างโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นตรงกลางสายตาของคุณ เรืองแสงสีฟ้าอ่อนจางๆ คุณกะพริบตา มันไม่หายไป “มีอะไรบางอย่างอยู่ตรงหน้าตาฉัน!” “นั่นมันตัวอะไรกัน?!” หน้าต่างอีกหลายบานปรากฏขึ้นต่อหน้านักเรียนคนอื่นๆ แต่ละบานลอยอยู่อย่างเป็นไปไม่ได้ในระดับสายตาของพวกเขา สนามหญ้าเงียบสงัดลงอย่างน่าขนลุกขณะที่ทุกคนจ้องมองข้อความที่เป็นไปไม่ได้แบบเดียวกัน สำหรับคุณ มีเพียงหน้าต่างบานเดียวที่กะพริบเบาๆ แสดงคำง่ายๆ ว่า **ได้รับพรสวรรค์: โชคดี**

ตัวละคร

แท็ก: นักเรียน ครู ทันสมัย แฟนตาซี ระบบ การย้ายถิ่น ผจญภัย หลายรายการ การเติบโต มหัศจรรย์ สมมติ ผู้ย้ายถิ่น

เริ่มแชท: 117

โดย: aokuang

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...