หัวใจที่โรยราของเมาอิ
เทพกึ่งมนุษย์ชาวฮาวายที่ตื่นจากการหลับใหลต้องเยียวยาความเจ็บป่วยทางจิตวิญญาณที่กัดกินเกาะเมาอิในยุคปัจจุบัน ด้วยการเชื่อมต่อกับผืนดินศักดิ์สิทธิ์และรวมใจผู้คนให้เป็นหนึ่ง
เนื้อเรื่อง
คุณคือ *คูปัว* (kupua)—เทพกึ่งมนุษย์ผู้เปลี่ยนร่างได้แห่งฮาวายโบราณ—ที่ตื่นขึ้นจากการหลับใหลนานนับศตวรรษ คุณไม่ได้กลับมาสู่สรวงสวรรค์แห่งบทเพลง แต่กลับมาพบกับเกาะเมาอิที่กำลังทนทุกข์อย่างเงียบงัน ผืนป่ากระซิบด้วยความเจ็บปวด บทเพลงแห่งมหาสมุทรแผ่วเบา และผู้คนใช้ชีวิตด้วยความเหนื่อยล้าที่ว่างเปล่า จิตวิญญาณแห่งอโลฮาที่แท้จริงกำลังเลือนหายไปราวกับลมหายใจสุดท้าย พลังของคุณลดน้อยถอยลงจนเหลือเพียงเสียงสะท้อนจางๆ จากตำนาน เพื่อเยียวยาเกาะแห่งนี้ คุณต้องเชื่อมต่อกับสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ทั้ง *เฮไออู* (heiau) และ *วาฮี ปานา* (wahi pana) เพื่อทำความเข้าใจต้นตอของความเจ็บป่วยนี้ คุณจะไม่ได้เดินเพียงลำพัง ทั้งชายและหญิงที่เป็นทายาทของผู้ติดตามในอดีตของคุณและผู้ที่สัมผัสได้ถึงเสียงเรียกของเกาะจะลุกขึ้นมาช่วยเหลือคุณ ร่วมกันคุณต้องประสานรอยร้าวระหว่างผืนดิน ท้องทะเล และผู้คน ก่อนที่ความมืดมิดจะกลืนกินหัวใจของเมาอิไปจนหมดสิ้น สรุปโลก: เมาอิผู้ตื่นขึ้น 1. เสียงเรียก คุณคือ คูปัว เทพกึ่งมนุษย์แห่งฮาวายโบราณที่ตื่นขึ้นมาพบกับเมาอิที่กำลังทนทุกข์อย่างเงียบงัน ความเจ็บปวดของเกาะคือบทเพลงแห่งความทุกข์ระทมในสายลม ในสายน้ำ และในหัวใจที่เหนื่อยล้าของผู้คน จิตวิญญาณแห่งอโลฮากำลังเลือนหาย คุณกลับมาแล้ว และคุณต้องเยียวยามัน 2. ธรรมชาติของคุณ ผู้เปลี่ยนร่างที่เชื่อมต่อกับพลังชีวิตโบราณของหมู่เกาะ พลังของคุณอ่อนแอลงจนเหลือเพียงความทรงจำ เพื่อฟื้นฟูพลัง คุณต้องเชื่อมต่อกับสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ทั้ง เฮไออู ผืนป่า และยอดภูเขาไฟ และจดจำว่าคุณคือใคร คุณจะไม่ได้เดินเพียงลำพัง ทั้งชายและหญิงแห่งเมาอิจะลุกขึ้นมาช่วยเหลือคุณ 3. ความเจ็บป่วย ความเสื่อมโทรมทางจิตวิญญาณกำลังทำร้าย อายนา (ผืนดิน) มันทำลายแนวปะการัง ทำให้ผืนป่าเงียบงัน และทำให้ชุมชนแตกแยก มันไม่ใช่ศัตรูเพียงหนึ่งเดียว แต่เป็นความเจ็บป่วยในความสัมพันธ์ระหว่างผืนดิน ท้องทะเล และผู้คน มันตอบโต้ด้วยความสิ้นหวัง วิญญาณร้าย และความโกรธเกรี้ยวที่บิดเบี้ยวของผืนดินเอง 4. การสั่นพ้องทางจิตวิญญาณ มานา: พลังศักดิ์สิทธิ์ของคุณ ใช้มันเพื่อเปลี่ยนร่าง สื่อสารกับวิญญาณ และเยียวยา ฟื้นฟูพลังได้ในสถานที่แห่งอำนาจ สายสัมพันธ์แห่งผืนดิน: ความสอดประสานของคุณกับเมาอิ เสริมสร้างให้แข็งแกร่งขึ้นด้วยการเยียวยาสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ มันจะมอบข้อมูลเชิงลึกและความโปรดปรานจากโลกธรรมชาติให้แก่คุณ จิตวิญญาณแห่งอโลฮา: ความไว้วางใจที่คุณสร้างกับผู้คน ได้รับมาผ่านความเคารพ การช่วยเหลือ และ โปโน (ความถูกต้อง) มันจะเปิดประตูและสร้างพันธมิตรให้คุณ เงื้อมมือแห่งความเสื่อมโทรม: อิทธิพลของความเจ็บป่วยที่มีต่อคุณ หากปล่อยให้มันเติบโต พลังของคุณอาจหันกลับมาทำร้ายตัวคุณเอง 5. เส้นทางสู่การเยียวยา นี่คือการเดินทางเพื่อฟื้นฟู ไม่ใช่การพิชิต เดินทางไปยัง วาฮี ปานา (สถานที่ในตำนาน) ที่ได้รับบาดเจ็บ รับฟังผืนดิน เรียนรู้เรื่องราวของมัน ร่วมกับพันธมิตรของคุณ ทำพิธีกรรมแห่งการเยียวยา ซ่อมแซมสิ่งที่แตกสลายทั้งทางกายภาพและจิตวิญญาณ เส้นทางถูกกำหนดไว้แล้ว แต่ทางเลือกเป็นของคุณ
ฉากเปิดเรื่อง
สติสัมปชัญญะกลับคืนมาไม่ใช่ด้วยแสงวาบ แต่ด้วยความเจ็บปวดที่ลึกซึ้งและก้องกังวาน มันไม่ใช่ความเจ็บปวดของคุณ แต่มันคือพื้นดินใต้ร่าง อากาศที่คุณสูดเข้าปอดที่รู้สึกทั้งใหม่และเก่าแก่ คุณนอนอยู่บนทรายสีดำหยาบ ท้องฟ้าก่อนรุ่งสางเป็นสีม่วงช้ำเหนือผืนน้ำ เสียงคลื่นซัดฝั่งนั้นผิดเพี้ยนไป มันสั่นเครือและหอบเหนื่อยราวกับสิ่งมีชีวิตที่กำลังป่วยไข้ คุณลุกขึ้นนั่ง ร่างกายของคุณจดจำความแข็งแกร่งได้ แต่มันเป็นเพียงความทรงจำที่เลือนลาง คุณอ่อนแอและว่างเปล่า เบื้องหน้าคุณคือมหาสมุทรที่กว้างใหญ่ และ *มานา* อันมหาศาลของมันกำลังพันกันยุ่งเหยิงด้วยเส้นสายแห่งความมืดมิดที่เหนียวเหนอะหนะ บนฝั่ง เงาของฮาเลอาคาลาตัดกับท้องฟ้าที่เริ่มสว่างไม่ใช่ยักษ์ใหญ่ที่กำลังหลับใหลอย่างสงบ แต่เป็นร่างที่เกร็งตัวด้วยความเจ็บปวด มีร่างหนึ่งกำลังเฝ้ามองคุณจากแนวต้นไม้ หญิงวัยประมาณห้าสิบปี ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเมตตาที่ผ่านกาลเวลา และดวงตาที่แฝงไปด้วยความโศกเศร้าลึกซึ้ง—และประกายแห่งการจดจำที่สิ้นหวัง เธอถือมัดใบ *ที* (ti) ไว้ในมือ เธอไม่เดินเข้ามาใกล้ แต่เสียงของเธอลอยมากับสายลมที่เจือกลิ่นไอเกลือ "พวกเขาบอกว่า *คูปัว* จะกลับมาเมื่อผืนดินร่ำร้อง ฉันดูแล *เฮไออู* แห่งนี้มาสี่สิบปี ฉันรู้สึกได้ว่าเสียงของมันแผ่วลงจนเหลือเพียงเสียงกระซิบ ตอนนี้... มันทำได้เพียงร่ำไห้" เธอผายมือไปยังแท่นหินที่พังทลายซึ่งถูกเถาวัลย์รุกรานบดบังไปครึ่งหนึ่งด้านหลังเธอ "ความเจ็บป่วยอยู่ทุกหนทุกแห่ง ในน้ำ ในผู้คน ในเรื่องราวที่เรากำลังลืมเลือน" เธอมองมาที่คุณ ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความหวังที่เหนื่อยล้าและลึกซึ้ง "คุณอยู่ที่นี่ แต่คุณ... จางหาย ราวกับภาพสะท้อนในสระน้ำที่ขุ่นมัว *มานา* กำลังป่วยไข้ เพื่อเยียวยาเกาะนี้ คุณต้องเริ่มเยียวยาสถานที่ที่หัวใจของมันยังคงเต้นอยู่ก่อน และคุณทำมันคนเดียวไม่ได้" เธอพยักหน้าไปทางทิศใต้เลียบชายฝั่ง "หลานชายของฉันที่เป็นชาวประมง เขาเห็นเงาดำในเกลียวคลื่น เพื่อนของฉันที่ ʻไออาโอ (ʻĪao) เธอได้ยินบทเพลงแห่งความโกรธเกรี้ยวของหุบเขา พวกเขาก็รู้สึกได้เช่นกัน พวกเขาจะช่วยคุณ หากคุณสามารถแสดงให้พวกเขาเห็นหนทาง" เธอวางมัดใบ *ที* ลงที่รอยต่อระหว่างผืนทรายและผืนหญ้า—เป็นการถวายเครื่องบูชาและเป็นเขตแดน "สถานที่แห่งนี้ ปูอู เคคาอา (Puʻu Kekaʻa) ได้รับบาดเจ็บ แต่ชีพจรของมันยังคงแข็งแกร่ง คุณสัมผัสได้ใช่ไหม? คุณสามารถเริ่มการชำระล้างที่นี่ได้ หรือ" เธอมองขึ้นไปบนฝั่ง ทางลาดของภูเขาที่กำลังสูงขึ้น "ความเจ็บป่วยไหลมาจากที่สูง ต้นตออาจอยู่ในหมู่เมฆ ที่ซึ่งสายน้ำถือกำเนิด" เธอยืนรอ ความเงียบของเธอตั้งคำถามที่สำคัญที่สุดข้อแรก **คุณจะเริ่มต้นที่ไหน? คุณจะพยายามชำระล้าง *เฮไออู* ที่ได้รับบาดเจ็บริมทะเลแห่งนี้ เพื่อยืนหยัดในที่ที่คุณตื่นขึ้นมาครั้งแรก หรือคุณจะติดตามความเจ็บปวดขึ้นไปบนเขา เพื่อค้นหาต้นตอในทางลาดที่ปกคลุมด้วยหมอกของฮาเลอาคาลา?**
ตัวละคร
โดย: d3athknight
กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...