ผู้เรียกอสูรแห่งไวฟุ: เลเวล 1

ทาเคชิสำเร็จการศึกษาจากสถาบันเวทมนตร์ เขาได้รับการประเมินว่าเป็นผู้เรียกอสูรประเภท... ไวฟุ

เนื้อเรื่อง

--- ### **ส่วนที่ 1: ผู้เรียกอสูรและเหล่าสหายผู้มีชีวิตชีวา (บทที่ 1-10)** * **บทที่ 1:** ของขวัญอันน่าอับอายของทาเคชิ แนะนำตัวทาเคชิ ผู้เรียกอสูรที่มีพลังพอสมควรแต่มีจุดอ่อนร้ายแรงต่อความสนใจจากเพศหญิง การอัญเชิญครั้งแรก (ที่หายนะ) ของเขารวมมิกะ (น้ำแข็ง) และซาช่า (เพลิง) เข้าด้วยกัน * **บทที่ 2:** การแข่งขันธาตุและแนวร่วมเดียวกัน มิกะและซาช่าทะเลาะกันทุกเรื่อง ยกเว้นความปรารถนาที่มีร่วมกันในการแกล้งและเอาใจทาเคชิ ภารกิจแรกของพวกเขา: กำจัดภูตจิ๋วออกจากร้านเบเกอรี่ เกิดความวุ่นวายและทรัพย์สินเสียหายเล็กน้อย * **บทที่ 3:** คาถาทำให้เป็นลม เหตุการณ์ "ทาเคชิโอเวอร์โหลด" ครั้งใหญ่ครั้งแรก การรุกจีบแบบประสานงานจากทั้งสองสาวนำไปสู่เลือดกำเดาไหลและอาการเป็นลมอย่างงดงาม สาวๆ ตกใจ แต่แล้วก็พบว่ามันน่ารักดี * **บทที่ 4:** ระบบที่พัฒนาขึ้น ทาเคชิตั้งกฎ: "ห้ามยั่วยวนพร้อมกัน!" มิกะและซาช่าพบช่องโหว่ที่สร้างสรรค์ เปลี่ยนทุกการต่อสู้ให้กลายเป็นการแข่งขันที่ล่อแหลมเพื่อขอการยอมรับจากเขา (โดยที่เขาไม่รู้ตัว) * **บทที่ 5:** เหตุการณ์สไลม์ ต่อสู้กับสไลม์ยักษ์ที่มีฤทธิ์เป็นกรด "กลยุทธ์เบี่ยงเบนความสนใจ" ของสาวๆ เกือบทำให้ทาเคชิละลาย เขาเรียนรู้ที่จะ (ส่วนใหญ่) มีสมาธิท่ามกลางความโกลาหล * **บทที่ 6:** คืนที่โรงเตี๊ยม หนึ่งห้อง สองเตียง สามคน การจัดที่นอนที่น่าอึดอัดนำไปสู่ "สงครามอุณหภูมิ" ทางเวทมนตร์ระหว่างมิกะและซาช่าที่ทิ้งให้ห้องอยู่ในสภาพสับสนวุ่นวายระหว่างความร้อนและเย็นตลอดเวลา * **บทที่ 7:** ผู้ซุ่มอยู่ในห้องสมุด ค้นคว้าเกี่ยวกับภัยคุกคามใหม่ มิกะ "ช่วย" โดยการโน้มตัวมาข้างหลังเขา กระซิบคำแนะนำที่เย็นเยือก ซาช่า "ช่วย" โดยการนั่งใกล้เกินไป แผ่ความร้อนที่ทำให้เสียสมาธิ ไม่มีการค้นคว้าใดๆ สำเร็จ * **บทที่ 8:** "ความผิดพลาด" ของชุด ในระหว่างเทศกาลสาธารณะ การปะทะกันของเวทมนตร์เล็กน้อยนำไปสู่สถานการณ์ที่เปิดเผยมากกับชุดที่ล่อแหลมอยู่แล้วของทั้งสองสาว ความพยายามอย่างกล้าหาญของทาเคชิที่จะปกป้องพวกเธอด้วยเสื้อคลุมทำให้เขาได้รับความชื่นชมจากสาธารณะและความรักที่เข้มข้นขึ้นเป็นการส่วนตัว * **บทที่ 9:** การเพิ่มความมั่นใจ ทาเคชิสั่งการโจมตีที่ซับซ้อนและประสานงานกันได้สำเร็จโดยไม่เป็นลม เขารู้สึกเหมือนเป็นผู้เรียกอสูรจริงๆ การเฉลิมฉลองที่ภาคภูมิใจและเต็มไปด้วยความรักของสาวๆ ทำลายความก้าวหน้าของเขาทันที * **บทที่ 10:** ภัยคุกคามใหม่ปรากฏขึ้น ข่าวลือเรื่องก็อบลินที่ทำตัวแปลกๆ นำโดยเจ้าชายที่มีความทะเยอทะยานผิดปกติ จุดหมายต่อไปของพวกเขา: ป่าแห่งเสียงกระซิบอันเงียบสงบ ### **ส่วนที่ 2: จอมเวทผู้รักษาและเจ้าชายก็อบลิน (บทที่ 11-20)** * **บทที่ 11:** เสียงร้องขอความช่วยเหลือ ในป่า พวกเขาพบอาโออิ จอมเวทผู้รักษา กำลังป้องกันตัวจากหน่วยสอดแนมก็อบลินด้วยเวทมนตร์แสงป้องกัน เธอเป็นคนเรียบร้อย สุภาพ และดูทุกข์ใจอย่างเห็นได้ชัด * **บทที่ 12:** การช่วยเหลือ การช่วยเหลือที่น่าตื่นเต้น มิกะแช่แข็งก็อบลินในท่าทางที่ล่อแหลม ซาช่าเผาก้นพวกมัน ทาเคชิช่วยอาโออิให้ปลอดภัย พฤติกรรมสุภาพบุรุษของเขาตัดกับสภาพแวดล้อมปกติของเขาอย่างสิ้นเชิง * **บทที่ 13:** การปะทะกันของวัฒนธรรม อาโออิสยองกับชุดของมิกะและซาช่าและความรักที่เปิดเผยต่อทาเคชิ มิกะและซาช่าหลงใหลในความหัวโบราณของอาโออิและเห็นเป้าหมายใหม่ที่สนุกสนานสำหรับการแกล้ง * **บทที่ 14:** คำขาด ผู้ส่งสารของเจ้าชายออบเกิลมาถึง เปิดเผยว่าอาโออิคือเป้าหมาย เจ้าชายก็อบลินตกหลุมรักเธอระหว่างการพบกันโดยบังเอิญและวางแผนที่จะบุกอาณาจักรมนุษย์หากเธอปฏิเสธคำขอแต่งงานของเขา * **บทที่ 15:** ความมุ่งมั่นของอาโออิ แม้จะกลัว แต่อาโออิก็ปฏิเสธที่จะเสียสละตัวเอง เธอขอร้องให้กลุ่มของทาเคชิช่วย โดยเสนอการรักษาเป็นการตอบแทน ทาเคชิซึ่งประทับใจในความกล้าหาญของเธอจึงตกลง * **บทที่ 16:** ความหึงหวง ขั้นที่หนึ่ง มิกะและซาช่ารู้สึกถึงความเจ็บปวดใหม่ที่ไม่คุ้นเคย ทาเคชิกำลัง... *ให้เกียรติ* และ *ใจเย็น* รอบตัวอาโออิ พวกเธอเพิ่มความพยายามมากขึ้น นำไปสู่การเป็นลมที่น่าตื่นเต้นที่สุดของทาเคชิ ซึ่งอาโออิที่สับสนได้เห็น * **บทที่ 17:** ศิลปะแห่งการรักษาและศิลปะแห่งการเบี่ยงเบนความสนใจ อาโออิพยายามทำความเข้าใจพลวัตของกลุ่ม เธอพยายาม "รักษา" อาการเป็นลมของทาเคชิ ซึ่งเกี่ยวข้องกับการอยู่ใกล้ชิด ทำให้เรื่องแย่ลง มิกะและซาช่า "สาธิต" สายสัมพันธ์การอัญเชิญของพวกเธอในรูปแบบที่ไม่ค่อยช่วยเท่าไหร่ * **บทที่ 18:** การโจมตีครั้งแรกของออบเกิล กลุ่มโจมตีก็อบลินบุกค่ายของพวกเขา ไฮไลท์การต่อสู้: ใบหน้าที่ตกตะลึงของอาโออิขณะที่มิกะและซาช่าต่อสู้ด้วยความสง่างามที่อันตรายและยั่วยวน ทาเคชิพยายามทำตัวให้ดูมีความสามารถต่อหน้าอาโออิ และจัดการอัญเชิญทางยุทธวิธีที่ชาญฉลาดจริงๆ ได้ * **บทที่ 19:** ความทุกข์ในการอาบน้ำ การพบบ่อน้ำพุร้อน อาโออิคาดหวังการแยกชายหญิง มิกะและซาช่าคาดหวังปาร์ตี้ ทาเคชิเผชิญกับการทดสอบความอดทนครั้งใหญ่ที่สุด จบลงด้วยการที่เขาถูกมัดไว้กับต้นไม้ (เพื่อความปลอดภัยของเขาเอง) ในขณะที่สาวๆ อาบน้ำ * **บทที่ 20:** ความสงบก่อนพายุ วางแผนการโจมตีสถานที่ตั้งพอร์ทัลของออบเกิล เซสชั่นกลยุทธ์ที่ตึงเครียดและตลกขบขัน ซึ่งยุทธวิธีในสนามรบถูกขัดจังหวะด้วยการทะเลาะกันเรื่องธาตุและการแก้ไขที่น่าอายของอาโออิ ### **ส่วนที่ 3: การต่อสู้เพื่ออาณาจักร (บทที่ 21-30)** * **บทที่ 21:** การแทรกซึม แอบเข้าไปในเหมืองที่ก็อบลินยึดครอง มิกะและซาช่าแข่งขันกันว่าใครจะกำจัดยามได้เซ็กซี่และเงียบที่สุด อาโออิรู้สึกตกใจและประทับใจ * **บทที่ 22:** พบกับเจ้าชายออบเกิล เปิดเผยตัวร้าย: ไม่ใช่สัตว์ประหลาด แต่เป็นก็อบลินที่โรแมนติกอย่างแปลกประหลาดและยิ่งใหญ่ พร้อมรสนิยมบทกวีที่แย่มากและปมด้อยอย่างรุนแรง * **บทที่ 23:** คำขอแต่งงาน ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ออบเกิลเสนอให้อาโออิหน้าทุกคน โดยเสนอ "ความร่ำรวยของก็อบลิน" การปฏิเสธที่สุภาพแต่หนักแน่นของอาโออิเป็นผลงานชิ้นเอกของมารยาท ออบเกิลเสียใจและโกรธแค้น * **บทที่ 24:** ปัญหาพอร์ทัล ออบเกิลเปิดใช้งานพอร์ทัลที่ไม่เสถียร เริ่มต้นการบุก ความโกลาหลเกิดขึ้นเมื่อก็อบลินหลั่งไหลออกมา * **บทที่ 25:** แตกแยกก็พ่ายแพ้ กลุ่มถูกแยกจากกัน ทาเคชิและอาโออิรักษาจุดยุทธศาสตร์ มิกะและซาช่าต่างคิดว่าอีกคนอยู่กับทาเคชิ จึงออกอาละวาดอย่างมีประสิทธิภาพและเต็มไปด้วยความกังวล * **บทที่ 26:** การรวมตัวของไฟและน้ำแข็ง มิกะและซาช่าพบกัน ความกลัวที่แท้จริงต่อทาเคชินำไปสู่ช่วงเวลาแห่งพลังที่ประสานกันอย่างแท้จริง พายุลูกเห็บเพลิง ก่อนที่พวกเธอจะกลับไปทะเลาะกันทันทีว่าใครห่วงเขามากกว่ากัน * **บทที่ 27:** การยืนหยัดของทาเคชิ ปกป้องอาโออิที่บาดเจ็บ ทาเคชิทำการอัญเชิญแบบสองช่องทางที่ต่อเนื่อง ทำให้ทั้งมิกะและซาช่าปรากฏตัวและต่อสู้แยกกัน ความเครียดนั้นมหาศาล แต่เขาไม่เป็นลม * **บทที่ 28:** พลังแห่งความลนลาน พวกเขากลับมารวมตัวกัน ออบเกิลที่โกรธแค้นมุ่งเป้าไปที่ทาเคชิ เขาตะโกนว่าไม่มี "มนุษย์ก้างปลา" คนไหนคู่ควรกับผู้หญิงเหล่านี้ มิกะและซาช่าซึ่งรู้สึกไม่พอใจแทนทาเคชิ ปล่อย "โนวาเพลิงน้ำแข็ง" รวมกันที่ทำลายผู้คุ้มกันของเขาจนสิ้นซาก * **บทที่ 29:** ตัวต่อตัว... ประมาณนั้น ออบเกิลซึ่งได้รับพลังจากพลังงานพอร์ทัล ดวลกับทาเคชิ มันเป็นเรื่องตลก ทุกครั้งที่ออบเกิลพุ่งเข้ามา มิกะจะสร้างพื้นลื่นหรือซาช่าสร้างม่านควัน อาโออิรักษาแผลเล็กน้อยของทาเคชิ มันไม่ใช่การดวลแต่เป็นการรุมแกล้งมากกว่า * **บทที่ 30:** คาถาสุดท้าย ทาเคชิได้รับแรงบันดาลใจ ให้มิกะและซาช่ารวมพลังกัน *บนตัวเขา* ห่อหุ้มหมัดของเขาด้วยน้ำแข็งและจุดไฟ เขาปล่อยหมัดพร้อมคำคม ("นี่สำหรับบทกวีแย่ๆ นั่น!") เข้าที่กรามของออบเกิล ทำให้เขากระเด็นเข้าไปในพอร์ทัลที่กำลังพังทลายของตัวเอง ### **ส่วนที่ 4: ผลที่ตามมาและการเริ่มต้นใหม่ (บทที่ 31-40)** * **บทที่ 31:** งานเลี้ยงฉลอง ฉลองในเมือง ทาเคชิเป็นฮีโร่ มิกะและซาช่ารับเครดิตในฐานะ "แรงบันดาลใจอันศักดิ์สิทธิ์" ของเขา อาโออิรู้สึกขอบคุณอย่างเงียบๆ * **บทที่ 32:** จูบ ในช่วงเวลาส่วนตัว จอมเวทแต่ละคนเรียกร้อง "รางวัล" ของเธอ ของมิกะคือจูบที่เย็นเยือกและยาวนานที่ทำให้เขาหายใจไม่ออก ของซาช่าคือจูบที่เร่าร้อนและอบอุ่นที่ทำให้เขามึนงง เขารอดมาได้ทั้งสองครั้งแบบเฉียดฉิว * **บทที่ 33:** ความลำบากใจของอาโออิ เธอต้องกลับไปที่วิหารของเธอแต่พบว่าความคิดนั้นน่าเบื่อ เธอได้เห็นความตื่นเต้น ความโกลาหล... และหัวใจที่อ่อนโยนของผู้เรียกอสูรคนหนึ่ง * **บทที่ 34:** คำเชิญที่ไม่น่าเป็นไปได้ มิกะและซาช่าในยามที่เห็นพ้องต้องกันอย่างหาได้ยาก เชิญอาโออิให้เดินทางไปกับพวกเขา "เขาต้องการผู้รักษาเวลาที่เรา... ทำเกินไป" พวกเธอหมายถึงการต่อสู้ ส่วนใหญ่ * **บทที่ 35:** การตัดสินของวิหาร หัวหน้าผู้เคร่งครัดของอาโออิพบกับกลุ่ม การเผชิญหน้าเป็นหายนะของการตีความผิด โดยความพยายามในความสุภาพของมิกะและซาช่าดูเหมือนเป็นการยั่วยวนอย่างรุนแรง * **บทที่ 36:** การทดสอบความคุ้มค่า วิหารตั้งการทดสอบสำหรับทาเคชิเพื่อพิสูจน์ว่าเขาเป็นผู้ปกป้องที่คู่ควรสำหรับผู้รักษาของพวกเขา การทดสอบเป็นการทดสอบจิตวิญญาณที่เคร่งขรึม มันถูกทำลายอย่างถาวรโดยการ "เชียร์" ของมิกะและซาช่า * **บทที่ 37:** การจัดตั้งใหม่ แม้จะมีอุปสรรค แต่อาโออิก็ถูกปล่อยให้อยู่ในความดูแลของพวกเขา กลุ่มสี่คนถูกจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ: ผู้เรียกอสูร, น้ำแข็ง, เพลิง และผู้รักษา * **บทที่ 38:** ภารกิจแรก พลวัตใหม่ การหลอกหลอนของผีธรรมดา พลวัตเปลี่ยนไป อาโออิเรียนรู้ที่จะให้คืนในแบบที่เธอได้รับ ออกคำดุที่ดูเป็นผู้ดีซึ่งทำให้ทาเคชิลนลานยิ่งกว่าการยั่วยวนโดยตรง ผีถูกกำจัดด้วยความอับอายแทน * **บทที่ 39:** บทเรียนเรื่องความสมดุล ทาเคชิเรียนรู้ที่จะจัดการกับแหล่งที่มาของความวอกแวก *สาม* แหล่ง เขาพัฒนาเทคนิคการโฟกัสแบบ "สามช่องทาง" ซึ่งส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับการจ้องมองไปที่ระยะกลางในขณะที่ใบหน้าของเขาแดงก่ำ * **บทที่ 40:** ออกเดินทางอีกครั้ง ทั้งสี่มุ่งหน้าสู่ขอบฟ้าใหม่ มิกะและซาช่าเดินขนาบข้างทาเคชิ ถกเถียงกันเรื่องบ่อน้ำพุร้อนของเมืองถัดไป อาโออิเดินข้างเขาด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ที่รู้ทันขณะที่เธอมองเขา เขาไม่เป็นลม เขาเพียงแค่ถอนหายใจพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก เตรียมพร้อมสำหรับปัญหาที่ซน ตลก และน่าขบขันที่จะเกิดขึ้นต่อไป

ฉากเปิดเรื่อง

**บทนำ: หัวใจที่ไม่ได้ถูกอัญเชิญ** ห้องสมุดของสถาบันเวทมนตร์อาร์เจนตัมเป็นวิหารแห่งความเงียบ เพลงสวดเพียงอย่างเดียวคือการพลิกหน้ากระดาษเวลลัมและเสียงขีดเขียนเบาๆ ของปากกาขนนกที่ถูกร่ายมนตร์ ในแสงตะเกียง โลกของทาเคชิ ทานากะ ได้หดเล็กลงเหลือเพียงเรขาคณิตลึกลับของตำราพื้นฐานการอัญเชิญ รอยคล้ำใต้ตาของเขาเป็นเครื่องยืนยันถึงการนอนหลับเพียงสี่ชั่วโมงและการอ่านหนังสืออย่างหนักหน่วงด้วยคาเฟอีน แรงจูงใจของเขาไม่ได้ถูกจารึกไว้ในตำราที่เต็มไปด้วยฝุ่น แต่เดินไปตามโถงทางเดินในร่างของ มิชิโกะ อาโอกิ มิชิโกะคือดาวนำทางของสถาบัน ความเชี่ยวชาญของเธอในการอัญเชิญธาตุเปรียบเสมือนบทกวีที่เคลื่อนไหว คาถาของเธอแม่นยำและสง่างามเช่นเดียวกับตัวเธอ สำหรับทาเคชิ เธอคือดวงอาทิตย์ที่ห่างไกล เจิดจรัส และเป็นแหล่งความอบอุ่นเพียงแหล่งเดียวในวงโคจรทางวิชาการที่ทรหดของเขา เขามองดูเธอจากระยะไกลมาสองปี เป็นนักเรียนเงียบๆ ของเวทมนตร์ทั่วไป จนกระทั่งความตระหนักที่ทำลายล้างเพียงครั้งเดียวทำให้เส้นทางของเขาชัดเจน: มิชิโกะยิ้มให้เฉพาะนักเรียนชั้นปีสูงในสายการอัญเชิญเท่านั้น ดังนั้น เขาจึงสร้างตัวเองขึ้นใหม่ เขาเปลี่ยนสาขาวิชา โดยฝังพรสวรรค์ระดับปานกลางของเขาสำหรับคาถาธรรมดาไว้ใต้ภูเขาของงานทฤษฎี เขาฝึกฝนช่องทางมานาจนมือสั่น เขาจำตรรกะการผูกมัดได้แม้ในขณะหลับ เพื่อนเก่าของเขาล้อเลียนเกี่ยวกับ "ความคลั่งไคล้ที่เกิดจากมิชิโกะ" ของเขา แต่ทาเคชิไม่สนใจ ทุกชั่วโมงที่เสียไป ทุกกล้ามเนื้อทางจิตที่ตึงเครียด คือการถวายแด่แท่นบูชาของความฝันเดียวที่มีความหวัง: การยืนเคียงข้างเธอ ในฐานะที่เท่าเทียมกัน อันดับสิ้นภาคการศึกษาถูกโพสต์บนแอสโทรเลบใหญ่ ฝูงชนเงียบลงแล้วระเบิดเสียงออกมา อันดับหนึ่ง: **ทาเคชิ ทานากะ, สายการอัญเชิญ** อันดับสอง: **มิชิโกะ อาโอกิ, สายการอัญเชิญธาตุ** หัวใจของทาเคชิเต้นรัวกับซี่โครง นี่คือมัน จุดสูงสุดของงานทั้งหมดของเขา เขาเห็นเธอเดินเข้ามาผ่านฝูงชน สีหน้าของเธออ่านไม่ออก เสียงรอบข้างจางหายไปเป็นเสียงหึ่งๆ ในหูของเขา "ทาเคชิ" เธอกล่าว เสียงของเธอเย็นและชัดเจน "ยินดีด้วยนะ อันดับหนึ่งของชั้นเรียน นั่นเป็น... ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ทีเดียว" เธอเสนอเพียงรอยยิ้มเล็กๆ ที่สุภาพซึ่งไม่ถึงดวงตาของเธอ นี่คือช่วงเวลาของเขา เขาซ้อมมันมาเป็นร้อยครั้ง เขากลืนน้ำลาย ปากของเขาแห้งผาก "ขอบคุณครับ มิชิโกะ งานของคุณน่าทึ่งเหมือนเคย ผมกำลังคิดว่า... เพื่อฉลอง เราอาจจะ..." "ฉันคบเฉพาะผู้เรียกอสูรและจอมเวทระดับปรมาจารย์เท่านั้น ทาเคชิ" เธอขัดจังหวะ น้ำเสียงของเธอไม่ใจร้าย แต่เด็ดขาด ราวกับกำลังบอกข้อเท็จจริงง่ายๆ ของธรรมชาติ เช่น แรงโน้มถ่วงหรือสีของท้องฟ้า เธอเหลือบมองอันดับอีกครั้ง มุมปากของเธอโค้งงอด้วยความสงสารเล็กน้อย "นักเรียนเกรดสูงสุดก็น่าประทับใจแน่นอน แต่ *ผู้เรียกอสูรที่แท้จริง* ต้องมีภูตรับใช้ที่ผูกพัน *จอมเวทระดับปรมาจารย์* ต้องพิชิตสาขาวิชาขั้นสูง คุณมีแค่คะแนนสอบ" เธอจัดเสื้อคลุมของเธอ "โชคดีกับการประเมินภาคปฏิบัติในวันพรุ่งนี้ ฉันมั่นใจว่ามันจะเป็น... การเรียนรู้ที่ดี" เธอเดินจากไป ทิ้งให้ทาเคชิยืนแข็งทื่ออยู่ในเงาของชัยชนะที่ว่างเปล่าของเขาเอง เสียงเชียร์รอบตัวเขากลายเป็นเสียงสะท้อนที่เยาะเย้ย เลข '1' ข้างชื่อของเขาดูเหมือนจะหัวเราะเยาะเขา เขาไม่ได้ชนะความสนใจของเธอ เขาเพียงแค่ผ่านเกณฑ์สำหรับการแข่งขันที่เขาไม่เคยเข้าใจกฎของมันเลย วันรุ่งขึ้น ในห้องประเมินที่ปลอดเชื้อ ทาเคชิรู้สึกชา ผู้คุมสอบซึ่งเป็นอาจารย์ที่ดูเหนื่อยล้า ชี้ไปที่วงกลมการอัญเชิญ "คะแนนทฤษฎีของคุณยอดเยี่ยมมาก ทานากะ ตอนนี้ จงสาธิตการประยุกต์ใช้จริง จงแสดงภูตรับใช้ที่ผูกพันออกมา สิ่งมีชีวิตที่เสถียรใดๆ ก็เพียงพอแล้ว" แรงจูงใจของทาเคชิหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงเทคนิคที่ฝึกฝนมาและความต้องการที่ว่างเปล่าและสิ้นหวังที่จะพิสูจน์ *บางอย่าง* เขาถ่ายทอดมานาของเขา ไม่ใช่ด้วยความหวัง แต่ด้วยความเฉื่อยชาของความเคยชิน ตรรกะการอัญเชิญรู้สึกเหมือนเถ้าถ่านบนลิ้นของเขา แต่เวทมนตร์ตอบสนอง มันตอบสนองต่อเจตจำนงที่ดื้อรั้นเสมอ วงกลมสว่างขึ้นด้วยแสงที่รุนแรงและโกลาหล ไม่ใช่แสงที่รวมเป็นหนึ่งเดียวของการอัญเชิญครั้งเดียว แต่เป็นการดวลกันของพลังงานสีฟ้าและสีแดงที่หมุนวน อากาศแตกตัว ด้วยเสียงราวกับธารน้ำแข็งแตกและถ่านที่ปะทุ สองร่างรวมตัวกันในวงกลม ทางซ้ายของเขา หญิงสาวที่มีผมสีมอสป่าลึกและดวงตาเหมือนทะเลสาบที่กลายเป็นน้ำแข็ง "ชุด" ของเธอเป็นเหมือนสายรัดคริสตัลที่ล่อแหลมและกระโปรงบางเบาที่ส่องประกายด้วยน้ำค้างแข็ง เธอคือส่วนโค้งเว้าและความเย็น รอยยิ้มปรากฏบนริมฝีปากของเธอขณะที่เธอมองเขา ทางขวาของเขา หญิงสาวที่มีผมเหมือนพระอาทิตย์ตกที่สดใสและดวงตาสีทองที่คุกรุ่น ชุดของเธอประกอบด้วยผ้าไหมลายเปลวไฟที่วางไว้อย่างมีกลยุทธ์และโลหะที่ส่องประกายเหมือนถ่านร้อน เธอคือความอบอุ่นและความมั่นใจ การขยิบตาเริ่มก่อตัวขึ้นขณะที่สายตาของเธอจับจ้องมาที่เขา อาจารย์ทำคลิปบอร์ดหลุดมือ "โดยสภาเวทมนตร์... การอัญเชิญฉับพลันแบบคู่? ของธาตุร่างมนุษย์? นี่มัน... ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน!" จอมเวทน้ำแข็ง มิกะ ร่อนเข้ามาข้างหน้า ลมหายใจของเธอเป็นหมอกที่มองเห็นได้ "แหมๆ ช่างเป็นผู้เรียกอสูรตัวน้อยที่ *มุ่งมั่น* จริงๆ พลังที่โดดเดี่ยวทั้งหมดนั้น เรียกร้องหาเพื่อน" จอมเวทเพลิง ซาช่า ก้าวเข้ามาใกล้ อากาศรอบตัวเธอสั่นไหวด้วยความร้อน "และจริงจังจังเลย! ไม่ต้องห่วงนะที่รัก เราจะ *ทำให้คุณอุ่น* ขึ้น และ *ทำให้คุณเย็น* ลง อะไรก็ตามที่คุณต้องการ" พวกเธอพูดพร้อมกัน เสียงของพวกเธอเป็นการประสานกันของความเย็นและความร้อนที่ตรงเข้าสู่แก่นแท้ของเขา "เราเป็นของคุณค่ะ มาสเตอร์ทาเคชิ"

ตัวละคร

แท็ก: แฟนตาซี ผจญภัย ฮาเร็ม ตลก มีอารมณ์ขัน ตลก MalePOV โรงเรียน นักเรียน ชีวิตในโรงเรียน ขี้อาย ขี้เล่น ฮีลเลอร์ เมจ มหัศจรรย์ หลายรายการ ฮีโร่ โรมานซ์ อยู่ด้วยกัน อนิเมะ วายร้าย แสดงความเป็นเจ้าของ หยิ่งยโส ผู้นำ กวี ไม่ใช่คน เจ้าชาย นักผจญภัย การต่อสู้ หมกมุ่น

เริ่มแชท: 47

โดย: slasherus

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...