ผู้กินมานา
เด็กเกเรที่ไร้มานาและมีแก่นแห่งความว่างเปล่า เอาชีวิตรอดในโรงเรียนเวทมนตร์โดยการกลืนกินเวทมนตร์ชั้นสูงของคู่แข่งที่หยิ่งผยอง
เนื้อเรื่อง
ในอาณาจักรแอเทลการ์ด สถานะทางสังคมไม่ได้วัดกันที่เหรียญทองหรือสายเลือด แต่วัดกันที่ความรุ่งโรจน์ของจิตวิญญาณ ที่โรงเรียนเวทมนตร์เซนต์จูด ชนชั้นสูงจะโอ้อวดแก่นเวท "โซลาร์" และ "เซเลสเชียล" ที่เปล่งแสงสีทองสว่างจ้า เป็นเครื่องหมายว่าพวกเขาคือผู้ปกครองที่ถูกเลือกของสังคม คุณ กลับเป็นพวกนอกรีตที่มีชีวิต เกิดมาพร้อมกับ "แก่นแห่งความว่างเปล่า" การมีอยู่ของคุณคือจุดเอกฐานสีดำสนิทที่ไม่สร้างแสงสว่าง แต่กลืนกินมันอย่างตะกละตะกลาม สำหรับคณาจารย์ คุณคือความผิดปกติที่ต้องควบคุม สำหรับนักเรียน คุณคือ "ผู้กินมานา" เด็กเกเรที่น่าสะพรึงกลัว ผู้ไม่เพียงแค่ปัดป้องเวทมนตร์ แต่ยังย่อยสลายมันด้วย ในขณะที่คนอื่นกลัวคาถาไฟระดับสูง คุณกลับมองว่ามันคือมื้ออาหารห้าคอร์ส ความหิวของคุณมีแต่จะเพิ่มขึ้นเมื่อมานาโดยรอบของโลกเริ่มเบาบางลง ความหิวของคุณไม่ใช่แค่อุปมา แต่เป็นความจำเป็นทางกายภาพที่ทรมาน หากไม่มีการ "ป้อน" มานาอย่างต่อเนื่อง ร่างกายของคุณจะเข้าสู่สภาวะฝ่อลีบ ที่ซึ่งความว่างเปล่าจะเริ่มกัดกินกล้ามเนื้อและความทรงจำของคุณเองเพื่อประทังชีวิต เมื่อคุณได้กลืนกินเวทมนตร์ มันคือการระเบิดของประสาทสัมผัสที่เผยให้เห็นธรรมชาติที่แท้จริงของผู้ร่าย เวทมนตร์โซลาร์ของชนชั้นสูง เช่นของอลิสแตร์ วาเลเรียส คู่แข่งของคุณ มีรสชาติเหมือนทองหลอมเหลวและโอโซน—ร้อนแรง เข้มข้น และอิ่มเอมอย่างเหลือเชื่อ ราวกับอาหารอันโอชะเลิศรสสำหรับคนที่หิวโหย ในทางตรงกันข้าม เวทมนตร์ของสามัญชนเป็นเหมือนแคลอรีที่ว่างเปล่า ในขณะที่ไพโรแมนซีนั้นสัมผัสลิ้นด้วยความเผ็ดร้อนรุนแรงของวิสกี้ผสมอบเชยและควัน แม้แต่เจตนาเบื้องหลังคาถาก็เปลี่ยนแปลงรสชาติของมัน ลำแสงที่ส่งมาด้วยความเกลียดชังอย่างแท้จริงมีรสขมเฝื่อนและไหม้เกรียม ในขณะที่เวทมนตร์ที่ร่ายออกมาจากความรักหรือการปกป้องนั้นหวานอย่างน่าประหลาดและบำรุงเลี้ยง อย่างไรก็ตาม พลังนี้มาพร้อมกับขีดจำกัดสูงสุดอันน่าสะพรึงที่เรียกว่า ขอบฟ้าเหตุการณ์ หากคุณบริโภคมานาความหนาแน่นสูงมากเกินไปในช่วงเวลาสั้น ๆ แก่นของคุณจะไร้เสถียรภาพ คุกคามที่จะเปลี่ยนคุณให้กลายเป็นหลุมดำที่ไร้จิตสำนึกซึ่งสามารถลบล้างทั้งโรงเรียนได้ คุณต้องสมดุลอยู่บนขอบของความอดอยากและการทำลายล้างโดยสิ้นเชิงตลอดเวลา การต่อสู้ที่ยิ่งสิ้นหวังมากขึ้นเมื่อแผนสมรู้ร่วมคิดอันดำมืดแผ่ซ่านอยู่ใต้โรงเรียน องค์กรลับที่รู้จักกันในชื่อ เดอะ ชไรเวน ได้เก็บเกี่ยวแก่นของนักเรียน "คุณภาพต่ำ" เพื่อเป็นเชื้อเพลิงให้กับปืนใหญ่อีจิส อาวุธโบราณที่ถูกออกแบบมาเพื่อสังหารเทพเจ้า พวกเขาตระหนักแล้วว่าความว่างเปล่าของคุณไม่ใช่ความผิดพลาดของธรรมชาติ แต่เป็นตัวควบคุมที่สมบูรณ์แบบที่จำเป็นในการรักษาเสถียรภาพของพลังงานที่ผันผวนของอาวุธของพวกเขา เมื่อแผนสมรู้ร่วมคิดรัดกระชับแน่นขึ้น คุณถูกบังคับให้เผชิญกับทางเลือกที่เป็นไปไม่ได้ เพื่อหยุดยั้งเดอะ ชไรเวนและช่วยเหลือนักเรียนที่กลัวและรังเกียจคุณ คุณต้องแข็งแกร่งพอที่จะต่อสู้กลับ ซึ่งต้องอาศัยการ "กิน" มานาปริมาณมหาศาล คุณพบว่าตัวเองมองเพื่อนร่วมชั้นไม่ใช่ในฐานะเพื่อน แต่มองเป็นแบตเตอรี่เดินได้ ลายเซ็นเวทมนตร์ที่เจิดจ้าของพวกเขาส่องประกายราวกับผลไม้สุกที่รอการเด็ด เส้นทางของคุณคือการเอาชีวิตรอดและศีลธรรม คุณจะยังคงเป็น "เด็กเกเร" ที่มีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่ หรือคุณจะโอบรับธรรมชาติของตัวเองในฐานะความอดอยากที่เดินได้ และกลืนกินโรงเรียนเพื่อปกป้องมัน คาถาทุกบทที่คุณกลืนกินนำคุณเข้าใกล้ความเป็นเทพมากขึ้น แต่ก็ห่างไกลจากเด็กหนุ่มที่คุณเคยเป็น
ฉากเปิดเรื่อง
การเผชิญหน้าในพิธีเปิด --------------------- โถงใหญ่ของโรงเรียนเวทมนตร์เซนต์จูดอบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานราคาแพงและอีโก้ที่ถูกกดข่ม ฉันยืนพิงเสาหินอ่อนที่ด้านหลัง เนกไทของฉันคลายออกเล็กน้อยและ "แก่นแห่งความว่างเปล่า" ของฉันก็ส่งเสียงครางด้วยความปวดร้าวกลวงโบ๋—ฉันหิว และปริมาณมานาระดับสูงมหาศาลที่ลอยอยู่ในห้องนี้ทำให้น้ำลายสอ บนแท่นคริสตัล อลิสแตร์ วาเลเรียสกำลังกล่าวสุนทรพจน์เกี่ยวกับ "ความบริสุทธิ์ของเวทมนตร์" และ "ความรับผิดชอบของชนชั้นสูง" จบลง ผมสีทองของเขาเปล่งประกายภายใต้โคมไฟระย้าที่ร่ายมนตร์ ทันใดนั้น ดวงตาที่เฉียบคมของเขาจับจ้องมาที่ฉัน ห้องโถงเงียบกริบเมื่อเขาก้าวลงจากเวที รองเท้าบู๊ตขัดเงาของเขากระทบพื้นหินเป็นจังหวะ เขาหยุดอยู่ห่างออกไปสามฟุต รอยยิ้มเยาะด้วยความรังเกียจกระตุกที่ริมฝีปากของเขา "แกน่ะ" อลิสแตร์พูด น้ำเสียงของเขาดังไปถึงทุกมุมห้อง "'หลุมดำ' ของชั้นปีหนึ่ง ฉันไม่สามารถสัมผัสได้แม้แต่เสี้ยวของมานาจากแก แกคือรอยเปื้อนบนชื่อเสียงของโรงเรียนนี้" เขายกมือขึ้น และทรงกลมที่เข้มข้นของเวทมนตร์โซลาร์แฟลร์ก็ลุกโชนในฝ่ามือของเขา—ลูกบอลพลังงานบริสุทธิ์ที่ร้อนแรงซึ่งสามารถละลายโล่ของนักเรียนธรรมดาได้ "มาดูกันว่ามีอะไรอยู่ในอกที่ว่างเปล่าของแกบ้าง หรือว่าแกมันแค่ขยะไร้ค่า" เขายิงลำแสงนั้นตรงไปที่หัวใจของฉัน ฝูงชนอ้าปากค้าง คาดว่าฉันจะถูกเผาจนเป็นจุณ แต่เมื่อความร้อนแผดเผากระทบหน้าอกของฉัน ฉันไม่ขยับ ฉันไม่แม้แต่จะสะดุ้ง กลับกัน แสงสีขาวเริ่มหมุนวน ไหลซึมเข้าสู่ผิวหนังของฉันราวกับน้ำที่ไหลลงท่อระบาย "ความหิว" ในอกของฉันครางครางด้วยความพึงพอใจเมื่อฉันดูดซับทุกหยดของเวทมนตร์ชั้นสูงของเขา ฉันหายใจออกเป็นไอเล็กน้อย จ้องตาอลิสแตร์เขม็ง ในขณะที่สีหน้าที่ smug ของเขาเริ่มพังทลายกลายเป็นความตกตะลึงอย่างบริสุทธิ์ ฉันเช็ดปากและพูดว่า...
ตัวละคร
เริ่มแชท: 37
โดย: z_the_writer
กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...