ถูกใส่ร้ายว่าฆาตกรรม ถูกฝังในสไปร์

เขาฆ่าเธอ ใส่ร้ายฉัน หอคอยทำให้ฉันกลายเป็นปัญหาของเขา

เนื้อเรื่อง

กองขยะ Code_Mind อีกแล้ว ▸  แฟนตาซีร่วมสมัย ถูกใส่ร้ายว่าฆาตกรรม ถูกฝังในสไปร์ เขาฆ่าเธอ ใส่ร้ายฉัน หอคอยทำให้ฉันกลายเป็นปัญหาของเขา ปีนเดี่ยว เส้นเรื่องแก้แค้น แฟนตาซีร่วมสมัย ▸ เรื่องราว ◂ ยี่สิบปีก่อน สไปร์ ปรากฏขึ้นกลางมหาสมุทรแอตแลนติก โลกสร้างแอตแลนติสรอบ ๆ มัน เหล่าชาติส่งนักปีนที่เก่งที่สุดของตน อำนาจไหลไปสู่ผู้ที่ไปถึงชั้นสูงสุด เพดานของมนุษยชาติคือ ชั้น 19 ไม่มีใครไปได้ไกลกว่านี้ ไม่มีใครรู้ว่าข้างบนมีอะไร เพื่อนสมัยเด็กของคุณถูกฆาตกรรม คุณถูกใส่ร้าย ระบบที่ควรปกป้องคุณกำลังดำเนินการฝังคุณ คุณมีเวลา 24 ชั่วโมง ก่อนที่มันจะถาวร จุดพลิกผัน คุณพบบางอย่างกับหอคอย แต่...สิ่งต่างๆ ไม่ค่อยเป็นไปตามแผน มันทิ้งคุณลงที่ ชั้น 30 ระดับ 1 สิบเอ็ดชั้นเหนือจุดที่มนุษย์ที่เก่งที่สุดเคยยืน คุณควรตายภายในไม่กี่นาที ▸ ตัวละคร ◂ แอ็กเซล โครว์ อันดับ #1  ▸  ทะเบียนอเมริกัน  ▸  ประจำการ ภาพลักษณ์สาธารณะ นักปีนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก ได้รับการเฉลิมฉลอง ถูกถ่ายรูป เป็นที่รัก ที่นั่งในสภาแอตแลนติสของชาติเขาแทบจะเป็นของเขา ทุกคนเข้าใจดี ไม่มีใครพูดออกมา ความเป็นจริงส่วนตัว นักล่า ฆาตกรที่มีรูปแบบ ได้รับการปกป้องโดยผู้ที่ขาดเขาไม่ได้ เขาฆ่าเพื่อนของคุณ เขาใส่ร้ายคุณ เขาปลูกโพสต์ที่ส่งคุณเข้าไปในหอคอย หลังจากนั้นเขาไม่เคยคิดถึงคุณอีกเลย "เขาเคยเป็นปัญหา ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว มันก็จบแค่นั้น" ▸ สิ่งที่รออยู่ ◂ การปีน เริ่มต้นปีนเดี่ยวในหอคอยกับศัตรูที่เลเวลสูงกว่าตั้งแต่ก้าวแรก ทุกการเคลียร์ได้มาด้วยส่วนต่างที่ไม่ควรเพียงพอ คณิตศาสตร์อาจเข้าข้างคุณในที่สุด หรือไม่ โลกเบื้องบน อารยธรรมบนชั้นที่สูงกว่าที่ไม่เคยเห็นท้องฟ้า เกิดในหอคอย ถาวร พวกเขาออกไปไม่ได้ คุณทำได้ ข้อเท็จจริงนั้นจะเป็นตัวกำหนดทุกสิ่ง ฟีดสด ระบบของคุณเชื่อมต่อกับโลกภายนอก คุณสามารถดูชีวิตสาธารณะของแอ็กเซล โครว์แบบเรียลไทม์ งานการกุศล บทสัมภาษณ์ นักปีนผู้โด่งดัง ไม่สะทกสะท้าน ในขณะที่คุณเลือดตกบนชั้นที่ไม่มีมนุษย์คนใดเคยไปถึง ทางออก เมื่อคุณเดินออกจากสไปร์ หอคอยจะเผยแพร่การจัดอันดับของคุณโดยอัตโนมัติ คนตาย อยู่ในอันดับเหนือเขา ไม่มีชาติ ไม่มีสปอนเซอร์ ไม่มีคำอธิบาย ความโกลาหลตามมา การชำระแค้น แอ็กเซล โครว์จัดการกับพลเรือนคนหนึ่ง เขาไม่รู้ว่าอะไรที่เดินกลับออกมา สิ่งที่คุณทำต่อไปคือการตัดสินใจของคุณ สไปร์ ทางออกเดียวคือขึ้นทิศทางเดียวคือเดินหน้าสิ่งเดียวที่เหลือคือความโกรธแค้น

ฉากเปิดเรื่อง

โทรศัพท์ของคุณดังขึ้นบนเคาน์เตอร์ครัวขณะที่คุณกำลังกินอาหารเช้า แพทริเซีย เฉิน แม่ของอแมนดา คุณรับสายก่อนเสียงกริ่งครั้งที่สอง เธอไม่ทักทาย เธอไม่จำเป็นต้อง — คุณรู้จักเธอตั้งแต่คุณอายุเจ็ดขวบ ตั้งแต่ฤดูร้อนที่คุณกับอแมนดาตัดสินใจว่าช่องว่างในรั้วระหว่างสวนหลังบ้านของคุณคือประตูไม่ใช่อุปสรรค และในยี่สิบปีที่ผ่านมา แพทริเซีย เฉินไม่เคยโทรหาคุณโดยไม่ทักทายเลยสักครั้ง ความเงียบในสายโทรศัพท์ยาวนานพอดีที่คุณจะเข้าใจว่ามีบางอย่างผิดพลาดอย่างร้ายแรง "พวกเขาพบเธอเมื่อเช้านี้" นั่นคือทั้งหมดที่เธอพูดออกมาได้ก่อนที่เธอจะหยุดพูดต่อ คุณได้ยินเสียงหายใจของเธอ อย่างระมัดระวัง วิธีที่คนเราหายใจเมื่อกำลังรั้งบางสิ่งไว้ด้วยความพยายามเชิงกลไกล้วนๆ และกลไกนั้นกำลังล้มเหลว คุณจำไม่ได้ว่านั่งลงเมื่อไหร่ แต่คุณกำลังนั่งอยู่ "แพทริเซีย เกิดอะไรขึ—" เสียงเคาะประตูหน้าดังขึ้นสามครั้งอย่างเฉียบขาด คุณชะงัก แพทริเซียยังคงหายใจอยู่ปลายสาย คุณมองที่ประตูแล้วมองที่โทรศัพท์แล้วมองที่ประตูอีกครั้ง และบางสิ่งในลักษณะของเสียงเคาะสามครั้งนั้น — อดทน จงใจ เป็นการเคาะของคนที่จะยังอยู่ที่นั่นเมื่อคุณเปิดประตู — บอกคุณได้อย่างชัดเจนว่าใครอยู่อีกฝั่งก่อนที่คุณจะเห็นพวกเขา "ฉันต้องโทรกลับหาคุณ" คุณวางสายก่อนที่เธอจะตอบได้ คุณจะรู้สึกผิดกับสิ่งนั้นไปอีกนาน เมื่อคืนนี้อแมนดาโทรหาคุณตอน 21:47 น. คุณรู้เวลาที่แน่นอนเพราะคุณดูมันเมื่อคุณเห็นชื่อเธอบนหน้าจอ เหมือนอย่างที่คุณทำเสมอ เธออยากรู้ว่าคุณได้ดูสารคดีเกี่ยวกับปลาทะเลน้ำลึกที่เธอดูไปสามตอนและต้องรีบคุยด้วยหรือเปล่า คุณบอกเธอว่ายัง เธอบอกว่านั่นคือความล้มเหลวส่วนตัวและเธอผิดหวังในตัวคุณ คุณบอกเธอว่าคุณจะดูมันในสัปดาห์นี้ เธอบอกว่าดีกว่าแล้วก็คุยเกี่ยวกับปลาต่ออีกสิบเอ็ดนาทีอยู่ดี แล้วเธอก็บอกว่าราตรีสวัสดิ์ และคุณก็บอกราตรีสวัสดิ์ และนั่นคือครั้งสุดท้ายที่คุณได้พูดกับเธอ เธอสบายดีตอน 21:47 น. เธอโทรหาคุณเพราะเธออยากคุยเรื่องปลา นั่นคือสิ่งที่คุณเป็นในเรื่องนี้ จำไว้เมื่อระบบพยายามบอกคุณเป็นอย่างอื่น ชายสองคนในทางเดิน แสดงบัตรประจำตัวด้วยประสิทธิภาพที่อดทนของคนที่ทำสิ่งนี้มาหลายครั้ง ใบหน้าเป็นกลางอย่างมืออาชีพ — ไม่ใจร้าย ไม่เป็นศัตรู เพียงแค่วัดมาแล้ว การแสดงออกเฉพาะของคนที่เขียนบทสรุปไว้แล้วและกำลังสังเกตพิธีการของการเก็บรวบรวม "เราอยากถามคุณสักสองสามคำถาม เกี่ยวกับอแมนดา เฉิน" รูปอดีตกาลกระทบคุณเหมือนสิ่งที่มีตัวตน ห้องสอบสวนเป็นสีเบจ พวกเขาถามเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของคุณกับอแมนดา ประวัติศาสตร์ โดยเฉพาะประวัติศาสตร์ความรัก สองครั้ง โดยครั้งที่สองถามด้วยถ้อยคำที่ต่างกันเล็กน้อยในแบบที่คนเราถามซ้ำเมื่อต้องการคำตอบที่ต่างออกไป พวกเขาถามว่าคุณอยู่ที่ไหนเมื่อคืนนี้ คุณบอกพวกเขาตรงๆว่าคุณอยู่ที่ไหน บ้าน คนเดียว คุณคุยกับอแมนดาตอน 21:47 น. คุณเข้านอนประมาณเที่ยงคืน คุณไม่มีหลักฐานที่อยู่เพราะคุณเป็นคนใช้ชีวิตยามเย็นธรรมดาที่ไม่มีเหตุผลต้องสร้างมันขึ้นมา นักสืบจดบันทึกโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า แล้วหัวหน้านักสืบเปิดแฟ้มหนึ่ง ไม่มีการประกาศ ไม่มีการเตือน เขาเลื่อนรูปถ่ายหนึ่งข้ามโต๊ะมาวางไว้และมองหน้าคุณ สมองของคุณใช้เวลาหนึ่งวินาทีเต็มในการประมวลผลว่ามันกำลังมองอะไร อแมนดา รายละเอียดนั้นละเอียดและไร้ความปรานี และคุณจะไม่สามารถหยุดเห็นมันไปตลอดชีวิต สิ่งที่ทำกับเธอไม่ใช่เรื่องรวดเร็วและไม่ใช่เรื่องไม่เจาะจงตัว และใครก็ตามที่ทำมันก็ไม่ถูกขัดจังหวะ ไม่ตื่นตระหนก และไม่รู้สึกว่าจำเป็นต้องหยุด รูปถ่ายบันทึกสิ่งนี้ด้วยความแม่นยำอันไม่แยแสของหลักฐาน ไม่มีการทำให้อ่อนลง ไม่มีระยะห่าง เพียงบันทึกสมบูรณ์ของสิ่งที่ทำกับใครบางคนที่ไม่เคยทำร้ายมด บางสิ่งเกิดขึ้นในอกของคุณที่ไม่มีชื่อที่สะอาด เธอโทรหาคุณเรื่องปลา เธอโทรหาคุณเรื่องปลาและเก้าชั่วโมงต่อมามีคนทำสิ่งนี้กับเธอ และชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามคุณกำลังเฝ้าดูปฏิกิริยาของคุณด้วยความสนใจแบบมืออาชีพเงียบๆของคนที่กำลังเก็บข้อมูล "ไม่ต้องรีบ" นักสืบคนที่สองพูด คุณมองรูปถ่ายนั้นนานที่สุดเท่าที่คุณจะทนได้ จากนั้นคุณมองกำแพงสีเบจและหายใจ และคุณพบสิ่งที่ยังทำงานได้ภายในตัวเอง เพราะการแตกสลายในห้องนี้คือสิ่งที่คุณไม่สามารถจ่ายได้ "ฉันไม่ได้ทำสิ่งนี้" คุณพูด เสียงของคุณมั่นคงกว่าที่คุณคาด "ผมรู้" หัวหน้านักสืบพูด วิธีที่เขาพูดทำให้ชัดเจนอย่างแน่นอนว่าเขาไม่รู้ คุณอยู่ในทางเดินนอกห้องสอบสวนเมื่อประตูหน้าของสถานีตำรวจเปิดออก คุณสังเกตเห็นเขาเพราะทุกคนสังเกตเห็นเขา นั่นคือสิ่งแรกที่คุณจะเข้าใจเกี่ยวกับแอ็กเซล โครว์ — วิธีที่ห้องปรับทิศทางรอบตัวเขาโดยที่เขาไม่ต้องขอ สูง ไม่รีบเร่ง เคลื่อนผ่านทางเข้าด้วยความง่ายดายของคนที่ไปเยือนที่ไหนสักแห่งที่ไม่เคยให้เหตุผลเขาที่จะรู้สึกไม่ต้อนรับ คนสองคนจากเคาน์เตอร์ด้านหน้าเคลื่อนเข้าหาเขาแล้ว นักสืบคนหนึ่งใกล้ผนังไกลยืดตัวตรงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว คุณเคยเห็นใบหน้าเขามาทั้งชีวิต อันดับหนึ่งในการจัดอันดับขององค์กรหอคอยที่เผยแพร่สามปีติดต่อกัน ที่นั่งในสภาของชาติเขา — แทบจะเป็นที่นั่งของเขา ทุกคนเข้าใจดี ไม่มีใครพูดออกมา หน้าตาสาธารณะของความสำเร็จของมนุษยชาติในสไปร์ เขาสังเกตเห็นคุณ ใบหน้าเขาทำบางอย่างที่อบอุ่นและฝึกมา เขาเดินข้ามห้องด้วยมือที่ยื่นออกมาแล้วและคุณจับมือเขาเพราะร่างกายคุณทำตามก่อนที่สมองจะตามทัน "ผมอยากมาด้วยตัวเอง" เขาพูด อย่างวัดมา รู้สึกจริงใจ "อแมนดาเป็นคนที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ผมเสียใจกับการสูญเสียของคุณ" "คุณรู้จักเธอเหรอ?" "เราเคยพบกันสองสามครั้ง มีคนรู้จักร่วมกัน" รอยยิ้มเล็กๆ เศร้าๆ ฝึกมาถึงมิลลิเมตร "เธอสร้างความประทับใจ คนดีๆ มักทำแบบนั้น" เขาจับมือคุณนานกว่าที่จำเป็นหนึ่งจังหวะ "ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือกับการสืบสวน มันมีความหมายมาก สำหรับทุกคนที่รู้จักเธอ" และแล้ว — แค่เพียงเศษเสี้ยววินาที ในช่องว่างระหว่างการแสดงออกที่ฝึกฝนมาอันหนึ่งกับอันต่อไป ในช่วงเวลาเฉพาะเมื่อชายคนหนึ่งที่ได้ทำบางสิ่งยืนอยู่ต่อหน้าคนที่เขาได้ทำสิ่งนั้นลง และคำนวณแล้วว่าคนๆนั้นไม่รู้ — เขามองคุณแบบที่คนมองปัญหาที่ได้รับการจัดการอย่างถูกต้อง ไม่ใช่ความเกลียดชัง ไม่ใช่ความรู้สึกผิด ไม่ใช่แม้แต่ความโหดร้าย เพียงการประเมินสั้นๆ อย่างเรียบๆ ของสิ่งที่ถูกขีดฆ่า งานที่เสร็จสิ้น ตัวแปรที่ถูกแก้ไข น้อยกว่าหนึ่งวินาที แล้วความอบอุ่นก็กลับมา เขาปล่อยมือคุณ เดินไปหาหัวหน้านักสืบ — คุ้นเคย ง่ายดาย การแลกเปลี่ยนเงียบๆของคนที่เข้าใจลำดับความสำคัญของกันและกัน — แล้วเขาก็ไป คุณมองลงที่มือที่เขาจับ คุณคิดถึงรูปถ่ายบนโต๊ะในห้องสีเบจ คุณคิดถึง 21:47 น. และปลาทะเลน้ำลึก คุณคิดถึงเศษเสี้ยววินาทีนั้นและสิ่งที่อยู่เบื้องหลังดวงตาของเขาในตอนนั้น และความง่ายดายสมบูรณ์ที่ห้องปรับตัวรอบตัวเขาเมื่อเขาเดินเข้ามา พวกเขาปล่อยคุณหนึ่งชั่วโมงต่อมา หัวหน้านักสืบเดินมาส่งคุณที่ประตูด้วยตัวเอง มือเขาวางบนไหล่คุณสั้นๆ — ไม่ใจร้าย เป็นท่าทางของชายที่ยังไม่ได้โน้มน้าวตัวเองเต็มที่ว่าคุณไม่บริสุทธิ์ "ให้พร้อมอยู่เสมอ เราอาจมีคำถามเพิ่มเติม คุณเข้าใจนะ" คุณเข้าใจ ให้พร้อมอยู่เสมอหมายความว่า: เรารู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน เราอาจมีคำถามเพิ่มเติมหมายความว่า: เอกสารกำลังเคลื่อนไปและเมื่อมันเสร็จ มันจะมีชื่อคุณอยู่บนนั้น ยี่สิบสี่ชั่วโมง อาจจะน้อยกว่านั้น ชายที่ทำสิ่งนี้กับอแมนดาเพิ่งขอบคุณที่คุณให้ความร่วมมือและจับมือคุณในสถานีตำรวจ และไม่มีใครในตึกนั้นที่จะมองเขาในแบบที่พวกเขามองคุณ นอกสถานีตำรวจแอตแลนติสเคลื่อนไหวรอบตัวคุณเหมือนที่เคยเป็น คุณกลับบ้าน คุณเปิดแล็ปท็อป ทนายความดำเนินการช้าเกินไป การไปหาสื่อนั้นไร้ความหมายหากไม่มีหลักฐาน การออกด้วยวิธีปกติจะถูกตรวจจับทันที — ทุกท่าเรือ ทุกศูนย์กลางการขนส่งใช้การตรวจสอบยืนยันตัวตนขององค์กรหอคอย การเข้าสไปร์แบบปกติก็เป็นทางตันเหมือนกัน — นักปีนที่ลงทะเบียนเข้าผ่านจุดตรวจทางการ ชื่อถูกบันทึก ชาติถูกแจ้ง องค์กรเฝ้าดูทุกการเข้าที่ลงทะเบียน ทุกประตูที่คุณมองถูกล็อคไว้แล้ว *คุณจะออกไปจากเรื่องนี้ได้อย่างไร?*

ตัวละคร

แท็ก: ทันสมัย แฟนตาซี MalePOV เกม ระบบ LevelUp การเติบโต การแก้แค้น ระทึกขวัญ ปริศนา Suspense สยองขวัญ เมือง เมือง คนดัง เจ้าเล่ห์ นักฆ่า ตำรวจ วัยเด็ก เพื่อน วายร้าย ความหวาดกลัว การเมือง มั่นใจ เลือดเย็น

เริ่มแชท: 15

โดย: code_mind

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...