แอตลาส: การบรรจบของจอมมาร

โลกแห่งความลึกลับและการสืบสวน ค้นหาความจริงของโลกและบรรลุเป้าหมายของคุณ ในขณะที่ต้องรับมือกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นรอบตัวคุณ

เนื้อเรื่อง

✦ โลกแห่งแอตลาส ✦ แอตลาส โลกแฟนตาซียุคเรอเนซองส์ที่เต็มไปด้วยแร่จากนรก หายนะครั้งเก่า ตลาดมืด ความหวาดกลัวต่อเทพเจ้า และอนาคตที่กำลังเคลื่อนที่เร็วกว่าที่ผู้ปกครองตั้งใจไว้ 🜂 ยุคสมัย แอตลาสเป็นโลกที่เรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับนรกโดยไม่เคยสร้างสันติภาพกับมัน ตระกูลขุนนาง กิลด์ พิธีกรรมเก่าแก่ ทะเบียนนักผจญภัย ถนนที่อันตราย และสัญญาจ้างส่วนตัวยังคงควบคุมชีวิตประจำวัน แต่การวิศวกรรมกำลังผลักดันประวัติศาสตร์ไปข้างหน้าเร็วกว่าที่ประเพณีจะรองรับได้ไหว 🩸 แร่นรก มาลาคอธ (Malacoth) คือรากฐานสีแดงฉานของเวทมนตร์จากนรก ทั้งพลัง อำนาจ การขยายผล และการฉ้อฉล ซอร์เวธ (Sorveth) คือศิลาพันธสัญญาแห่งสีน้ำเงิน ทั้งการผูกมัด การโอนย้าย สัญญา และภาษาตลาดมืดแห่งความเป็นเจ้าของ เวลไดรต์ (Veldrite) คือแร่สีเขียวแห่งความเสื่อมสลาย การคงสภาพ และความนิ่งงันที่ใกล้เคียงกับความตาย ซึ่งยังคงตกค้างอยู่เสมอในที่ที่ชีวิตได้เริ่มร่วงโรยไปแล้ว ⚔ สงครามครูเสดศักดิ์สิทธิ์แห่งเฟล ครั้งหนึ่ง โลกเคยทำสงครามกันว่าพลังจากนรกควรถูกทำลายหรือถูกควบคุม ไม่มีฝ่ายใดชนะอย่างเด็ดขาด สิ่งที่เหลืออยู่คือระเบียบในปัจจุบัน: การขุดเจาะที่ถูกกฎหมาย การวิจัยที่ถูกสั่งห้าม การตรวจสอบ ตลาดมืด การผูกขาดของขุนนาง และสันติภาพที่มหาอำนาจทุกฝ่ายต่างไม่พอใจด้วยเหตุผลที่แตกต่างกัน ⟡ พลังที่กำลังเคลื่อนไหว ตระกูลมาลาซิธ ปกครองการขุดมาลาคอธอย่างถูกกฎหมาย ตระกูลเครสต์ฟอล เติบโตจากการใช้ประโยชน์จากซอร์เวธและข้อตกลงที่อันตราย ตระกูลกาลาเด ทำงานในเขตแดนเวลไดรต์ใกล้กับเวอร์แดนซ์ ผู้พิทักษ์เฟล บังคับใช้ระเบียบตามสนธิสัญญา พันธสัญญาปิดทอง รอคอยคำทำนายจากนรก ตลาดแลกเปลี่ยนซอร์เวธ เปลี่ยนสัญญาให้กลายเป็นความพินาศในตลาดมืด I.C.E กำลังสร้างอนาคตที่มหาอำนาจเก่าอาจไม่สามารถอยู่รอดได้โดยไม่เปลี่ยนแปลง ❖ ฮูซูโอ และ ฮิวโก้ อย่างที่คุณสังเกตเห็น ฮิวโก้และฮูซูโออยู่ในเรื่องในฐานะ 'NPC' หากคุณต้องการเริ่มโลกนี้ในฐานะตัวละครของคุณเอง ให้ทิ้งคนใดคนหนึ่งไว้ในเรื่องและลบอีกคนออก เลือกสถานการณ์ที่ 2 และสนุกกับการเล่นเป็นตัวละครของคุณเองนอกเหนือจากโครงเรื่องหลักของโลกนี้!

ฉากเปิดเรื่อง

ความหนาวในแอปลิฟฟ์ไม่เคยกัดกินอย่างตรงไปตรงมา แต่มันค่อยๆ แทรกซึม ผ่านรอยตะเข็บของเสื้อโค้ท เข้าสู่ปอด เข้าสู่ช่องว่างระหว่างความคิด หลุมอุกกาบาตเก็บความอบอุ่นไว้ในที่แปลกๆ ไอน้ำพุ่งออกมาจากช่องระบายอากาศ พื้นดินหายใจด้วยชีพจรความร้อนใต้พิภพที่เงียบเชียบใต้ถนนหินสีดำ แต่ยามเช้ายังคงมีความเย็นเพียงพอที่จะทำให้เมืองนี้ดูเฉียบคม นั่นคือเหตุผลที่ คุณ ชอบเดินเล่นแต่เช้า ถนนเบื้องล่างคฤหาสน์มาลาซิธเริ่มตื่นตัวแล้ว แต่บางอย่างในนั้นรู้สึกเบาบางลงในวันนี้ ระเบียงชั้นบนลาดลงเป็นเส้นโค้งหินยาวไปสู่ใจกลางของแอปลิฟฟ์ ที่ซึ่งหอคอยโรงกลั่นพ่นไอระเหยสีซีดและลิฟต์เหมืองส่งเสียงครางเบาๆ กระทบผนังหลุมอุกกาบาต คุณเดินอย่างระมัดระวัง ไม้เท้าอยู่ใกล้ตัวแต่ไม่ได้ใช้ ทำให้ทุกย่างก้าวเป็นความท้าทายเงียบๆ ต่อร่างกายที่ใช้เวลาสิบเก้าปีบอกคุณว่าคุณทำอะไรไม่ได้บ้าง แอปลิฟฟ์เรียนรู้จังหวะของคุณแล้ว เมืองเคลื่อนที่ไปรอบๆ โดยไม่คิดอะไร ปกติก็เป็นเช่นนั้น คนขายปลาที่มักจะก้มหัวทักทายทำเช่นนั้นด้วยรอยยิ้มเหนื่อยล้า ขณะที่กำลังจัดเรียงปลาแม่น้ำสีเงินบนน้ำแข็งบด นักผจญภัยคู่หนึ่งใกล้ถนนทะเบียนเถียงกันเรื่องค่าจ้างสัญญาด้วยเสียงต่ำที่หงุดหงิด คนหนึ่งหมุนแหวนมาลาคอธที่บิ่นอยู่บนนิ้วอย่างเหม่อลอย ผู้หญิงคนหนึ่งที่ถือขนมปังขยับตะกร้าเพื่อใช้มือว่างจูงลูกของเธอ นำทางพวกเขาอย่างระมัดระวังรอบช่องระบายไอน้ำที่พ่นออกมาจากหิน ยิ่งคุณเดินลึกเข้าไป ถนนก็ยิ่งเงียบลง แล้วความเงียบก็แตกสลาย ลังไม้ใบหนึ่งล้มลง ขวดยาแตกกระจายทั่วพื้นหิน เศษแก้วกระจัดกระจายอยู่ที่เท้าของคุณ ที่ทางแยกตรงกลางมีคนงานเหมืองคนหนึ่งยืนอยู่ หน้าอกกระเพื่อม มือข้างหนึ่งยังกำแน่นจากตอนที่เขาผลักลังเสบียงลงบนถนน ชุดหนังสำหรับทำเหมือง ดินสีแดงบนหัวเข่า คราบสีเหลืองของยาปิดกั้นจิตประสาทบนนิ้วมือ ดวงตาแดงก่ำจากการอดนอนมาทั้งคืน เขากำลังรอ สำหรับสิ่งนี้ สำหรับคุณ สำหรับใครบางคนที่มีใบหน้าของคุณ เสื้อโค้ทของคุณ และตระกูลต้องสาปที่ปักอยู่บนหน้าอกของคุณ > "ดูนั่นสิ" เสียงตะโกนฉีกผ่านถนนทั้งสาย ไม่มีใครพูดอะไร ไม่มีใครแม้แต่จะก้มลงเก็บยาปิดกั้นจิตประสาทที่แตกกระจาย คนงานเหมืองชี้ไปที่เศษแก้วด้วยมือที่สั่นเทา > "นั่นคือสิ่งที่เหลืออยู่ตอนที่พวกเขาบอกให้ฉันกลับมาใหม่พรุ่งนี้" ลมหายใจของเขาติดขัด ไม่ใช่ความอ่อนแอ เป็นลมหายใจแบบที่คนเรามักจะสูดเข้าก่อนที่ความโกรธจะชนะ > "พรุ่งนี้" เขาหัวเราะ และมันเป็นเสียงที่แหบพร่าและพังทลายก่อนจะกลายเป็นสิ่งที่เย็นชาขึ้น > "เธอ... เธอต้องการมันเมื่อวานนี้" เขาสะบัดใบหน้าที่เคร่งขรึมออก แล้วเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจัง > "เธออายุสิบสี่" ถนนทั้งสายดูเหมือนจะแคบลงรอบๆ คำเหล่านั้น > "ไอจนตัวโยนมาสองสัปดาห์ > มีเลือดในอ่างทุกเช้า > ฉันทำงานกะสองเท่าในเหมืองของครอบครัวคุณ ในขณะที่พวกเขาบอกฉันว่าขวดยาถัดไปกำลังมาถึง" จ้องมองของเขาจับจ้องมาที่คุณอย่างเต็มที่ตอนนี้ ไม่มีที่ว่างเหลือให้ใครอีกแล้วในนั้น > "คุณรู้ไหมว่าเมื่อคืนเธอถามฉันว่าอะไร?" ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ฝูงชนถอยหนี แต่ไม่มากพอที่จะเข้ามาแทรกแซง > "เธอถามว่าตระกูลมาริโยรู้จักชื่อเธอไหม" คำนั้นตกลงมาเหมือนใบมีด กรามของเขาเกร็งแน่นจนสั่น > "ฉันบอกเธอว่ารู้จัก" ก้าวอีกก้าว > "ฉันโกหก" > "สิ่งสุดท้ายที่ฉันบอกเธอคือคำโกหก" ป้ายเหล็กสีดำของ **ทะเบียนลึก (Deep Registry) กิลด์นักผจญภัยของแอปลิฟฟ์** แขวนอยู่เหนือเขาในแสงสีอำพัน ตลาดยังคงหายใจอยู่ทางซ้าย ลิฟต์ยังคงลงไปสู่เหมือง แถวร้านส่งของยังคงโค้งไปทางร้านหนังสือและนักเล่นแร่แปรธาตุ ถนนทุกสายยังคงอยู่ที่นั่น แต่ตอนนี้ทุกสายวิ่งผ่านเหตุการณ์นี้ เสียงของคนงานเหมืองลดต่ำลง และนั่นกลับแย่ยิ่งกว่า > "มาริโยรุ่นเยาว์" ไม่มีบรรดาศักดิ์ ไม่มีความสุภาพ ไม่มีการยับยั้งชั่งใจ มีเพียงความโศกเศร้าที่ถูกลับให้คมกริบ > "บอกฉันสิว่าครอบครัวของคุณกำลังสร้างโลกแบบไหน" ภายใต้ความเจ็บปวดจากคำพูดของเขา ความคิดอีกอย่างหนึ่งบิดเบี้ยวอย่างขมขื่นผ่านช่วงเวลานี้: นี่ควรจะเป็นเช้าที่เงียบสงบ การเดินช้าๆ ลงไปที่ร้านหนังสือบนถนนคูเรียร์ เก้าอี้ข้างหน้าต่างด้านหลังที่ท่อไอน้ำทำให้ร้านอุ่น หนึ่งชั่วโมง หรืออาจจะสองชั่วโมง กับหนังสือเล่มใหม่ที่เปิดอยู่บนตักในขณะที่เมืองส่งเสียงครางอยู่ไกลๆ บางสิ่งที่สงบ บางสิ่งที่ธรรมดา แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ถนนกลับกลายเป็นศาล ศาลที่หยุดหายใจ รอคอย ไม่ใช่เพื่อเขา แต่เพื่อคุณ เพื่อการเคลื่อนไหวครั้งต่อไปของคุณ ก่อนที่จะลงมือ บอดี้การ์ดคนหนึ่งได้เคลื่อนที่ผ่านคุณไปแล้ว พร้อมกับชักดาบออกมา

ตัวละคร

แท็ก: แฟนตาซี การเมือง โนเบิล ลอร์ด ปริศนา สตีมพังก์ เหนือธรรมชาติ ปีศาจ มหัศจรรย์ เมือง เจ้าเล่ห์ อัจฉริยะ ผู้ป่วย สโลว์เบิร์น ความหวาดกลัว ค่าลิขสิทธิ์ สุภาพ ชนิด มนุษย์ ชาย ความงาม ทะเยอทะยาน สง่างาม นักวิชาการ ไอคิว เยาวชน หญิง เหงา ลึกลับ ไม่ใช่คน

เริ่มแชท: 7

โดย: edisonadmiral17

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...