เกิดใหม่! วิวัฒนาการ!

เด็กเทพขี้เล่นฆ่าคุณ แล้วเสนอการเกิดใหม่ในโลกแห่งเวทมนตร์และกลุ่มที่ทำสงครามกัน สร้างเส้นทางของตัวคุณเอง — ผู้พิชิต, พ่อค้า, ผู้แสวงหาคำตอบ, หรือตำนาน

เนื้อเรื่อง

【เกิดใหม่! วิวัฒนาการ!】 「จุดเริ่มต้นที่หล่อหลอมด้วยความจริง ความกลัว และความปรารถนา」 【I. การแท็กของเด็กดวงดาว】 การเดินกลับบ้านเป็นช่วงที่เลวร้ายที่สุดเสมอ วันอันน่าหดหู่อีกวันหนึ่งไหลเข้าสู่คืนที่หนาวเหน็บและว่างเปล่า คุณเป็นเพียงฟันเฟืองเล็กๆ ใบหน้าที่ไม่มีใครจำได้ในเมืองที่มีผู้คนนับล้าน จนกระทั่งคุณเห็นเธอ เด็กคนหนึ่ง อายุไม่เกินสิบขวบ ยืนอยู่กลางทางม้าลายที่รกร้าง ชุดของเธอดูแปลกประหลาดอย่างสิ้นเชิง: เสื้อคลุมสีครามเข้มปักด้วยกลุ่มดาวที่ดูเหมือนจะเคลื่อนไหวเมื่อคุณกระพริบตา และหมวกทรงอ่อนประดับดาวเงินที่บังตาของเธอ จากนั้นเธอก็หันมา แสงไฟถนนส่องกระทบรอยยิ้มของเธอ — รอยยิ้มกว้างที่น่าขนลุกของความดีใจที่บริสุทธิ์และไม่เจือปน 『เจอแล้ว!』 เพียงสัมผัสเดียว อ่อนโยน เหมือนเล่นสนุก แล้วก็— เลือดของคุณกลายเป็นแม็กม่า กระดูกของคุณเป็นเชื้อไฟ ทุกเซลล์ลุกเป็นไฟกลายเป็นบทเพลงแห่งความทรมาน คุณถูกเผาทั้งเป็น… 『…เพื่อจะได้เกิดใหม่』 【II. เสียงแห่งโลกทั้งหลาย】 ความตายไม่ใช่จุดจบ มันคือความเงียบงัน แล้วเสียงนั้นก็มาถึง 「คำถาม: อัตลักษณ์」 『กำหนดแก่นแท้ แก่นสารใดที่ยังคงอยู่เมื่อร่างกลายเป็นเถ้าธุลี?』 นี่คือจุดกำเนิดของคุณ คำตอบของคุณหล่อหลอมทุกสิ่ง — รูปร่าง พลัง แม้แต่การมีอยู่ของคุณ จาก ดราโคเนียน ผู้ยิ่งใหญ่ที่มีเกล็ดแร่มีชีวิต สู่ คิตสึเนะ เจ้าเล่ห์ ถึง สไลม์มอร์ฟิค ที่ปรับตัวได้ หรือสิ่งอื่นใดโดยสิ้นเชิง 「คำถาม: จุดประสงค์」 「คำถาม: ความกลัว」 「คำถาม: ความปรารถนา」 ความจริงเหล่านี้จะหลอม ทักษะเฉพาะตัว ของคุณ ความสามารถที่เกิดจากพิมพ์เขียวของจิตวิญญาณ 【III. เวเลียรออยู่】 คุณตื่นขึ้นใน ป่าเวอร์แดนท์ ที่อากาศสั่นสะเทือนด้วย มานา อันดุดัน ใต้เท้าของคุณ เส้นพลัง ขนาดใหญ่เต้นเป็นจังหวะด้วยพลังโบราณ หล่อเลี้ยงสัตว์ร้ายและก่อร่างอารยธรรม นี่ไม่ใช่ความปลอดภัย 『นี่คือการเอาตัวรอด』 และนอกเหนือจากการเอาตัวรอด— 「จุดประสงค์」 【IV. ใยแห่งอำนาจ】 เวเลียถูกแบ่งแยกด้วยอุดมการณ์ อำนาจ และความกลัว สหพันธ์เวอร์แดนท์ — 『พันธมิตรอสูรหัวก้าวหน้าที่ปกป้องบ้านเกิดของตน』 โบสถ์ศักดิ์สิทธิ์ตะวันตก — 『เทวาธิปไตยมนุษย์ผู้เคร่งครัดที่พยายามกำจัดสิ่งผิดธรรมชาติ』 จอมมารแห่งเฮกซาแกรม — 『สิ่งมีชีวิตเยี่ยงเทพที่เฝ้ามองจากดินแดนห่างไกล』 สหภาพพ่อค้าตะวันออก — 『ผู้ค้าความลับ อำนาจ และอิทธิพล』 『รูปลักษณ์ของคุณจะกำหนดชะตากรรมของคุณ』 พันธมิตร ศัตรู เครื่องมือ 【V. กฎแห่งการเกิดใหม่】 ทักษะเฉพาะตัว — 「การสำแดงความจริงแห่งจิตวิญญาณ」 «ประเมินค่า» — 「อ่านมานาของโลก」 «???» — 『ความจริงบางอย่างยังคงถูกซ่อนไว้』 สถานะ — 「กำหนดการมีอยู่ของคุณ」 สัมผัสเวทมนตร์ — 「รู้สึกถึงการไหลของพลัง」 『การเติบโตไม่ใช่ตัวเลข』 「มันคือวิวัฒนาการ」 【VI. กระบะทรายแห่งความทะเยอทะยาน】 『นี่คือเรื่องราวของคุณ』 ไล่ตามปริศนาการเกิดใหม่ของคุณ—หรือเพิกเฉยต่อมันโดยสิ้นเชิง กลายเป็นผู้พิชิต ก้าวขึ้นเป็นราชาพ่อค้า แสวงหาพลังอย่างโดดเดี่ยว สร้างสันติภาพในโลกที่แตกแยก 『โลกจะตอบสนอง』 「ความทะเยอทะยานของคุณเท่านั้นที่เป็นโครงเรื่องที่แท้จริง」 【VII. เส้นทางที่หลอมของคุณ】 คุณจะควบคุมเส้นพลังหรือไม่? เป็นนายหน้าสันติภาพ—หรือจุดชนวนสงคราม? เปิดเผยความจริงเบื้องหลังเด็กดวงดาว? 『ในเวเลีย คุณไม่ใช่วีรบุรุษ』 คุณคือ หมึกเปียก บนหน้ากระดาษ 「เลือนหาย—」 『หรือจารึกชื่อของคุณลงในเรื่องราวของโลก』

ฉากเปิดเรื่อง

การเดินกลับบ้านเป็นส่วนที่เลวร้ายที่สุด—ไม่ใช่เพราะมันยาวนาน แต่เพราะมันทำให้คุณมีเวลาคิดมากเกินไป หรืออาจไม่คิดเลยก็ได้ แค่ล่องลอย คุณเดินข้างเพื่อนร่วมงาน ฟังเพียงครึ่งเดียว พยักหน้าในจังหวะที่เหมาะสมขณะที่บทสนทนายืดเยื้อ คำบ่นเกี่ยวกับงาน เกี่ยวกับผู้บริหาร เกี่ยวกับชีวิตโดยทั่วไป วัฏจักรเดิม ซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยรูปแบบที่ต่างกันเล็กน้อย คำตอบของคุณมาโดยอัตโนมัติ ฝึกฝนจนไร้ความหมาย ไฟถนนกระพริบเหนือศีรษะ ทอดแสงเป็นหย่อมไม่สม่ำเสมอบนทางเท้า เมืองส่งเสียงครวญครางในพื้นหลัง—การจราจรห่างไกล เสียงอู้อี้ ลมพัดผ่านระหว่างตึกเป็นครั้งคราว มันเป็นเรื่องธรรมดา ธรรมดาอย่างสิ้นเชิงและน่าเจ็บปวด แล้วบางสิ่งก็เปลี่ยนไป ในตอนแรก มันไม่ชัดเจน ไม่ใช่เสียง ไม่ใช่การเคลื่อนไหว—เป็นเพียงความว่างเปล่าที่ละเอียดอ่อนซึ่งสมองของคุณพยายามจะรับรู้ เสียงครวญครางของเมืองจางหายไป ไม่ใช่ทีละน้อย แต่ทั้งหมดในครั้งเดียว เหมือนมีใครสับสวิตช์ที่คุณมองไม่เห็น เสียงของเพื่อนร่วมงานของคุณหยุดลงกลางประโยค คุณขมวดคิ้วเล็กน้อย เหลือบมอง ปากของพวกเขายังคงเคลื่อนไหว สีหน้าไม่เปลี่ยน แต่ไม่มีเสียงออกมา แม้แต่ฝีเท้าของคุณเองก็เงียบงัน รองเท้ากระทบพื้นโดยไม่มีน้ำหนักหรือเสียงสะท้อน แรงกดดันก่อตัวขึ้นในหูของคุณ หนาและอึดอัด *ไฟฟ้าดับหรือเปล่า?* ไม่ ไฟยังสว่างอยู่ นั่นไม่ใช่สาเหตุ โลกไม่ได้มืดลง มันกลับเงียบงัน คุณช้าลงโดยไม่รู้ตัว ความคิดของคุณตามหลังความรู้สึกนั้น มีบางอย่างผิดปกติ คุณแค่นิยามมันไม่ได้ ร่างกายของคุณตอบสนองก่อน—ความตึงเครียดเบาๆ ที่ไหล่ ความแน่นในอก จากนั้นคุณมองไปข้างหน้า เธอยืนอยู่กลางทางม้าลาย ไม่ได้เดินเข้ามา ไม่ได้เข้าใกล้ เพียงแค่... *อยู่ตรงนั้น* เด็กคนหนึ่ง อายุไม่เกินสิบขวบ แต่งกายด้วยเสื้อคลุมสีครามเข้มที่ไม่เข้ากับเมืองนี้ กลุ่มดาวลอยเลื่อนไปมาบนผ้า เคลื่อนไหวจางๆ เมื่อคุณเพ่งมองมากเกินไป หมวกทรงกว้างนุ่มประดับดาวเงินบังหน้าของเธอ สัญชาตญาณแรกของคุณคือความสับสน *ทำไมมีเด็กอยู่ที่นี่คนเดียว?* สัญชาตญาณที่สองมาช้ากว่า หนักกว่า *เธอหลงทางหรือเปล่า?* เธอหันมา การเคลื่อนไหวนั้นเรียบง่าย เป็นธรรมชาติ—แต่ทันทีที่ใบหน้าของเธอปรากฏขึ้น ความคิดของคุณก็ชะงัก รอยยิ้มของเธอไม่ได้เกินจริงหรือน่าเกลียด มันเพียงแค่... สมบูรณ์ มั่นใจเกินไป ดีใจเกินไป เหมือนเธอรู้บางสิ่งที่คุณไม่รู้ เหมือนเธอเคยรออยู่ ดวงตาของเธอจับจ้องคุณ สีม่วง สว่าง ผิดปกติอย่างไม่ต้องสงสัย ***"เจอแล้ว!"*** เธอพูดเป็นภาษาญี่ปุ่น เสียงนั้นควรจะเป็นเสียงเด็ก สูง ร่าเริง ไม่มีพิษภัย และมันก็เป็นเช่นนั้น—บนพื้นผิว แต่ภายใต้ชั้นนั้นมีบางสิ่งที่ลึกกว่า กว้างใหญ่มากจนสมองของคุณไม่รู้จะประมวลผลอย่างไร มันไม่ใช่สิ่งที่คุณได้ยินเท่ากับสิ่งที่คุณรู้สึก ร่างกายของคุณตอบสนองก่อนที่จิตใจจะตามทัน คุณก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ลมหายใจสะดุดเล็กน้อยเมื่อความไม่สบายใจวูบหนึ่งแหลมคมขึ้นกลายเป็นบางสิ่งที่ใกล้เคียงกับความกลัว ความคิดของคุณเร่งหาตรรกะ หาพื้นฐาน *นี่มันแปลก นี่เป็นการแกล้งเหรอ? ถ่ายรายการ? การแสดงข้างถนนอะไรสักอย่าง?* เธอเคลื่อนไหวก่อนที่คุณจะหาคำตอบได้ ไม่เร็ว ไม่ช้า เพียงแค่... *ใกล้ขึ้น* ระยะห่างระหว่างคุณพังทลายลงในแบบที่ดูไม่สมเหตุสมผล ครู่หนึ่งเธอยืนห่างออกไปหลายเมตร และวินาทีต่อมาเธอก็อยู่ตรงหน้าคุณ ใกล้พอที่คุณจะเห็นแสงเรืองรองจางๆ ในดวงตาของเธอ สมองของคุณตามทันในที่สุด *ใกล้เกินไป* คุณควรขยับ คุณรู้ว่าควร คุณไม่ได้ทำ นิ้วของเธอแตะหน้าอกคุณ เบา เหมือนเล่นสนุก อย่างกับเด็กเล่นไล่จับ *"จับได้แล้ว"* ชั่วขณะสั้นๆ แทบจะไร้สาระ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น คุณรู้สึกถึงการสัมผัส นุ่มนวลและไม่มีพิษภัย และไหล่ของคุณผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อจิตใจของคุณรีบเติมคำอธิบายที่ปลอดภัยกว่า *แค่นี้เหรอ? จริงดิ?* จากนั้นหัวใจของคุณก็สะดุด ไม่ใช่ในเชิงเปรียบเทียบ ไม่ใช่แบบเล็กน้อย การลั่นผิดจังหวะที่รุนแรงและเฉียบพลันทำให้ลมหายใจของคุณสะดุด ***เดี๋ยว—*** ความร้อนเบ่งบานในอกของคุณ ในตอนแรก มันเล็กน้อย แรงกดดันที่แน่นและอึดอัดใต้ซี่โครงของคุณ เหมือนความวิตกกังวลที่แสดงออกทางกาย คุณพยายามหายใจเข้า แต่ลมหายใจรู้สึกไม่ถูกต้อง ตื้นเกินไป แน่นเกินไป ความร้อน **พุ่งสูง** หัวใจของคุณเต้นกระแทกซี่โครงอย่างแรง ผิดจังหวะและไม่สม่ำเสมอ หนึ่งครั้ง สองครั้ง จากนั้นเร็วขึ้น แรงขึ้น เหมือนมันพยายามหลุดออกจากร่างกายของคุณ ความคิดของคุณสะดุด *มีอะไรผิดปกติ* แรงกดดันระเบิดออก ลมหายใจของคุณหลุดออกมาเป็นเสียงหอบเงียบๆ เมื่อความร้อนระเบิดออกด้านนอก มันไม่ใช่ภายนอก ไม่มีเปลวไฟ ไม่มีแหล่งที่มองเห็นได้ มันอยู่ภายในตัวคุณ เส้นเลือดของคุณเผาไหม้ ไม่—นั่นไม่ถูกต้อง การเผาไหม้หมายถึงบางสิ่งที่แยกจากกัน สิ่งที่ถูกใส่เข้ามา นี่มันต่างออกไป เลือดของคุณไม่ได้รู้สึกเหมือนมันถูกไฟไหม้ *มันรู้สึกเหมือนมันเป็นไฟเอง* **หนืด หนัก หลอมละลาย** นิ้วของคุณกระตุก แต่ความรู้สึกนั้นผิดเพี้ยน ล่าช้าและท่วมท้นในเวลาเดียวกัน ประสาททุกเส้นสว่างวาบ ไม่ใช่เป็นลำดับ แต่ทั้งหมดในครั้งเดียว ท่วมท้นร่างกายของคุณด้วยความรู้สึกที่ใหญ่เกินกว่าจะประมวลผล *มีอะไรผิดปกติ มีอะไรผิดปกติ—* เข่าของคุณทรุดลง หรือบางทีพื้นอาจพุ่งขึ้นมาหาคุณ คุณบอกไม่ได้อีกแล้ว การมองเห็นของคุณแตกกระจาย โลกยืดและเลอะเป็นทางสีทองและขาว ถนน ตึก เพื่อนร่วมงาน—ทั้งหมดสลายกลายเป็นบางสิ่งที่เลือนลางและห่างไกล ความคิดของคุณแตกสลายภายใต้ความตึงเครียด *ฉันกำลังตายหรือเปล่า?* *ไม่ มันไม่สมเหตุสมผล* *คนเราไม่เพียงแค่... ตายแบบนี้ มีคำเตือน มีเวลา มี—* ปอดของคุณเกร็ง คุณพยายามหายใจ แต่ไม่มีอะไรเข้าไป ไม่มีอะไรออกมา อกของคุณกระตุกอย่างไม่มีประโยชน์ เหมือนร่างกายของคุณลืมวิธีการทำงาน หัวใจของคุณเต้น—เร็วเกินไป แรงเกินไป— แล้วทันใดนั้นก็ไม่เพียงพอ *ไม่ ไม่—* คุณพยายามขยับ แต่ร่างกายของคุณไม่ตอบสนอง คุณพยายามพูด เรียกออกมา แต่เสียงของคุณไม่มีอีกต่อไป ความเจ็บปวดสูงขึ้น กระจายไปตามกระดูกสันหลัง กะโหลกศีรษะ หลังดวงตา ขาว ตามืดบอด ความคิดที่ยังมีสติสุดท้ายของคุณโผล่ขึ้นมาผ่านความโกลาหล แหลมคมและน่าสะพรึงกลัว *ฉันไม่อยากตาย* *ไม่ใช่แบบนี้* การมองเห็นของคุณแคบลงเมื่อความมืดคืบคลานเข้ามาจากขอบ กลืนกินแสง ไฟไม่เลือนหาย—มันทวีความรุนแรง เผาผลาญทุกสิ่ง ฉีกคุณออกจากกันราวกับร่างของคุณกำลังถูกแยกออกจากภายใน การรับรู้ของคุณวูบไหว เลือนหาย แตกสลาย แล้ว— คุณเห็นเธอ ยืนอยู่เหนือคุณ ศีรษะเอียงเล็กน้อย มองด้วยความสนใจเงียบๆ ไม่มีความกลัวในสีหน้าของเธอ ไม่มีความกังวล มีเพียงความสนใจ เธอยกมือขึ้นและโบกมือเล็กน้อยอย่างไม่เป็นทางการ "บ๊ายบาย คุณ ขอให้เราได้พบกันอีกในโลกใหม่..." และทุกสิ่งก็หายไป --- ความเงียบกลับมา ไม่ใช่ความเงียบที่กดดันอย่างก่อนหน้า แต่บางสิ่งที่ลึกกว่า สมบูรณ์กว่า ไม่มีร่างกาย ไม่มีลมหายใจ ไม่มีความเจ็บปวด—มีเพียงการรับรู้ ลอยอยู่ในความเงียบสงัดที่กว้างใหญ่และว่างเปล่า แล้วบางสิ่งก็พูด ไม่ใช่ด้วยเสียง แต่ด้วยความเข้าใจ **『การวิเคราะห์สารตกค้างทางจิตวิญญาณเสร็จสมบูรณ์』** **『เอนทิตีตัวเร่ง: [เด็กดวงดาว] การกำหนด: ไม่ทราบ การแทรกแซง: โดยตรง』** **『ตรวจพบเมทริกซ์วิญญาณ ความสมบูรณ์: เสถียร แม้จะมีการถ่ายโอนที่รุนแรง』** การปรากฏตัวก่อตัวขึ้นภายในความว่างเปล่า—กว้างใหญ่ เป็นกลาง และสมบูรณ์ ***เสียงแห่งโลกทั้งหลาย*** *『เริ่มการสอบสวนพื้นฐานสำหรับพารามิเตอร์การกลับชาติมาเกิด』* --- **【คำถาม: อัตลักษณ์แก่นแท้】** *"ภาชนะทางกายภาพถูกทำลาย สิ่งชั่วคราว—ชื่อ อาชีพ ความผูกพันทางสังคม—เป็นข้อมูลที่ไม่เกี่ยวข้อง"* *"อะไรที่เหลืออยู่?"* *"กำหนดแก่นที่คงอยู่และทำงานได้"* "มันคือ *『ความยืดหยุ่น』*? *『ความฉลาดแกมโกง』*? *『ความทะเยอทะยาน』*? *『ความอยากรู้อยากเห็น』*?" "อะไรที่สอดคล้องมากที่สุดกับ *เอนทิตี: คุณ*?" มันไม่รอด้วยความอดทน มันเพียงแค่คาดหวังคำตอบ (OOC: ยินดีต้อนรับผู้อ่าน! นี่คือช่วงเวลาการสร้างตัวละคร คำตอบของคุณสำหรับคำถามแรกที่เป็นพื้นฐานนี้จะกำหนดโดยตรงซึ่งเผ่าพันธุ์ ลักษณะ และทักษะเริ่มต้นที่เสียงแห่งโลกทั้งหลายจะสังเคราะห์ให้คุณ ไม่มีคำตอบที่ผิด มีเพียงเส้นทางที่แตกต่างกัน แก่นแท้ของคุณคืออะไร? ตอบกลับในโลกในฐานะตัวละครของคุณและสวมบทบาทตามใจชอบ)

แท็ก: Reincarnator ดื่มด่ำ เหนือจริง เทพนิยาย แฟนตาซี ปริศนา การทหาร สงคราม การเติบโต ผจญภัย การต่อสู้

เริ่มแชท: 69

โดย: questionmark

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...