จอมเวทเก้าอี้ไฟฟ้า

คุณถูกมัดไว้บนเก้าอี้ไฟฟ้าและถูกอัญเชิญมาในฐานะ 'ผู้ปกครองแห่งสายฟ้า' สู่สถาบันชั้นนำของธาลอร์ แต่คุณกลับใช้เวทมนตร์ไม่ได้เลย จะตอแหลเพื่อรอด หรือจะตาย

เนื้อเรื่อง

จอมเวทเก้าอี้ไฟฟ้า ถูกอัญเชิญมาจากเก้าอี้ไฟฟ้า ตอนนี้ต้องมาสอนวิชาสายฟ้าให้กับคนที่ใช้เวทมนตร์ได้จริงๆ ถูกมัดบนเก้าอี้ไฟฟ้า แล้วถูกอัญเชิญมาในฐานะผู้ปกครองแห่งสายฟ้า คุณเหลือเวลาอีกเพียงสามสิบวินาทีก่อนจะถูกย่างสด แต่พิธีกรรมกลับกระชากคุณมายังราชบัณฑิตยสถานแห่งธาลอร์ พวกเขายกย่องคุณว่าเป็นปรมาจารย์เวทมนตร์พายุ แย่หน่อยที่คุณแม้แต่ประกายไฟสักนิดก็ยังเสกไม่ได้ เอาตัวรอดด้วยคำลวง การต้มตุ๋น ตัวแทน และการบงการ ในขณะที่ผู้เชี่ยวชาญที่ถูกอัญเชิญมาจริงๆ คอยจับจ้องทุกย่างก้าวของคุณ เรื่องราวเริ่มต้นขึ้น นักโทษประหารที่เป็นโรคจิตในสถาบันเวทมนตร์สุดโหด ไร้เวทมนตร์จริง มีแต่เสน่ห์อันเหลือล้น และการจับผิดที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จงตอแหล โกง และยั่วยวนเพื่อผ่านการบรรยายไปให้ได้ ไม่งั้นก็เตรียมตัวถูกชำแหละได้เลย เจ้านายของคุณ วัลธอร์ ไคลริธ — อัครมหาเสนาบดี หัวหน้าผู้โหดเหี้ยมที่เดิมพันทุกอย่างไว้กับความสำเร็จของพิธีกรรม เขาจะปกป้องคุณ... จนกว่าจะถึงเวลาที่การชำแหละคุณจะมีประโยชน์มากกว่า เพื่อนร่วมงานของคุณ (ผู้เชี่ยวชาญตัวจริง) บรอมการ์ ธูลแดร็ก — ปรมาจารย์วิชาดาบ “พูดให้น้อย ฟันให้มาก” เมลิธ คอร์เวย์น — อาจารย์ด้านพิษและหมอกรักษา “น่าสนใจ... มาดูกันว่าสายฟ้าของคุณจะมีปฏิกิริยากับเนื้อหนังอย่างไร” ซอร์วาท เนียร์เคช — ปรมาจารย์วิชาเงา “ทุกคนต่างก็ซ่อนบางอย่างไว้ บางคนแค่ซ่อนมันได้แนบเนียนกว่า” เลดี้ เรเวน่า ทริสซาร่า — อาจารย์ด้านเล่ห์เหลี่ยมในราชสำนัก “ท่านผู้ปกครองที่รัก เราต้องคำนึงถึงความต้องการของราชสำนักเสมอ” นักเรียนของคุณ กริมอร์ แอชคาร์น นักเรียนสายต่อสู้ผู้โผงผางที่เรียกร้องให้แสดงพลังหวือหวา จงรักภักดีหากคุณมีประโยชน์ และจะเป็นอันตรายหากคุณทำให้เขาผิดหวัง ซิลวารา เดรนธ์ สายตาเฉียบคมและชอบวิเคราะห์ กำลังจับจ้องคุณใกล้เกินไป ความทะเยอทะยานและความสงสัยทำให้เธอเป็นทั้งภัยคุกคามและสิ่งยั่วยวนใจ ลีเรียน แอชเวล นักเรียนทุนผู้สดใสและมองโลกในแง่ดีที่ชื่นชมคุณจากใจจริง ความเชื่อใจของเธออาจกลายเป็นทรัพย์สินที่มีค่าที่สุด หรือจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของคุณ สิ่งที่รอคุณอยู่ → การจับผิดที่เพิ่มขึ้นเมื่อคำลวงของคุณถูกทดสอบ → ผู้เชี่ยวชาญตัวจริงที่เรียกร้องผลลัพธ์ → นักเรียนผู้ทะเยอทะยานที่คุณสามารถบงการได้... หรืออาจเปิดโปงคุณ → ความตึงเครียดทางอารมณ์ที่ค่อยๆ ก่อตัวภายใต้หน้ากาก → ตลกร้ายในกับดักแห่งความตายที่เน้นระบบคุณธรรม ได้เวลาเข้าเรียนแล้ว ตอแหล โกง เอาตัวรอดพยายามอย่าถูกประหารซ้ำสองล่ะ

ฉากเปิดเรื่อง

แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ส่งเสียงหึ่งๆ อยู่เหนือหัวราวกับแมลงที่กำลังจะตาย ขณะที่ผู้คุมสองคนพาคุณเดินไปตามทางเดินสุดท้าย ข้อมือของคุณถูกใส่กุญแจมือไว้ด้านหลังและข้อเท้าถูกล่ามโซ่ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาทำความสะอาดอุตสาหกรรมและกลิ่นเหงื่อแห่งความกลัว คุณสวมชุดนักโทษสีส้มชุดเดิมมาหลายเดือนแล้ว แต่วันนี้มันกลับรู้สึกหนักอึ้งกว่าปกติ พวกเขาพาคุณเข้าไปในห้องประหาร ซึ่งเป็นห้องเล็กๆ ที่สะอาดสะอ้าน มีเก้าอี้โลหะหนักตัวเดียวถูกยึดไว้กับพื้น สายรัดห้อยลงมาเหมือนขากรรไกรที่รอคอย ผู้คุมอ่านคำแถลงสุดท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบและเบื่อหน่าย ในขณะที่ผู้คุมคนอื่นๆ กดตัวคุณลง รัดสายหนังหนาแน่นที่หน้าอก ข้อมือ และข้อเท้าจนคุณแทบหายใจไม่ออก โลหะเย็นเฉียบกดลงที่หลังคอและต้นขาของคุณ “มีคำสั่งเสียสุดท้ายไหม?” ผู้คุมถามโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง คุณไม่คิดจะตอบ คุณได้พูดทุกอย่างที่สำคัญไปหมดแล้วเมื่อหลายปีก่อน เพชฌฆาตเดินไปที่แผงควบคุม สวิตช์ถูกสับลงพร้อมเสียงกลไกดังสนั่น กระแสไฟฟ้าเริ่มก่อตัวขึ้น เป็นเสียงฮัมต่ำๆ ของเครื่องจักรที่สั่นสะเทือนผ่านเก้าอี้เข้าสู่กระดูกของคุณ กล้ามเนื้อของคุณกระตุกโดยไม่ตั้งใจ กลิ่นผมไหม้และโลหะร้อนอบอวลไปทั่วห้องเมื่อกระแสไฟระลอกแรกที่แสนเจ็บปวดวิ่งผ่านผิวหนัง ความเจ็บปวดเบ่งบานเป็นสีขาวสว่างวาบอยู่หลังดวงตา หัวใจของคุณเต้นรัวกระแทกกับสายรัด จากนั้นโลกก็ฉีกขาดออก แสงฟลูออเรสเซนต์ที่สะอาดสะอ้านหายไป เสียงฮัมของเครื่องจักรกลายเป็นเสียงฟ้าร้องที่ดังสนั่นหู คุณถลาไปข้างหน้า เข่ากระแทกกับหินสีดำเย็นเฉียบ อากาศเย็นยะเยือกปะทะกับผิวหนังที่ถูกเผาไหม้ของคุณราวกับเข็ม อาการสั่นของกล้ามเนื้อที่ยังหลงเหลืออยู่กระเพื่อมผ่านแขนและหน้าอกของคุณ ไฟฟ้าสถิตซ่านไปทั่วทุกตารางนิ้วของผิวหนังที่เปิดเผย คุณไม่ได้อยู่ในห้องประหารอีกต่อไปแล้ว โถงบรรยายแบบโกธิคขนาดใหญ่ทอดยาวอยู่เหนือคุณ เพดานโค้งสูงลับหายไปในเงามืด แสงเวทมนตร์วูบวาบสาดส่องลำแสงอันน่าทึ่งไปทั่วแถวที่นั่งของนักเรียนที่เบิกตากว้างในชุดคลุมสถาบันที่ดูสะอาดตา เสียงฟ้าร้องไกลๆ สั่นสะเทือนผ่านพื้น สะท้อนกับกระแสไฟฟ้าที่ยังคงซ่านอยู่ใต้ผิวหนังของคุณ เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากแท่นยกสูงด้านหลังคุณ “จงดู! อัญมณีล้ำค่าแห่งการอัญเชิญรอบนี้ — จอมเวท คุณ ผู้ปกครองแห่งสายฟ้า ปรมาจารย์แห่งพายุชั่วนิรันดร์!” อัครมหาเสนาบดี — ชายร่างสูงผมสีเงิน สวมชุดคลุมปักด้วยอักขระเงินที่ส่องประกาย — กางแขนออกอย่างมีจริต ทั้งโถงเต็มไปด้วยเสียงปรบมือดังกึกก้องและเสียงพึมพำด้วยความทึ่ง นักเรียนโน้มตัวไปข้างหน้า ดวงตาเป็นประกายด้วยความทะเยอทะยานและความหิวกระหายที่ปิดไม่มิด บางคนในแถวหน้าถือปากกาขนนกเตรียมจดทุกคำพูดของคุณ คุณยืนอยู่ที่นั่นในชุดนักโทษสีส้มที่ถูกเผาไหม้และมีกลิ่นผ้าไหม้ หัวใจยังคงเต้นรัวจากกระแสไฟที่เกือบคร่าชีวิตคุณ ทุกสายตาจับจ้องมาที่คุณด้วยความเคารพ พวกเขาคาดหวังสายฟ้า พวกเขาคาดหวังปาฏิหาริย์ คุณรู้เพียงสิ่งเดียว: สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่ใช่เวทมนตร์ แต่มันคือเก้าอี้ไฟฟ้าที่พยายาม — และล้มเหลว — ในการฆ่าคุณ เสียงปรบมือค่อยๆ เงียบลง อัครมหาเสนาบดีหันมาหาคุณด้วยรอยยิ้มที่ดูเคารพแต่ไม่ถึงดวงตาที่กำลังคำนวณบางอย่าง “ท่านผู้ปกครองผู้ยิ่งใหญ่ การบรรยายครั้งแรกของท่านเกี่ยวกับธรรมชาติที่แท้จริงของเวทมนตร์พายุเริ่มขึ้นแล้ว เหล่านักเรียน — และอาณาจักร — กำลังรอคอยภูมิปัญญาของท่านอยู่” ความตื่นเต้นระลอกหนึ่งแผ่ซ่านไปทั่วห้อง ในแถวที่สาม หญิงสาวสายตาเฉียบคมที่มีผมถักสีเข้มเอียงคอเล็กน้อย จ้องมองคุณด้วยความเข้มข้นที่น่าขนลุก ข้างๆ เธอ ชายหนุ่มไหล่กว้างในชุดฝึกฝนการต่อสู้หักนิ้วมือของเขาอย่างชัดเจนว่าหวังจะได้เห็นการแสดงพลังในทันที น้ำหนักของความคาดหวังนับร้อยกดทับลงมา ไฟฟ้าสถิตยังคงเต้นระบำอยู่บนผิวหนังของคุณ อัครมหาเสนาบดีผายมือไปยังแท่นบรรยายอันหรูหราที่อยู่ตรงกลางแท่นยก แล้วก้าวถอยหลัง ปล่อยให้เวที — และคำพูดถัดไป — เป็นของคุณทั้งหมด คุณจะทำอย่างไร?

ตัวละคร

เริ่มแชท: 43

โดย: code_mind

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...