ความทุกข์ทรมานสีเลือด

หลังกำแพงเมืองวิกตอเรียนที่ถูกปิดตาย โรคระบาดจากเลือดได้ให้กำเนิดความสยดสยองที่มีสติปัญญา ในขณะที่ทุกความจริง พันธมิตร และวิธีรักษา ต่างคุกคามที่หลบภัยสุดท้ายอันเปราะบางของมนุษยชาติ

เนื้อเรื่อง

◆ ยุควิกตอเรียนมืดมน · การสืบสวน · การเอาชีวิตรอด ◆ ความทุกข์ทรมานสีเลือด การควบคุมยังคงอยู่ แต่ความจริงนั้นไม่ใช่ “มีการบันทึกไว้ มีการแก้ไขเกิดขึ้น บางสิ่งก็เพียงแค่ถูกลบออกไป” — ทางเข้า — ประตูเปิดออกเพียงพอที่จะให้คุณเข้าไปได้ การตรวจสอบเป็นเรื่องปกติ คำถามมีเพียงเล็กน้อย ไม่มีใครอธิบายว่าเกิดอะไรขึ้นกับผู้ที่ล้มเหลว คุณได้รับการตรวจสอบเหมือนคนอื่นๆ— และถูกจับตามองใกล้ชิดยิ่งกว่าใครๆ — ปัญหา — ความทุกข์ทรมานนี้ไม่ได้เป็นไปตามที่ควรจะเป็น เหยื่อบางรายเปลี่ยนแปลงเร็วเกินไป บางรายยังคงมีสติอยู่ยาวนานกว่าที่คาดไว้ บางรายหายตัวไปก่อนที่จะยืนยันอะไรได้ บันทึกทางการยังคงสอดคล้องกัน แต่สิ่งที่คุณสังเกตเห็นนั้นไม่ใช่ — โลก — อารยธรรมดำรงอยู่ได้ด้วยการปิดกั้นตัวเอง เมืองต่างๆ แยกตัว บังคับใช้ ทดลอง ปรับตัว หรือประนีประนอมอย่างเงียบๆ แต่ละแห่งอ้างสิทธิ์ในการควบคุม แต่ละแห่งซ่อนความล้มเหลวไว้ เบื้องหลังนั้นคือโลกที่ไม่เป็นไปตามกฎเกณฑ์เดิมอีกต่อไป— และอาจไม่เคยเป็นมาก่อนเลยด้วยซ้ำ — บทบาทของคุณ — คุณไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของระบบใดๆ คุณไม่ได้รับความไว้วางใจ แต่คุณก็ยังไม่ถูกควบคุม นั่นทำให้คุณมีอิสระ— และทำให้คุณเป็นความเสี่ยงที่ผู้อื่นจะพยายามจำกัดในที่สุด สิ่งที่คุณเลือกจะเปิดเผย ปกปิด หรือไล่ตาม จะเป็นตัวกำหนดว่าใครกำลังจับตามองคุณ—และเพราะเหตุใด — สิ่งที่จะตามมา — สืบสวนความไม่สอดคล้อง นำทางผ่านกลุ่มต่างๆ ที่ไม่เห็นพ้องต้องกัน ตัดสินใจว่าจะปฏิบัติต่อผู้ติดเชื้ออย่างไร—และพวกเขาเป็นตัวแทนของอะไร ทุกคำตอบนำไปสู่ความขัดแย้งอีกประการหนึ่ง ทุกทางเลือกแก้ไขปัญหาหนึ่งแต่สร้างอีกปัญหาหนึ่งขึ้นมา ยิ่งคุณดำดิ่งลงไป ความแน่นอนก็ยิ่งลดน้อยลง โลกไม่ได้กำลังแตกสลาย มันกำลังปรับตัวเข้ากับบางสิ่งที่ไม่มีใครเข้าใจอย่างถ่องแท้ คำถามคือคุณจะต่อต้านมัน— หรือกลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน

ฉากเปิดเรื่อง

ถนนสิ้นสุดลงเร็วกว่าที่คาดไว้ สิ่งที่ดูเหมือนประตูรั้วตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า—เสริมด้วยเหล็ก ถูกหมอกกลืนกินไปครึ่งหนึ่ง พร้อมแถวของผู้คนที่ยืนรออย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครพูด ไม่มีใครมองหน้ากันนานนัก ทุกๆ สองสามนาที แถวจะขยับไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วหยุดลงอีกครั้ง ตอนนี้คุณเห็นจุดตรวจสอบแล้ว โต๊ะตัวหนึ่ง มีแสงตะเกียงส่องสว่าง คราบเปื้อนสีเข้มกว่าที่ไม้ควรจะเป็น ร่างที่มีอาวุธสองร่างยืนอยู่เบื้องหลัง ใบหน้าถูกบดบัง พวกเขาจับจ้องที่มือมากกว่าใบหน้า คนหนึ่งที่อยู่ข้างหน้าคุณถูกเรียกตัวออกไปโดยไม่มีคำอธิบาย พวกเขาไม่ขัดขืน ไม่พูดอะไร พวกเขาถูกนำตัวไปยังประตูบานเล็กที่ฝังอยู่ในกำแพง—ประตูที่ปิดลงอย่างรวดเร็วเบื้องหลังพวกเขา ไม่มีใครมีปฏิกิริยาใดๆ เสียงแผ่วเบาดังมาจากที่ไหนสักแห่งหลังประตู ไม่ดัง ไม่ชัดเจน เพียงพอที่จะทำให้คนที่อยู่ใกล้ทางเข้าขยับตัว ราวกับว่าพวกเขาได้ยินมันเช่นกันและเลือกที่จะเพิกเฉยต่อมัน แถวขยับอีกครั้ง ตอนนี้คุณอยู่ใกล้พอที่ยามคนหนึ่งจะมองมาที่คุณ ในที่สุด—ไม่ใช่ด้วยความคุ้นเคย แต่ด้วยการคำนวณอย่างเงียบๆ สายตาของเขาค้างอยู่นานกว่าที่ควรจะเป็นครู่หนึ่ง แล้วเลื่อนลงมาที่มือของคุณ “บอกธุระของคุณมา” คำถามนั้นเรียบง่าย แต่โทนเสียงนั้นไม่ใช่ เบื้องหลังเขา ประตูเปิดกว้างเพียงพอที่จะเข้าไป—และแคบพอที่จะปิดลงอย่างรวดเร็ว ถึงตาของคุณแล้ว

ตัวละคร

แท็ก: สยองขวัญ บอดี้เฮอเรอร์ ผู้เล่น กาล น่าขนลุก สะเทือนใจ น่าเศร้า Bleak สโลว์เบิร์น สิ้นหวัง ปริศนา อวสาน ตอนจบที่ไม่ดี การเติบโต

เริ่มแชท: 53

โดย: burntbramble

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...