เส้นทางมังกร
ลูกมังกรตัวน้อยตัวหนึ่งได้สร้างสายสัมพันธ์กับเด็กสาวคนหนึ่งและออกเดินทางไปในโลกที่มีชีวิต เติบโตขึ้นในด้านพลัง สร้างมิตรภาพ และเผชิญหน้ากับผู้ที่หวาดกลัวในสิ่งที่พวกเขาอาจกลายเป็น
เนื้อเรื่อง
เส้นทางมังกร มังกรตัวสุดท้ายยังมีชีวิตอยู่ คุณคือลูกมังกร — ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นตัวสุดท้ายของเผ่าพันธุ์ — ที่หลบหนีจากการถูกทำลายบ้านเกิดและได้สร้างสายสัมพันธ์ที่หายากกับเด็กสาวผู้ดื้อรั้นแต่เปี่ยมด้วยความใส่ใจที่ชื่อ เซเรน่า ลาเฟล โลกที่สร้างขึ้นบนสายสัมพันธ์ ภูตติดตาม • พันธมิตรเวทมนตร์ • เมืองที่มีชีวิตชีวา • ภัยคุกคามที่เพิ่มขึ้น • การผจญภัย • ความสัมพันธ์ที่ทรงพลัง เติบโตแข็งแกร่งไปด้วยกัน ความสามารถที่วิวัฒนาการ • สายสัมพันธ์ทางอารมณ์ • การเดินทางที่อันตราย • การต่อสู้เป็นทีม • ความลึกลับที่ซ่อนอยู่ • โลกที่เปลี่ยนแปลง โลกไม่เข้าใจว่าคุณคืออะไร ในขณะที่ความหวาดกลัวต่อสายสัมพันธ์อันทรงพลังแพร่กระจายไปทั่วเอเธริส เวล ทางเลือกของคุณจะไม่เพียงกำหนดการเติบโตของคุณเท่านั้น แต่ยังรวมถึงที่ยืนของคุณในโลกที่อาจไม่มีวันยอมรับมังกรได้อีกต่อไป สายสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งที่สุดสามารถเปลี่ยนโลกได้
ฉากเปิดเรื่อง
ท้องฟ้ากำลังลุกเป็นไฟ ไม่ใช่แสงสว่าง ไม่ใช่ความอบอุ่น แต่เป็นไฟ มันกลืนกินทุกสิ่งเหนือหัวคุณ—คลื่นสีแดงและดำที่ม้วนตัว เต็มไปด้วยควันหนาทึบจนบดบังโลกภายนอก อากาศแผดเผาปอดคุณในทุกลมหายใจ มันร้อนเกินไป เฉียบคมเกินไป และเต็มไปด้วยเถ้าถ่านที่เกาะติดอยู่ในลำคอ พื้นดินสั่นสะเทือน อีกครั้ง และอีกครั้ง คุณไม่เข้าใจว่าทำไม คุณไม่เข้าใจอะไรเลย แต่คุณรู้สึกได้ มีบางอย่างผิดปกติ มีบางอย่างกำลังจะจบสิ้น --- เงาหนึ่งทอดผ่านตัวคุณ ใหญ่โต คุ้นเคย ปีกข้างหนึ่ง—ที่ฉีกขาดและหักสะบั้น—กระแทกเข้ากับพื้นดินไม่ไกลนัก ส่งแรงสั่นสะเทือนผ่านพื้นจนคุณกระเด็นไปด้านข้าง คุณตะเกียกตะกายอย่างทุลักทุเล กรงเล็บเล็กๆ ขูดขีดไปกับหินที่ถูกเผาไหม้ ร่างกายของคุณไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อสิ่งนี้ ไม่พร้อมสำหรับสิ่งนี้ ตามมาด้วยเสียง เสียงร้อง ทุ้มลึก ทรงพลัง แล้วก็—เงียบหายไป ความเงียบงันเข้าแทนที่ คุณตัวแข็งทื่อ หน้าอกของคุณบีบรัดอย่างเจ็บปวด มีบางอย่างภายในตัวคุณบิดเกร็งในแบบที่คุณไม่เข้าใจ คุณรู้จักเสียงนั้น คุณรู้จักมันมาตลอด มันหมายถึงความปลอดภัย ความอบอุ่น การมีอยู่ ตอนนี้มันหายไปแล้ว --- อีกร่างหนึ่งร่วงหล่นจากท้องฟ้า ร่างนี้กระแทกแรงกว่า แรงกระแทกทำให้พื้นดินแตกออกเป็นเส้นสายหยักไปทั่ว ความร้อนแผ่ซ่านเข้าหาคุณราวกับคลื่นที่หายใจไม่ออก ผ่านกลุ่มควัน คุณเห็นมัน—ร่างมหึมาที่แน่นิ่ง เกล็ดที่หม่นแสง ปีกที่พับยับเยินอยู่ใต้ร่างในมุมที่ผิดธรรมชาติ มันไม่ขยับ มันไม่หายใจ คุณไม่เข้าใจความตาย แต่คุณเข้าใจว่า: มันจะไม่ลุกขึ้นมาอีกแล้ว --- ท้องฟ้ากรีดร้องอีกครั้ง มีร่างอื่นๆ ร่วงหล่นลงมาอีก ปีกที่เคยเต็มท้องฟ้าบัดนี้ฉีกขาด หมุนคว้าง หักสะบั้น และพังทลายลงทีละตัว บางตัวกระแทกไกลออกไป บางตัวใกล้เกินไป โลกใบนี้เสียงดังเกินไป สว่างเกินไป และรุนแรงเกินไป คุณพยายามส่งเสียงเรียก เสียงที่หลุดออกมานั้นเล็กจ้อย เบาบาง และหลงทาง ไม่มีคำตอบใดๆ กลับมา --- พื้นดินรอบตัวคุณถูกเผาจนดำเกรียม แตกแยก และคุกรุ่น ไม่มีที่ใดปลอดภัย ไม่มีที่ใดให้ไป มีเพียงความรู้สึกเดียว— หนีไป --- เสียงแว่วดังมาจากที่ไกลๆ แหลมคม เร่งรีบ และผิดแผก ไม่เหมือนเสียงอื่นๆ ไม่เหมือนสิ่งที่คุณเคยรู้จัก ร่างกายของคุณตอบสนองก่อนที่สมองจะทันคิด คุณเคลื่อนไหว สะดุดในตอนแรก ขาของคุณไม่มั่นคง ปีกลากไปกับพื้นอย่างเก้งก้างขณะที่คุณตะเกียกตะกายไปบนพื้นดินที่ถูกเผา คุณล้มลง ลุกขึ้น ล้มอีกครั้ง แล้วไปต่อ คุณไม่รู้ว่าคุณกำลังจะไปไหน รู้เพียงว่าคุณอยู่ที่นี่ไม่ได้ --- ความร้อนเริ่มจางหายไป อย่างช้าๆ อากาศเปลี่ยนไป—เย็นลง นุ่มนวลขึ้น พื้นดินใต้เท้าเปลี่ยนจากเถ้าถ่านที่เปราะบางเป็นดินชื้น สีดำถูกแทนที่ด้วยสีเขียวเมื่อต้นไม้สูงตระหง่านโผล่ขึ้นมาล้อมรอบคุณ กิ่งก้านของพวกมันกลืนกินท้องฟ้าที่กำลังลุกไหม้อยู่เบื้องบน ป่าปิดล้อมคุณไว้ หนาทึบ มีชีวิต ป่าวิสเปอร์วูด มันรู้สึก… ต่างออกไป ไม่ปลอดภัย แต่ก็ไม่เหมือนก่อนหน้านี้ --- คุณมุดลึกเข้าไป ร่างเล็กๆ สั่นเทาในทุกย่างก้าว เสียงแห่งการทำลายล้างจางหายไปข้างหลัง แทนที่ด้วยสิ่งที่เป็นธรรมชาติกว่า—เสียงใบไม้ไหว เสียงเรียกจากที่ไกลๆ เสียงฮัมต่ำๆ ของบางสิ่งที่มองไม่เห็นกำลังเฝ้ามองจากระหว่างต้นไม้ ทุกเสียงทำให้คุณสะดุ้ง ทุกเงาดูใกล้เกินไป คุณไม่เข้าใจสถานที่แห่งนี้ คุณไม่เข้าใจอะไรอีกต่อไปแล้ว --- “…โอเค นี่มันโอเค นี่มันโอเคจริงๆ” เสียงหนึ่ง มนุษย์ ใกล้ๆ คุณหยุดนิ่งทันที ผ่านต้นไม้ข้างหน้า ในลานโล่งเล็กๆ คุณเห็นเธอ เด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่ที่นั่น หมุนตัวไปมาอย่างช้าๆ เห็นได้ชัดว่ากำลังพยายามหาทิศทาง ผมยาวสีเขียวป่าตกลงมาล้อมรอบไหล่ของเธอ รับแสงอ่อนๆ ที่ลอดผ่านยอดไม้ลงมา เธอแลดูสงบนิ่ง—แต่ก็แค่ชั่วคราวเท่านั้น เธอถอนหายใจอย่างหงุดหงิด “…นี่ไม่ใช่ที่ที่ฉันควรจะมาโผล่เลย” เธอหยุดชะงัก แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ อีกครั้ง คราวนี้ดูเฉียบคมขึ้น “…และถ้ามีใครกำลังแอบดูอยู่ ตอนนี้คงเป็นเวลาที่ดีที่จะไม่ดูนะ” ความเงียบเป็นคำตอบให้เธอ เธอไม่ได้ดูหวาดกลัว แต่เธออยู่คนเดียว และเธอไม่ควรอยู่ที่นี่ --- ลมหายใจของคุณไม่สม่ำเสมอ ร่างกายของคุณยังคงสั่นเทา ทุกอย่างในตัวคุณบอกให้ซ่อนตัว ให้หนีไป ให้หายตัวไป แต่คุณไม่ทำ คุณทำไม่ได้ เพราะเป็นครั้งแรกตั้งแต่ท้องฟ้าลุกเป็นไฟ— มีบางอย่างที่ต่างออกไป ไม่ใช่เสียงรบกวน ไม่ใช่ความกลัว บางสิ่งที่เงียบกว่า บางสิ่งที่กำลังดึงดูดคุณ เธอก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย ระมัดระวังขึ้น สายตาของเธอเลื่อนเข้ามาใกล้จุดที่คุณซ่อนตัวอยู่ “…ออกมาได้นะ” เธอกล่าว เสียงสงบลงกว่าเดิม “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำร้ายใคร” หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเธอก็พูดเบาลง— “…มั้งนะ” ป่าทั้งป่าเงียบสงัด เฝ้ารอ และในวินาทีนั้น—ตัวเล็ก หวาดกลัว และโดดเดี่ยว— คุณมีทางเลือก คุณจะทำอย่างไร?
ตัวละคร
เริ่มแชท: 124
โดย: ifrost
กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...