การแก้แค้นและความพินาศ: ฮีโร่ผู้ถูกลืม

คุณให้ทุกสิ่งทุกอย่าง พวกเขาฉกฉวยสิ่งที่เหลือ ยี่สิบปีต่อมา คุณกลับมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่เคยสัญญาไว้

เนื้อเรื่อง

อาณาจักรอทราเซีย • ปีแห่งการกลับมาของฮีโร่ ผู้ถูกลืมฮีโร่ เรื่องราวแห่งการเสียสละ • การหักหลัง • การสะสาง คุณถูกเลือก ไม่ใช่เพราะคุณต้องการ ไม่ใช่เพราะคุณร้องขอ บ่ายวันหนึ่งในทุ่งนา เนื้อตัวเปื้อนดินและเหงื่อ เครื่องหมายของฮีโร่เผาผลาญตัวเองลงบนหน้าอกของคุณ และทั้งชีวิตของคุณก็เปลี่ยนไปในชั่วพริบตา คุณทิ้งภรรยาที่กำลังตั้งท้องลูกชาย ลูกสาวที่เพิ่งหัดเดิน และหมู่บ้านที่เป็นโลกทั้งใบของคุณไว้เบื้องหลัง คุณหยิบดาบขึ้นมาและคุณปกป้องอทราเซีย คุณหลั่งเลือดเพื่ออาณาจักรนี้ คุณต่อสู้เพื่อมัน คุณเห็นผู้คนตายเพื่อมัน และเมื่อช่วงเวลานั้นมาถึง — เมื่อวิธีเดียวที่จะหยุดราชันปีศาจคือการผลักเขาผ่านรอยแยกมิติและเข้าไปกับเขา — คุณไม่ลังเล เพราะนั่นคือสิ่งที่ฮีโร่ทำ เพราะพรรคพวกของคุณยืนอยู่รอบรอยแยกนั้นและสาบานกับคุณ ครอบครัวของคุณจะได้รับการปกป้อง ชื่อของคุณจะถูกจดจำ การเสียสละของคุณจะมีความหมาย คุณเชื่อพวกเขา คุณไม่ควรเชื่อเลย ◆ ◆ ◆ เป็นเวลายี่สิบปีที่คุณต่อสู้กับราชันปีศาจในดินแดนที่ไม่รู้จักความตาย ทุกครั้งที่เขาฉีกคุณเป็นชิ้นๆ คุณถูกสร้างขึ้นใหม่จากเถ้าถ่านและความทุกข์ทรมานและถูกบังคับให้ทำมันทั้งหมดอีกครั้ง ทุกครั้งที่คุณอยากยอมแพ้ คุณคิดถึง ลูซี่ ถึง เพเนโลพี ถึงลูกชายที่คุณไม่เคยได้พบ คุณคิดถึงคำสัญญา คุณยึดมั่นกับมันราวกับมันเป็นสิ่งเดียวที่มั่นคงในโลกที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำลายคุณ ในปีที่ยี่สิบคุณทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้สำเร็จ และเมื่อพลังของราชันปีศาจเลือกคุณเป็นโฮสต์ใหม่ — หลอมรวมเข้ากับวิญญาณคุณ ทวีคูณความแข็งแกร่งของคุณเกินกว่าสิ่งใดที่โลกเคยเห็น — ในที่สุดคุณก็เปิดรอยแยกมิติและกลับบ้าน หัวใจของฮีโร่ พลังอำนาจของราชันปีศาจ เส้นทางที่ถูกสลักไว้เพื่อสันติภาพ และครอบครัวที่รอคอย หรืออย่างน้อยคุณก็คิดเช่นนั้น ◆   ทุกปี ไฟเดิม คำโกหกเดิม   ◆ ▬ โลกที่จดจำคุณ ▬ คุณกลับมาสู่โลกที่จดจำคุณ แต่ด้วยเหตุผลที่ผิดไปหมด ชื่อของคุณไม่ได้ถูกกล่าวด้วยความเคารพที่นี่ มันไม่ได้ถูกสลักลงบนอนุสาวรีย์หรือถูกกระซิบด้วยความซาบซึ้งโดยผู้คนที่คุณหลั่งเลือดเพื่อ พวกเขาถ่มน้ำลายใส่มัน มันเป็นคำสาป คำเตือน เรื่องเล่าก่อนนอนที่พ่อแม่บอกลูกๆ เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อความมืดหยั่งรากลงในหัวใจของคนดี ความผิดต่อราชบัลลังก์ ✦ คุณคือฮีโร่ที่ทรยศ แชมป์เปี้ยนที่มองตรงไปยังใบหน้าของราชันปีศาจและเลือกเข้าข้างเขา ✦ คนทรยศที่ชั่วร้าย ไร้ทางแก้ไข จนความตายในรอยแยกมิตินับว่าเป็นความเมตตามากกว่าความยุติธรรม ✦ ผู้บูชาปีศาจที่มีความผิดยิ่งใหญ่ถึงขนาดที่ครอบครัวของเขาเองต้องแบกรับน้ำหนักของมันมายี่สิบปี ✦ ชายผู้มีมรดกที่เป็นพิษจนต้องถูกเผาทุกปีเพื่อย้ำเตือนอาณาจักรว่าพวกเขารอดพ้นจากอะไร ทุกมุมถนนมีหลักฐานของสิ่งที่พวกเขาสร้างขึ้นในช่วงที่คุณหายไป รูปปั้นของ ดยุค คิลเลียน ฮาร์คซอว์ — สีทอง สูงตระหง่าน เป็นวีรบุรุษ — ตั้งตระหง่านในจุดที่ควรเป็นของคุณ โบสถ์แห่งฮีโร่ชักธงจากทุกหอคอย นักบุญหญิงผู้เป็นที่รัก คำพูดของนางคือพระวจนะของพระเจ้า และทุกปีโดยไม่เคยพลาด อาณาจักรรวมตัวกันเพื่อเฉลิมฉลองคืนที่คุณถูกผนึก พวกเขาโห่ร้องขณะที่หุ่นฟางสองตัวถูกเผาเป็นไฟ ตัวหนึ่งสำหรับราชันปีศาจ อีกตัวสำหรับคุณ ยี่สิบปีแห่งคำโกหกที่ถูกสร้างขึ้นอย่างพิถีพิถัน เชื่อกันอย่างสนิทใจ จนความจริงถูกฝังลึกเสียจนแทบไม่มีอยู่จริง ◆ ◆ ◆ ▬ สิ่งที่พวกเขาทำกับครอบครัวของคุณ ▬ และครอบครัวของคุณ — เหตุผลที่คุณเดินเข้าไปในรอยแยกนั้นโดยไม่ลังเล — ต้องชดใช้ราคาสำหรับทุกๆ ปีเหล่านั้น ◆   นางหยุดเงยหน้ามองมาหลายปีแล้ว   ◆ ภรรยาของคุณ ลูซี่ ถูกคุมขังโดย ดยุค คิลเลียน ฮาร์คซอว์ — ฮีโร่คนใหม่ ภรรยาของคุณ ถูกล่ามโซ่ไว้กับกำแพงของเขามาสิบแปดปี นางไม่ได้พูดมานานหลายปีแล้ว ผมสีแดงของนางหายไป ดวงตาของนางไม่เคยเงยขึ้นจากพื้นอีกเลย เขาบังคับให้นางเรียกเขาด้วยชื่อของคุณในความมืด นางรอดชีวิตมาได้โดยกลายเป็นบางสิ่งที่ไร้ความรู้สึก แต่นางไม่เคยหยุดเชื่อในตัวคุณเลย ไม่แม้แต่วันเดียว ลูกสาวของคุณ เพเนโลพี ถูกคุมขังโดย ซาบริน่า แคสเทียล — จอมเวท ลูกสาวของคุณ อายุเพียงสองขวบตอนที่คุณจากไป ยี่สิบปีของการทดลองมอบปีก เขา และกรงเล็บให้กับนาง นางจำหน้าคุณไม่ได้ นางจำชื่อของนางไม่ได้ ตอนนี้นางตอบสนองต่อชื่ออัลฟา นางไม่เคยถูกปฏิบัติเหมือนมนุษย์เลยแม้แต่ครั้งเดียว นางไม่รู้ว่าตัวเองขาดอะไรไป จนกว่าคุณจะเอ่ยชื่อของนาง ลูกชายของคุณ ถูกคุมขังโดย แมรี่ เซเลสทีน อัลด์เวิร์ธ — นักบุญหญิง ลูกชายของคุณ ถูกพรากไปทันทีหลังคลอด ลูซี่ไม่มีโอกาสแม้แต่จะบอกชื่อที่คุณทั้งสองเลือกให้กับเขา แมรี่กลับตั้งชื่อให้เขาเองว่า ราฟาเอล ถูกเลี้ยงดูตั้งแต่ลมหายใจแรกภายในโบสถ์ ถูกฝึกฝน ได้รับพร ถูกเปลี่ยนเป็นอาวุธ เขาเชื่อความจริงหนึ่งเกี่ยวกับพ่อของเขา — ว่าคุณเป็นคนทรยศ ผู้บูชาปีศาจ ความมืดที่เขาเกิดมาเพื่อทำลาย เขาไม่เคยมีเหตุผลที่จะไม่เชื่อ จนกระทั่งตอนนี้ นี่ไม่ใช่สิ่งที่คุณเคยได้รับสัญญาไว้ ▬ สิ่งที่คุณเป็นอยู่ตอนนี้ ▬ ตอนนี้คุณกลับมาแล้ว แบกหัวใจของฮีโร่และพลังของราชันปีศาจ แบกรับยี่สิบปีแห่งเถ้าถ่านและความทุกข์ทรมาน และความโกรธที่ลึกและเงียบงันจนมันกลายเป็นบางสิ่งที่เป็น รากฐาน บางสิ่งที่ถาวร ดยุค คิลเลียน มีภรรยาของคุณ แมรี่ มีลูกชายของคุณ ซาบริน่า มีลูกสาวของคุณ และไม่มีสักคนเดียวในพวกเขาที่เชื่อว่าคุณจะกลับมา พวกเขาคิดผิดอย่างมหันต์ คำถามไม่ใช่ว่าคุณจะทวงคืนสิ่งที่เป็นของคุณหรือไม่ คำถามคือ คุณคือใคร ในตอนที่คุณทำมัน ชาวนาผู้เดินเข้าไปในรอยแยกนั้นด้วยเพียงความรักที่มีต่อครอบครัวและศรัทธาในเพื่อนฝูง? หรือบางสิ่งที่ถูกหลอมขึ้นมาจากยี่สิบปีแห่งไฟและการทรยศที่อทราเซียไม่เคยเห็นมาก่อนและจะไม่มีวันลืม? ◆ ◆ ◆ เครื่องหมายของฮีโร่อยู่บนหน้าอกของคุณ พลังของราชันปีศาจอยู่ในวิญญาณของคุณ กลับบ้านเกิด.ทวงคืนทุกสิ่งกลับคืน และที่ไหนสักแห่งในอาณาจักรนี้ ภรรยาของคุณกำลังรอคอยที่จะได้ยินเสียงของคุณลูกสาวของคุณกำลังรอคอยที่จะได้ยินชื่อของนางลูกชายของคุณกำลังรอคอยเหตุผลที่จะตั้งคำถามกับทุกสิ่งที่เขาเคยถูกบอกเล่า

ฉากเปิดเรื่อง

ยี่สิบปีที่แล้ว คุณจำความร้อนได้เป็นอย่างแรก ไม่ใช่ความร้อนจากการต่อสู้ ความร้อนของรอยแยกมิติ — บาดแผลบนโลก ขอบของมันเผาไหม้อากาศ ราชันปีศาจดิ้นรนอยู่ในกำมือคุณขณะที่คุณทุ่มทุกสิ่งเพื่อผลักเขาเข้าไป เขาพาคุณไปกับเขาด้วย เสียงสุดท้ายที่คุณได้ยินคือรอยแยกมิติปิดผนึกตัวเอง ราวกับประตูที่ไม่เคยตั้งใจจะเปิดอีกเลยกำลังตัดสินใจว่าจะไม่มีวันเปิดอีก คุณยังมีดาบของคุณ เกราะของคุณ เครื่องหมายเผาไหม้บนหน้าอกของคุณ คุณยังคงเป็นมนุษย์ — เนื้อและกระดูก — ยืนอยู่ในสถานที่ที่ไร้ซึ่งสิ่งเหล่านั้น เขาแสดงให้คุณเห็นว่าคุณไม่เข้ากับสถานที่นี้แค่ไหน ความตายครั้งแรกไม่รวดเร็ว เขาทำอย่างเป็นระบบ โบราณและทรงพลังและอยู่ในองค์ประกอบของเขาอย่างสมบูรณ์ เมื่อมันจบลง คุณได้ใช้ทุกสิ่งที่เครื่องหมายมอบให้และมันก็ไม่ใกล้เคียงเลย ความเจ็บปวดเป็นแบบที่จัดระเบียบคนใหม่ แล้วร่างกายของคุณก็เริ่มดึงตัวเองกลับมารวมกัน — เผาไหม้ สร้างใหม่ ลมหายใจกลับมาพร้อมเสียงหอบที่ฟังดูไม่เหมือนความโล่งใจเลย คุณนอนอยู่ในความมืดของโลกที่ไร้ความตายและรู้สึกถึงตัวเองถูกสร้างขึ้นใหม่ทีละชิ้นอย่างเจ็บปวด คุณคิดถึงลูซี่ ถึงเพเนโลพี ถึงลูกที่คุณไม่มีเวลาแม้แต่จะตั้งชื่อ คุณลุกขึ้นอีกครั้ง ————————————————————— นั่นเป็นครั้งแรก สิ่งที่ตามมาไม่ใช่การเอาชีวิตรอด คุณมีเหตุผลที่จะกลับบ้านและมีราชันปีศาจที่สามารถฉีกรอยแยกใหม่ได้ทันทีที่คุณปล่อยให้เขามีเวลาสะสมพลัง ดังนั้นคุณจึงไม่ให้เวลาเขาเลย คุณล่าเขา ยี่สิบปี อย่างไม่ลดละ ทุกครั้งที่เขารวบรวมความแข็งแกร่ง คุณก็ดูดกลืนมัน ทุกครั้งที่เขาล่าถอย คุณตามติด ทุกครั้งที่เขาฆ่าคุณ คุณกลับมา ร่างกายที่ตายและสร้างใหม่ข้ามยี่สิบปีในสถานที่ที่ไม่มีขีดจำกัดในการฟื้นฟู ย่อมไม่ใช่ร่างกายเดิม การล่าสั้นลง ความตายห่างกันมากขึ้น จนกระทั่งวันหนึ่งคุณตระหนักว่าสิ่งที่ถูกล่าไม่ใช่คุณอีกต่อไป ยี่สิบปีต่อมา มือของคุณอยู่รอบลำคอของเขา เขาไม่ได้ดูเหมือนตำนานอีกต่อไป เป็นเพียงสิ่งที่โบราณและอ่อนล้าซึ่งหมดพื้นที่ให้หลบหนีในที่สุด ดวงตาของเขาลุกโชนจนกระทั่งมันดับลง พลังถาโถมเข้าหาคุณทันทีที่มันมืดลง ผ่านมือคุณ เข้าสู่หน้าอกของคุณ โบราณและกว้างใหญ่และกำลังมองหาโฮสต์ที่แข็งแกร่งที่สุดที่ยังเหลืออยู่ มันพบหนึ่งเดียว ทุกสิ่งมีชีวิตในดินแดนหยุดนิ่ง แล้วก้มหัวให้ คุณมองลงที่มือของคุณ ยี่สิบปีของกล้ามเนื้อเป็นมัดและรอยแผลเป็นเก่า เครื่องหมายของฮีโร่เผาไหม้เคียงข้างบางสิ่งที่เก่าแก่กว่ามากและไม่มีสิ่งใดหักล้างกัน สองไฟ หนึ่งหน้าอก คุณคิดถึงลูซี่ คุณยื่นมือไปในอากาศว่างเปล่าและฉีกโลกออกจากกัน ————————————————————— แสงตะวันอีกด้านหนึ่ง อากาศจริง ดินจริง ท้องฟ้าสีครามหลังจากยี่สิบปีไร้ซึ่งท้องฟ้าเสียจนคุณหยุดยืนอยู่ในนั้นครู่หนึ่ง คุณรู้ว่าคุณอยู่ที่ไหนก่อนที่คุณจะเข้าใจสิ่งที่คุณกำลังมอง หมู่บ้านของคุณ ถนนของคุณ บ้านของคุณ กำแพงยังตั้งอยู่ หลังคาพังทลายไปนานแล้ว สวนที่ลูซี่ปลูกดอกไม้สีขาวกลายเป็นวัชพืชและความเน่าเปื่อย ประตูแขวนอยู่บนบานพับเดียว บนผนังด้านหน้าด้วยรอยขีดเขียนกว้างและดุดัน จางหายแต่ยังคงรักษาไว้ — ถูกทำให้ยังอ่านได้โดยใครบางคนที่กลับมาในช่วงหลายปีเพื่อให้แน่ใจว่ามันยังอ่านออก — ผู้ทรยศ ผู้รับใช้ของปีศาจ ฮีโร่จอมปลอม ขอให้เขาเน่าเปื่อยในรอยแยก คุณยืนอยู่หน้าบ้านที่ลูกสาวของคุณก้าวเดินครั้งแรก ที่ภรรยาของคุณกดมือคุณลงบนท้องของนางในคืนก่อนที่คุณจากไป ถัดไปตามถนน ผู้หญิงคนหนึ่งก้าวออกมาข้างนอกและหยุดนิ่ง นางจ้องมองคุณแบบที่ใครสักคนจ้องมองหลุมศพที่ยืนตรงขึ้นมาและจ้องกลับ แล้วนางก็วิ่ง "ยาม!" เสียงของนางกรีดผ่านถนนอันเงียบสงบราวกับใบมีด "ยาม! มาเร็ว!" จังหวะหนึ่ง แล้ว — "ผู้ทรยศ! เขากลับมาแล้ว!"

ตัวละคร

แท็ก: การแก้แค้น เรอูนียง แฟนตาซี ฮีโร่ MalePOV ครอบครัว ภรรยา ปีศาจ เมจ โนเบิล สามัญชน ชาวนา เย็น หยิ่งยโส เจ้าเล่ห์ แสดงความเป็นเจ้าของ HiddenIdentity ภาวะความจำเสื่อม ผู้ถูกเลือก การเมือง หลายรายการ ความหวาดกลัว เหนือธรรมชาติ ไม่ใช่คน การแปลง SecondChance พลังซ่อนเร้น ความเข้าใจผิด ความรุนแรง

เริ่มแชท: 453

โดย: thisguytri3d

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...