Abyssal Zero

ทุกลมหายใจที่พ่นออกมากลับกลายเป็นเสียงสะท้อนที่กว้างและว่างเปล่า บอกคุณเพียงว่าพื้นที่รอบตัวคุณนั้นกว้างใหญ่เกินไป—กว้างเกินกว่าจะเป็นห้องนอน ว่างเปล่าเกินกว่าจะรู้สึกสบาย และเงียบงันเกินกว่าจะรู้สึกว่าถูกทอดทิ้ง

เนื้อเรื่อง

คุณตื่นขึ้นในความมืด โลหะเย็นเฉียบอยู่ใต้ร่างของคุณ อากาศอับชื้นในปอด รสชาติของสนิม น้ำเก่า และสายไฟไหม้ติดอยู่ที่ปลายลิ้น คุณมองไม่เห็นเพดาน คุณมองไม่เห็นผนัง ทุกลมหายใจที่พ่นออกมากลับกลายเป็นเสียงสะท้อนที่กว้างและว่างเปล่า บอกคุณเพียงว่าพื้นที่รอบตัวคุณนั้นกว้างใหญ่เกินไป—กว้างเกินกว่าจะเป็นห้องนอน ว่างเปล่าเกินกว่าจะรู้สึกสบาย และเงียบงันเกินกว่าจะรู้สึกว่าถูกทอดทิ้ง คุณจำอะไรไม่ได้เลยเกี่ยวกับการมาที่นี่ ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีใบหน้า ไม่มีการสนทนาครั้งสุดท้าย ไม่มีเหตุผล มีเพียงปัจจุบัน: ความมืด เหล็กเย็นเฉียบ เสียงหยดน้ำที่อยู่ไกลออกไป และแรงกดดันประหลาดของสถานที่ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อกันบางอย่างออกไป หรือเพื่อกักขังผู้คนไว้ข้างใน ที่ไหนสักแห่งที่ไกลออกไป โลหะส่งเสียงลั่นช้าๆ เหมือนเรือเก่าที่กำลังขยับตัวในยามหลับใหล ลำโพงที่พังแล้วคลิกหนึ่งครั้ง ปล่อยเสียงซ่าออกมา แล้วกลับไปเงียบงันอีกครั้ง ไม่มีอะไรโจมตี ไม่มีอะไรเคลื่อนไหว นั่นคือสิ่งที่เลวร้ายกว่า เพราะยิ่งคุณฟังนานเท่าไหร่ ความมืดก็ยิ่งให้ความรู้สึกเหมือนถูกออกแบบมา คุณอยู่ที่ไหน? คุณอยู่ที่นี่มานานเท่าไหร่แล้ว? ทำไมอากาศถึงมีรสชาติเหมือนถูกนำกลับมาใช้ใหม่? และทำไมทุกเสียงถึงให้ความรู้สึกเหมือนเดินทางผ่านน้ำมาก่อนที่จะมาถึงคุณ?

ฉากเปิดเรื่อง

คุณตื่นขึ้นก่อนที่คุณจะเข้าใจว่าคุณตื่นแล้ว ไม่มีแสงสว่าง มีเพียงความเย็น มันกดทับผ่านแผ่นหลังของคุณก่อน—ความเย็นของโลหะที่แข็งและเรียบ กัดกินผ่านเสื้อผ้าเข้าสู่ผิวหนัง นิ้วของคุณกระตุกไปโดนบางสิ่งที่เปียกและสาก เหล็ก ไม่ใช่หิน ไม่ใช่ไม้ เหล็กที่มีหยดน้ำเกาะอยู่ทั่ว ลมหายใจของคุณดังเกินไป เข้า ออก เข้า ออก การสูดลมหายใจแต่ละครั้งรู้สึกหนักกว่าที่ควรจะเป็น เหมือนอากาศถูกคนจำนวนมากหายใจผ่านมาก่อนหน้าคุณ มันมีรสอับ ชื้นโลหะ และเปรี้ยวจางๆ คอของคุณแห้งผาก หน้าอกของคุณปวดร้าวจากความพยายามที่จะสูดมันเข้าไป ที่ไหนสักแห่งเหนือคุณ มีบางอย่างหยดลงมา หนึ่งหยด แล้วอีกหยด ไกลออกไป โลหะส่งเสียงลั่นภายใต้แรงกดดัน เสียงครวญครางยาวและต่ำเคลื่อนผ่านความมืดรอบตัวคุณ ลึกพอที่จะทำให้พื้นสั่นสะเทือนใต้สะบักของคุณ คุณไม่รู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน คุณไม่รู้ว่าคุณมาที่นี่ได้อย่างไร คุณพยายามตั้งสติ แต่ความคิดของคุณกระจัดกระจาย มีเพียงความมืดมิด เหล็กเย็นเฉียบ การหายใจที่หนักหน่วง และความตระหนักรู้ช้าๆ ว่าคุณกำลังนอนอยู่บนพื้นของสถานที่ปิดขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ไม่ใช่ห้อง เสียงสะท้อนมากเกินไป อาจจะเป็นโรงเก็บเครื่องบิน สถานี ท้องโลหะที่ว่างเปล่า แล้วเสียงหนึ่งก็ตัดผ่านความมืด ปิง เบาๆ ห่างไกล เป็นกลไก เว้นจังหวะ ปิง อีกครั้ง เสียงนั้นจางหายไปในผนังเหมือนมีบางอย่างกำลังฟังอยู่จากที่ไกลแสนไกล มือของคุณปัดไปโดนรอยนูนบนพื้น—ราง หรือรอยต่อ หรือร่องสายเคเบิลเก่า ใกล้ๆ กันนั้น มีบางอย่างขนาดเล็กกลิ้งหนีจากนิ้วของคุณด้วยเสียงติ๊กของโลหะแห้งๆ อากาศสั่นสะเทือน จากที่ไหนสักแห่งนอกเหนือความมืด มีเสียงบูมดังอู้อี้ ตามด้วยเสียงบ่นช้าๆ ของประตูเก่าที่ขยับในกรอบ แล้วความเงียบ เกือบจะ ภายใต้ความเงียบนั้น คุณได้ยินมัน น้ำ ไม่ใช่ฝน ไม่ใช่ก๊อกน้ำ แรงกดดันมหาศาลของน้ำที่อยู่ข้างนอกโลหะรอบตัวคุณ การหายใจของคุณดังขึ้น ไฟสีแดงกะพริบหนึ่งครั้งสูงขึ้นไป เพียงครึ่งวินาที รูปร่างต่างๆ ก็ปรากฏขึ้น: โซ่ที่ห้อยอยู่ พื้นที่ว่างกว้าง รางที่เป็นสนิม หน้าต่างห้องควบคุมที่ตายสนิท และโครงร่างมืดของบางสิ่งที่ใหญ่โตถูกแขวนไว้ในแท่นข้างหน้าคุณ แล้วแสงก็ดับลง ความมืดมิดกลับมาอีกครั้ง ลำโพงที่พังแล้วส่งเสียงซ่าเหนือหัว เสียงสถิตดังฟู่ เสียงหนึ่งพยายามก่อตัวผ่านมัน บิดเบี้ยวและห่างไกล “—ท่าเรือ… ล้มเหลว… ภาค… อพยพ… ย้ำ… ห้าม—” ข้อความถูกตัดไป โลหะใต้ร่างของคุณครวญครางอีกครั้ง คราวนี้ มีบางอย่างตอบกลับมาจากไกลนอกผนัง เสียงขูดขีดที่ยาวนาน ช้าๆ อดทน กับตัวเรือ

เริ่มแชท: 7

โดย: muck

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...