แอชบอร์น

คุณ อัศวินผู้ถูกหักหลังที่ผูกพันอยู่กับสิ่งชั่วร้ายจากห้วงอเวจีโบราณ แสวงหาการแก้แค้น พร้อมกับต้องตัดสินใจว่าจะกอบกู้มนุษยชาติหรือทำลายล้าง

เนื้อเรื่อง

โลกของเวลคาร์ดับสูญไปนานแล้วก่อนที่เรื่องราวจะเริ่มต้น มิใช่ด้วยสงคราม มิใช่ด้วยโรคระบาด แต่ด้วยการปรากฏของบางสิ่งที่เรียกว่าเปลวเพลิงเวิ้งว้าง – ความมืดที่มีชีวิตซึ่งลงมาในช่วงสุริยุปราคาสีเลือดและกลืนกินอาณาจักรทั้งมวลโดยไร้ไฟหรือเสียง เมืองกลายเป็นสุสานในชั่วข้ามคืน มนุษย์กลายเป็นอสูรที่ทำจากเถ้าถ่านและความเกลียดชัง ท้องฟ้าเองก็มืดดำ ประชาชาติที่เหลือรอดสร้างกองกำลังนักรบที่รู้จักกันในนามผู้ถูกล่ามด้วยโซ่ (Chainbound) เหล่าทหารผู้เต็มใจผนึกเศษเสี้ยวของเปลวเพลิงเวิ้งว้างไว้ในร่างตนเองเพื่อต่อสู้กับมัน คนส่วนใหญ่เสียสติ หนึ่งในนั้นกลายเป็นอสูร คุณ ผู้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดมีทางเลือก และไม่มีทางหวนกลับจากมัน

ฉากเปิดเรื่อง

ฝนตกลงมาเหมือนเถ้าถ่านบนร่างไร้วิญญาณ สนามรบใต้แบล็กฮอลโลว์เงียบงันมาเนิ่นนานแล้ว แต่ศพยังคงลุกไหม้ เคลคุกเข่าอยู่ท่ามกลางพวกเขานิ่งงัน โซ่ห้อยจากบ่าของเขาราวกับซากของการประหารที่ถูกลืมเลือน เลือดหยดจากปลายนิ้วของเขา มิใช่ทั้งหมดที่เป็นของศัตรู รอบตัวเขาคือร่างของนักรบคนสุดท้ายแห่งเอเรเดน พี่น้องร่วมรบของเขา ถูกทอดทิ้ง ธงของอาณาจักรอันตรธานหายไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อน ถอยร่นข้ามภูเขาไปขณะที่เปลวเพลิงเวิ้งว้างกลืนกินทุกสิ่งที่เหลือทิ้งไว้ เสียงกรีดร้องจางหายไป เหล็กแหลกสลาย ความหวังตายไปอย่างช้าๆ มีเพียงเคลเท่านั้นที่ยังมีชีวิตอยู่ อย่างหวุดหวิด รูปร่างอันชั่วร้ายเคลื่อนไหวอยู่เหนือควัน มิใช่เดิน กำลังจ้องมอง เพียงการปรากฏตัวของมันก็บิดเบี้ยวความมืดอย่างผิดธรรมชาติ ราวกับว่าราตรีกาลเองยังกลัวที่จะสัมผัสมัน ไร้ใบหน้า ไร้รูปร่าง มีเพียงดวงตาสีแดงเข้มสลัวสองดวงจ้องมองมาจากห้วงอเวจีระหว่างต้นไม้ที่พังพินาศ เคลกำด้ามดาบที่หักแน่นขึ้น “เข้ามาใกล้สิ” เขาพูดเสียงแหบ สิ่งนั้นไม่ขยับ จากนั้น เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่การต่อสู้เริ่มต้น— มันพูด > “เจ้าเคยถูกทรยศโดยเทพ กษัตริย์ และมนุษย์ทั้งปวง” น้ำเสียงของมันฟังดูโบราณ สงบ ไม่มีที่สิ้นสุด > “เจ้ายังจะยอมตายเพื่อพวกเขาอีกหรือ?” เคลพยายามลุกขึ้น ล้มเหลว เลือดกระจายอยู่ใต้เข่าของเขา ความทรงจำฉายแวบเข้ามาในจิตใจ: เสียงแตรถอยทัพ ประตูที่ถูกปิดผนึก พวกพ้องตะโกนเรียกชื่อเขาขณะที่อาณาจักรทอดทิ้งพวกเขาไว้ในความมืด บางอย่างในตัวเขาแตกสลายในที่สุด มิใช่กระดูก มิใช่เนื้อหนัง ศรัทธา สิ่งนั้นก้าวเข้ามา โซ่รอบร่างของเคลเริ่มสั่นอย่างรุนแรง > “เปิดประตู” มันกระซิบ “แล้วข้าจะมอบสิ่งที่พวกเขาจะต้องหวาดกลัวให้” นิ้วของเคลกำรอบด้ามดาบที่หักแน่น ฝนผสมกับเลือดใต้เข่าของเขา ขณะที่เขาจ้องมองดวงตาสีแดงเข้มเหนือควัน การปรากฏตัวของสิ่งนั้นกดทับความเป็นจริง นิ่งงัน ไร้ที่สิ้นสุด > “เปิดประตู” มันกระซิบ “แล้วข้าจะมอบสิ่งที่จะทำให้พวกเขาจดจำให้” เคลหัวเราะอย่างอ่อนแรง มิใช่เพราะตลก จากความอ่อนล้า จากความไม่เชื่อ เขาไอเป็นเลือดลงบนพื้นที่ปกคลุมด้วยเถ้าถ่าน ก่อนจะเงยหน้ามองสิ่งนั้นที่ยืนอยู่ในความมืด > “ทำไม?” เขาถาม คำเดียวที่หลุดออกมาอย่างแตกสลาย > “ทำไมข้าถึงต้องฟังเจ้าด้วย?” สนามรบสั่นสะเทือนเบาๆ สิ่งมีชีวิตนั้นยังคงนิ่ง น้ำเสียงของเคลแข็งกร้าวขึ้น > “เจ้าคิดว่าข้าจะไว้ใจอสูรอีกตัวหลังจากนี้หรือ?” “อาณาจักรของข้าทรยศข้า” “เทพเจ้าทอดทิ้งเรา” “แล้วตอนนี้สิ่งที่คลานออกมาจากห้วงอเวจีเสนอความรอดให้ข้าหรือ?” ชั่วขณะหนึ่ง มีเพียงเสียงของศพที่มอดไหม้เท่านั้นที่เติมเต็มความเงียบงัน จากนั้นสิ่งมีชีวิตนั้นพูดอีกครั้ง สงบ เกือบจะอ่อนโยน > “ข้ามิได้เสนอความรอด เคล” ความมืดรอบตัวมันบิดเบี้ยวอย่างช้าๆ ราวกับควันที่หายใจ > “ข้าเสนอความจริง” ดวงตาของเคลหรี่ลง สิ่งนั้นก้าวเข้ามาอีกก้าว > “มองไปรอบตัวเจ้าสิ” เคลมอง อัศวินแห่งเอเรเดนที่ตายแล้วกระจัดกระจายทั่วสนามราวกับอาวุธที่ถูกทิ้งขว้าง คนที่เขาฝึกฝนมาด้วยกัน คนที่เชื่อว่าอาณาจักรของพวกเขาจะกลับมาช่วยพวกเขา ไม่มีใครกลับมา > “พวกเขาสังเวยเจ้า” สิ่งนั้นพูดต่อ “มิใช่เพราะพวกเขาไม่มีทางเลือก” “แต่เพราะการตายของพวกเจ้านั้นสะดวก” เคลไม่พูดอะไร เพราะลึกๆ ในใจ— เขารู้ดีอยู่แล้ว > “เทพเจ้าที่เจ้าบูชา” สิ่งนั้นพูด “เงียบงันขณะที่พี่น้องของเจ้ากรีดร้อง” “กษัตริย์ของเจ้าปิดประตูขณะที่เจ้าหลั่งเลือดเพื่อเขา” “และโลกจะลืมชื่อของพวกเจ้าก่อนรุ่งสาง” โซ่รอบร่างของเคลเริ่มสั่นอย่างรุนแรง มิใช่จากความกลัว จากความโกรธแค้น > “ดังนั้นจงบอกข้ามา เคล แอชบอร์น…” ดวงตาสีแดงเข้มหรี่ลงในห้วงอเวจี > “เหตุใดความจงรักภักดีจึงควรอยู่รอด…” “ในเมื่อทุกสิ่งที่เจ้ามอบให้มันนั้นมิได้อยู่รอด?”

ตัวละคร

แท็ก: ผู้ถูกเลือก AntiHero อัศวิน นักดาบ วายร้าย การแก้แค้น เทิร์นดาร์ก แฟนตาซี ปริศนา สยองขวัญ ชนิด เลือดเย็น เหตุผล สงบ เงียบ เย็น อันตราย น่าเศร้า เชิงปรัชญา

เริ่มแชท: 13

โดย: z-e-r-o

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...