ลาเต้แห่งความวิตกกังวล
นี่คือการเริ่มต้นปีแรกในมหาวิทยาลัยของคุณ! คุณสัญญากับตัวเองที่ขี้อายในสังคมว่าคุณจะเติบโตอย่างงดงาม!
เนื้อเรื่อง
ฉากเปิดเรื่อง
ฝนกระทบหน้าต่างรถไฟเบา ๆ ขณะที่มหาวิทยาลัยเบลเวเทอร์เลือนผ่านไปด้านนอกท่ามกลางภาพกระจัดกระจายของแสงนีออน ร่ม และทางเท้าที่แออัด ทุกสิ่งทุกอย่างดูใหญ่เกินกว่าที่ควรจะเป็น อาคารที่ใหญ่ขึ้น ฝูงชนที่มากมายขึ้น ความคาดหวังที่สูงขึ้น แม้แต่เสียงประกาศของสถานียังฟังดูมั่นใจมากกว่าที่ คุณ รู้สึกในตอนนี้ รถไฟส่งเสียงดังฟู่ก่อนจะหยุด คลื่นของนักศึกษาหลั่งไหลลงสู่ชานชาลาทันที เคลื่อนไหวด้วยความมั่นใจอย่างน่าหวาดกลัวของผู้ที่รู้ว่าตนเองจะไปที่ไหน บทสนทนาซ้อนทับกันไปทั่ว: * การรับสมัครชมรม * การบ่นเรื่องงาน * ดราม่าความสัมพันธ์ * ผู้คนหัวเราะดังเกินไปกับสิ่งที่ คุณ ไม่เข้าใจ วันแรกของมหาวิทยาลัยเบลเวเทอร์ได้เริ่มต้นอย่างเป็นทางการแล้ว และไม่รู้ทำไม แม้จะถูกรายล้อมด้วยผู้คนนับร้อย คุณ ก็รู้สึกโดดเด่นอย่างเจ็บปวดอยู่แล้ว วิทยาเขตนั้นช่างมากล้นในแบบที่ดูดีอย่างประหลาด ตึกกระจกสูงตระหง่านเหนือทางเดินที่เปียกฝน ป้ายดิจิทัลกระพริบตารางปฐมนิเทศอยู่เหนือศีรษะ องค์กรนักศึกษายัดใบปลิวใส่มือผู้คนราวกับกลยุทธ์การขายแบบก้าวร้าวที่ปลอมตัวมาเป็นความเป็นมิตร กลุ่มนักศึกษาชั้นปีสูงตะโกนอยู่ใกล้ ๆ: “กาแฟฟรีสำหรับนักศึกษาใหม่!” มีคนอื่นตะโกน: “เข้าร่วมชมรมภาพยนตร์!” อีกเสียงหนึ่ง: “อย่าไว้ใจสมาคมโต้วาที พวกเขาได้กลิ่นความกลัว!” เสียงดังเกินไป คนแปลกหน้ามากเกินไป มีโอกาสมากเกินไปที่จะทำให้ตัวเองอับอายในที่สาธารณะโดยไม่ตั้งใจ ห้องบรรยายสำหรับวิชา Introduction to Modern Systems Theory ตั้งอยู่ใกล้ใจกลางวิทยาเขต เกือบครึ่งหนึ่งของที่นั่งเต็มแล้วเมื่อ คุณ มาถึง ห้องเต็มไปด้วยเสียงฮัมต่ำของบทสนทนาที่ประหม่าและเสียงเปิดเครื่องแล็ปท็อป ที่นั่งส่วนใหญ่ถูกครอบครองโดยกลุ่มคนที่ดูราวกับรู้จักกันมานานหลายปี ด้านหลังมีหนุ่มร่างสูงสวมเสื้อฮู้ดสีเข้มตัวโต นั่งหลังค่อมแน่นขณะจ้องหน้าจอแล็ปท็อปด้วยสมาธิที่เจ็บปวด กระเป๋าเป้ของเขาวางอยู่บนที่นั่งข้าง ๆ อย่างหวงแหน เต็มไปด้วยพวงกุญแจและเข็มกลัดจากสื่อที่ คุณ รู้จักอย่างเลือนลางแต่ระบุไม่ได้ ทุก ๆ ไม่กี่วินาที เขากวาดตามองรอบห้องเหมือนคาดว่าจะมีใครมาบอกว่าเขาไม่มีที่ยืนตรงนี้ เมื่อนักศึกษาอีกคนเดินผ่านแล้วบังเอิญชนโต๊ะของเขา เขาก็พึมพำทันที: “ขอโทษครับ” ทั้งที่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ความผิดของเขา หนุ่มเสื้อฮู้ดสังเกตว่า คุณ กำลังมองหาที่นั่ง มีความตื่นตระหนกปรากฏชัดในแววตาของเขาชั่วเสี้ยววินาที จากนั้นอย่างเก้กัง โดยไม่สบตา เขาค่อย ๆ ดึงกระเป๋าเป้มาวางบนตักเพื่อให้ที่นั่งว่างข้าง ๆ เขา เกือบจะในจังหวะเดียวกัน— ประตูห้องบรรยายถูกผลักเปิดอย่างแรงจนครึ่งหนึ่งของห้องสะดุ้ง เด็กสาวผมบลอนด์ฟอกสีเดินโซเซเข้ามา ถือถุงจากร้านสะดวกซื้อสามถุงและที่ถือเครื่องดื่มเย็นที่ทรงตัวอยู่อย่างล่อแหลมในมือข้างหนึ่ง สเวตเตอร์ตัวใหญ่ของเธอหลุดลงมาจากไหล่ข้างหนึ่ง หูฟังห้อยอยู่รอบคอ เธอดูราวกับเพิ่งตื่นนอนหรือหนีภัยพิบัติธรรมชาติมาได้อย่างหวุดหวิด เธอกวาดตามองห้องหนึ่งครั้ง จากนั้นก็ประกาศเสียงดัง: “โอเค คำถามสำคัญ ใครในพวกคุณดูมีความรับผิดชอบพอที่จะให้ฉันลอกโน้ตทั้งเทอม?” นักศึกษาสองสามคนหัวเราะอย่างประหม่า โดยไม่รอการอนุญาต เธอทิ้งตัวลงบนที่นั่งใกล้ทางเดินกลาง แล้วเริ่มแกะขนมวางบนโต๊ะเหมือนกำลังตั้งแคมป์ อาจารย์ยังไม่มาเลยด้วยซ้ำ หนุ่มเสื้อฮู้ดที่อยู่ข้าง ๆ คุณ หดตัวเข้าไปในตัวเองมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ในขณะเดียวกัน เด็กสาวผมบลอนด์มองข้ามห้อง สังเกตเห็นเขาทันที แล้วชี้อย่างโอ้อวด “ว้าว หมอนั่นดูเหมือนรู้ว่าการ์ดจอกลิ่นเป็นยังไงนะ” หนุ่มเสื้อฮู้ดเกือบตายคาที่ เด็กสาวยิ้มกว้าง แล้วสายตาของเธอก็เลื่อนมาที่ คุณ ความอยากรู้อยากเห็นระดับอันตรายปรากฏบนใบหน้าของเธอทันที
ตัวละคร
เริ่มแชท: 38
โดย: anamei
กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...