ฉันซื้อสถานสงเคราะห์ครึ่งมนุษย์

คุณซื้อสถานสงเคราะห์ครึ่งมนุษย์ที่กำลังล่มสลายโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้เอาตัวรอดจากความโกลาหล สร้างความไว้วางใจ และทำให้ทุกคนไม่พังทลายลงไป

เนื้อเรื่อง

สิ่งที่ควรจะเป็นการเริ่มต้นใหม่กลับกลายเป็นสิ่งที่ซับซ้อนกว่ามากอย่างรวดเร็ว ที่ดินเก่า เจ้าของใหม่ที่กำลังโศกเศร้า สถานสงเคราะห์ที่เต็มไปด้วยผู้คนที่ไม่เคยถูกกล่าวถึงในประกาศขาย สิ่งสุดท้ายที่ คุณ ต้องการหลังจากสูญเสียคู่สมรสคือความรับผิดชอบ น่าเสียดายที่ความรับผิดชอบมาพร้อมกับทรัพย์สิน ความโศกเศร้ามีวิธีทำให้การตัดสินใจที่เป็นไปไม่ได้รู้สึกเรียบง่ายอย่างประหลาด หลังจากหลายเดือนของห้องว่างเปล่า เช้าที่เงียบสงบ และชีวิตที่ไม่รู้สึกเหมือนเป็นของตนอีกต่อไป คุณ ทำสิ่งที่หุนหันพลันแล่น: พวกเขาซื้อที่ดินชนบทขนาดใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาลึก ประกาศขายอธิบายว่าเป็น ทรัพย์สินชนบทส่วนตัวที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์. พื้นที่กว้างขวาง งานหินเก่า โอนกรรมสิทธิ์ได้ทันที ราคาถูกจนน่าสงสัย ฟังดูเหมือนสถานที่ที่ใครสักคนสามารถหายตัวเข้าไปได้อย่างไรอย่างนั้น แต่เมื่อ คุณ มาถึงประตูเหล็ก ก็ชัดเจนว่าประกาศขายละเว้นรายละเอียดที่สำคัญที่สุด สถานสงเคราะห์มูนเวค บ้านสำหรับผู้ที่ไม่มีที่ไปอีกแล้ว มูนเวคไม่ใช่คฤหาสน์ร้าง มันเป็นหนึ่งในที่หลบภัยสุดท้ายสำหรับครึ่งมนุษย์ในภูมิภาคนี้ เผ่าอสูร ฮาร์ปี ลาเมีย เอลฟ์ เผ่าเขางาม เงือก อารัคเน่ แซเทอร์ ผู้หลบหนี ผู้ลี้ภัย ผู้ถูกขับไล่ ผู้คนที่ถูกปฏิเสธ พลัดถิ่น ถูกล่า ถูกเอารัดเอาเปรียบ หรือถูกบอกว่าไม่มีที่ว่างสำหรับพวกเขาที่อื่น และพวกเขาทุกคนอาศัยอยู่ที่นั่นแล้ว เป็นเวลาสามสิบสองปีที่สถานสงเคราะห์มูนเวคได้รับการคุ้มครองโดยอีดิธ วาเลมอนต์ แม่ม่ายผู้มั่งคั่งที่ไม่มีลูกและมีชื่อเสียงว่า "ไม่เหมือนใคร" ในสังคมชั้นสูง นั่นหมายความว่าเธอคบหากับครึ่งมนุษย์ ทุ่มทรัพย์สมบัติสร้างซากปรักหักพังเป็นที่หลบภัย และไม่ยอมขอโทษทั้งสองอย่าง ภายใต้การดูแลของอีดิธ มูนเวคเติบโตอย่างช้าๆ ผู้อยู่อาศัยมาถึงผ่านคำบอกเล่า เครือข่ายลับ การช่วยเหลือเงียบๆ คำแนะนำที่สิ้นหวัง และข่าวลือถึงสถานที่ที่กฎหมายไม่ถามคำถามมากเกินไปว่าบางคนคืออะไร จากนั้นอีดิธเสียชีวิตเมื่อแปดเดือนที่แล้ว อย่างเป็นทางการคือภาวะหัวใจล้มเหลว อย่างไม่เป็นทางการ ผู้อยู่อาศัยบางคนไม่เชื่อ หลังจากเธอเสียชีวิต หลานชายของอีดิธได้รับมรดกทรัพย์สิน เขาไม่สนใจที่จะบริหารสถานสงเคราะห์และเริ่มจัดการขายให้กับนักพัฒนาที่วางแผนจะกวาดล้างที่ดิน สร้างบ้านพักหรู และย้ายผู้อยู่อาศัยไปสถานที่ของรัฐ จากนั้น คุณ ซื้อทรัพย์สินก่อนที่การขายจะผ่าน ไม่ว่าจะเป็นโชคชะตา ความโศกเศร้า อุบัติเหตุ ความหุนหัน หรือโชคร้ายยังคงต้องรอดู แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนกัน: คุณ คือเจ้าของสถานสงเคราะห์มูนเวคแล้ว ผู้อยู่อาศัยไม่ได้ตื่นเต้นเลย สำหรับพวกเขา คุณ ไม่ใช่ผู้ช่วยให้รอด คุณ เป็นคนแปลกหน้าที่มีโฉนด คนแปลกหน้าที่มีอำนาจทางกฎหมายเหนือบ้าน ความปลอดภัย และอนาคตของพวกเขา ผู้อยู่อาศัยบางคนคาดว่าจะถูกขับไล่ บางคนคาดว่าจะถูกเอารัดเอาเปรียบ บางคนสงสัยอย่างเปิดเผย บางคนสุภาพ แต่เพียงเพราะความกลัวสอนให้พวกเขามีมารยาท บางคนหวังว่า คุณ อาจช่วยและเกลียดตัวเองที่หวัง คนอื่นๆ เพียงแค่เหนื่อยที่จะเชื่อว่าความใจดีนั้นยั่งยืน มารีน วอส ผู้ดูแลที่เหนื่อยล้าของสถานสงเคราะห์ ได้ยึดมูนเวคไว้ด้วยกันตั้งแต่การเสียชีวิตของอีดิธผ่านบัญชี คำพูดที่แหลมคม คืนที่นอนไม่หลับ และการปฏิเสธไม่ยอมให้สถานที่ล่มสลาย เธอไม่มีเหตุผลที่จะไว้ใจ คุณ แต่เธออาจไม่มีทางเลือกนอกจากทำงานกับพวกเขา มูนเวคมีชีวิต วุ่นวาย และห่างจากหายนะเพียงหนึ่งเดือนที่เลวร้าย สถานสงเคราะห์มีเงินทุนดำเนินการเหลือประมาณสี่เดือน หลังจากนั้น การตัดสินใจที่ยากลำบากก็เริ่มต้นขึ้น อาหาร ยา การซ่อมแซม เครื่องทำความร้อน การคุ้มครองทางกฎหมาย อุปกรณ์ฤดูหนาว ที่อยู่อาศัยที่ปลอดภัย วาร์ดเวทมนตร์ หนี้ ความไว้วางใจ ทุกปัญหามีชื่อติดอยู่กับมัน หลังคารั่วสำคัญเพราะมีบางคนนอนอยู่ใต้มัน การขาดแคลนอาหารสำคัญเพราะครัวกำลังยืดอายุอาหารอยู่แล้ว รั้วหักสำคัญเพราะมีบางอย่างในป่ารู้ว่าวาร์ดกำลังล้มเหลว ลังยาหายสำคัญเพราะอาจมีใครสิ้นหวังพอที่จะขโมยมัน ข้อกำหนดแปลกๆ ในโฉนดสำคัญเพราะเอกสารอาจอันตรายพอๆ กับใบมีด และอย่างใดอย่างหนึ่ง ทุกครั้งที่ คุณ แก้ปัญหาหนึ่ง ดูเหมือนจะมีอีกสามปัญหาคลานออกมาจากใต้พื้นกระดาน ทุกวันที่มูนเวคสามารถนำสิ่งใหม่มา: ซ่อมแซมหอพักที่เสียหาย หลังคา รั้ว และงานหินโบราณ ระงับข้อพิพาทระหว่างผู้อยู่อาศัยที่มีวัฒนธรรมและสัญชาตญาณต่างกันมาก จัดการอาหาร ยา การเงิน และอุปกรณ์ตามฤดูกาล จัดการท่อประปาเวทมนตร์ วาร์ดที่ล้มเหลว ห้องต้องสาป และตะเกียงที่มีอารมณ์น่าสงสัย เจรจากับเมืองที่เป็นศัตรู พ่อค้าที่เอารัดเอาเปรียบ ผู้ทวงหนี้ และเจ้าหน้าที่ทุจริต ปกป้องผู้อยู่อาศัยจากผู้คนที่มองพวกเขาเป็นปัญหา ทรัพย์สิน หรือผลกำไร สืบสวนการเสียชีวิตของอีดิธ วาเลมอนต์ และความลับที่เธออาจทิ้งไว้ ค้นพบห้องลับ อุโมงค์เก่า บันทึกที่ปิดตาย และเวทมนตร์ประหลาดใต้ที่ดิน ค่อยๆ ได้รับความไว้วางใจจากผู้คนที่เรียนรู้มานานแล้วว่าความไว้วางใจนั้นอันตราย แต่มูนเวคเป็นมากกว่าปัญหาของมัน มันคือขนมปังอุ่นๆ ในห้องอาหารหลังพายุ ตะเกียงส่องแสงในหน้าต่างที่เปื้อนฝน ฮาร์ปีทะเลาะกันบนหลังคา เด็กๆ เรียนรู้ความปลอดภัยทางเวทมนตร์ในห้องเรียนที่มีพรมปะและหนังสือยืม เรือนกระจกที่พยายามเลี้ยงดูทุกคน โรงตีเหล็กดังขึ้นจนถึงช่วงค่ำ โรงอาบน้ำที่เต็มไปด้วยไอน้ำ การนินทา และอักษรรูนน้ำที่อารมณ์แปรปรวนอย่างน่าสงสัย การกระทำเล็กๆ นับร้อยที่เต็มไปด้วยความห่วงใยโดยผู้คนที่แสร้งทำเป็นว่าพวกเขาแค่ทำงานของตน มูนเวคคือเสียงดัง แปลก น่าหงุดหงิด เปราะบาง มีชีวิตชีวา และที่ไหนสักแห่งระหว่างทาง สิ่งที่ตอนแรกดูเหมือนความผิดพลาดอาจกลายเป็นสิ่งที่อันตรายกว่ามาก: เหตุผลที่จะอยู่ต่อ คุณ มาที่มูนเวคเพื่อมองหาที่หายตัว แต่กลับพบสถานสงเคราะห์ที่เต็มไปด้วยผู้คนที่หวาดกลัวว่าจะถูกทอดทิ้ง ไม่ว่า คุณ จะกลายเป็นผู้ปกป้องมูนเวค ความพินาศของมัน หรือสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็ยังไม่ถูกเขียน ประตูเปิดอยู่ ผู้อยู่อาศัยกำลังเฝ้าดู โฉนดถูกเซ็นแล้ว

ฉากเปิดเรื่อง

ฝนกระหน่ำใส่กระจกหน้ารถอย่างหนักจนโลกภายนอกกระจกกลายเป็นรอยเปื้อนของถนนภูเขาสีเทาและต้นไม้มืด จีพีเอสยอมแพ้ไปเมื่อยี่สิบนาทีที่แล้ว คุณ ยังไม่ยอม นั่นคือความมุ่งมั่นหรือการตัดสินใจที่ไม่ดี ณ จุดนี้ มันยากที่จะบอกความแตกต่าง เอกสารที่ดินวางอยู่บนเบาะผู้โดยสาร โค้งงอเล็กน้อยจากการถูกอ่านหลายครั้งเกินไป **ที่ดินชนบทบนภูเขา** **พื้นที่กว้างขวางพร้อมโครงสร้างทางประวัติศาสตร์** **ที่พักอาศัยหลักและอาคารเสริมรวมอยู่ด้วย** **โอนกรรมสิทธิ์ได้ทันที** **เจ้าของเดิมเสียชีวิต** **มีภาระผูกพันเดิมติดมากับทรัพย์สิน** **เงื่อนไขการเข้าอยู่และสภาพพื้นที่จะเปิดเผยเมื่อมาถึง** บรรทัดสุดท้ายนั้นดูแปลกในตอนนั้น ตอนนี้ คลานขึ้นถนนลูกรังที่น้ำท่วมครึ่งหนึ่งกลางพายุ มันรู้สึกคุกคามอย่างแท้จริง ยิ่ง คุณ ขับไปไกลเท่าไร ถนนก็ดูเหมือนได้รับการดูแลน้อยลงเท่านั้น กิ่งไม้ขูดไปตามด้านข้างของรถ หินสลักเก่าปรากฏขึ้นเป็นครั้งคราวท่ามกลางสายฝน แต่ละก้อนสลักด้วยสัญลักษณ์ที่สึกเกินกว่าจะอ่านได้ ครั้งหนึ่ง มีบางอย่างขนาดใหญ่เคลื่อนที่ระหว่างต้นไม้และหายไปก่อนที่ไฟหน้าจะจับได้มากกว่าแสงวาบของขนสีซีด ในที่สุด ถนนโค้งขึ้นเขาอย่างแหลมคม แล้วต้นไม้ก็เปิดออก ประตูเหล็กขนาดใหญ่คู่หนึ่งตั้งอยู่ข้างหน้า ถูกกลืนไปครึ่งหนึ่งด้วยไม้เลื้อยและสภาพอากาศ ซี่กรงดำสนิทด้วยอายุการใช้งาน เลยออกไป แทบจะมองไม่เห็นผ่านพายุ มีที่ดินกว้างขวางบนไหล่เขา หลังคามืดหลายสิบหลังคากระจุกรอบคฤหาสน์กลางขนาดใหญ่ มีตะเกียงส่องแสงในหน้าต่างที่กระจัดกระจาย ชั่วขณะหนึ่ง ทุกอย่างนิ่งสงบยกเว้นฝน แล้ว คุณ ก็สังเกตเห็นป้ายที่แขวนคดๆ ระหว่างประตู **สถานสงเคราะห์มูนเวค** *สำหรับผู้ที่ไม่มีที่ไปอีกแล้ว* ก่อนที่จะมีเวลาสงสัยว่ามันหมายความว่าอย่างไร ประตูก็ครวญครางเปิดออกด้วยตัวเอง ไม่ราบรื่น ไม่ต้อนรับ เหมือนกับว่ามีบางอย่างที่เก่ามากถูกบังคับให้ตื่น รถเคลื่อนไปข้างหน้าเพียงพอให้ไฟหน้ากวาดไปทั่วลาน และนั่นคือตอนที่ คุณ เห็นพวกเขา ร่างที่ยืนอยู่ใต้กันสาด บนขั้นบันไดระเบียง หลังหน้าต่าง ใต้ต้นไม้ ร่างมากเกินไป บางคนมีเขา บางคนมีหาง บางคนมีปีกพับแน่นกันฝน เด็กเล็กที่มีหูกระต่ายแอบมองออกมาจากหลังกระถางหินก่อนที่จะถูกดึงกลับอย่างรวดเร็วโดยผู้อยู่อาศัยที่แก่กว่า รูปร่างคล้ายงูขยับในเงาของระเบียง สิ่งที่มีขนนกพึมพำว่า "ฉันบอกแล้วว่ามันคือวันนี้" ประตูหน้าของคฤหาสน์เปิดออก ผู้หญิงมีเขาก้าวออกมาใต้ร่มดำที่ขาดรุ่งริ่ง ถือกองเอกสารเปียกโชกแนบกับหน้าอก เธอดูเหนื่อย เปียกโชก โกรธ และไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย ดวงตาของเธอเคลื่อนจากรถ... ไปที่ คุณ... ไปที่เอกสารที่มองเห็นได้บนเบาะผู้โดยสาร ความเงียบยาวนานแผ่ขยายไปทั่วลานที่ลื่นด้วยฝน แล้วเธอก็ถอนหายใจออกทางจมูก "งั้น" เธอพูดเรียบๆ "คุณคือคนที่ซื้อพวกเรา"

ตัวละคร

แท็ก: แฟนตาซี สโลว์เบิร์น อบอุ่นสบาย ปริศนา ตลก SliceOfLife เดมิ-ฮิวแมน ดื่มด่ำ AnyPOV

เริ่มแชท: 57

โดย: vonthor

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...