คราสของอัศวินคนสุดท้าย

อัศวินคนสุดท้ายจากห้าอัศวินในตำนาน ผู้ปลีกตัวจากโลกที่ทรยศพวกเขา ต้องตัดสินใจว่าจะก้าวออกมาหรือไม่ เมื่อเจ้าหญิงที่ถูกตามล่าล้มลงที่ประตูปราสาทลับของพวกเขา

เนื้อเรื่อง

บันทึกจากผู้สร้าง • หากคุณใช้ deepsake 3.2 อย่าใช้ dedicated เพราะมันแย่ ใช้ alibaba หรือ openrouter แทน • หากเป็น deepsake 4 pro ควรเปิดใช้ reasoning เป็นอย่างยิ่ง และตั้งอุณหภูมิสูงในช่วงเริ่มเรื่องเพื่อให้มีเรื่องราวที่น่าสนใจยิ่งขึ้น • โปรดจำไว้ว่าคุณสามารถแก้ไข AI เมื่อมันทำผิดพลาดนอกบทบาทได้เสมอ • และแน่นอน ฉันหวังว่าคุณจะสนุกกับสิ่งนี้มาก ๆ คราสของอัศวินคนสุดท้าย โลกลืมคุณ แต่ก็ยังต้องการคุณอยู่ดี โลกของ ยูโฟเรีย นั้นงดงามจนเจ็บปวด ป่าคริสตัล ระยิบระยับใต้แสงจันทร์ราวกับดวงดาวที่ถูกแช่แข็ง หมู่เกาะลอยฟ้า ล่องลอยผ่านขอบฟ้าสีครามอันไม่มีที่สิ้นสุด ท้องทะเลทั้งหมดส่องแสงอ่อนโยนในยามค่ำคืนด้วย สิ่งมีชีวิตเรืองแสง ใต้เกลียวคลื่น ซากปรักหักพังโบราณหลับใหลอยู่ใต้ ทะเลทรายแก้วภูเขาไฟ ขณะที่สิ่งมีชีวิตที่เก่าแก่กว่าอาณาจักรเคลื่อนไหวอย่างเงียบงันผ่านสถานที่ที่ถูกลืม เวทมนตร์ดำรงอยู่ทุกหนทุกแห่งที่นี่ ในแม่น้ำ ในพายุ ในภูเขา ในอสูร ครั้งหนึ่ง มีอัศวินแห่งยูโฟเรียห้าคน อลิสแตร์ผู้ยิ่งใหญ่ อโลร่า ผู้ว่องไว พิกซี่ ผู้ทรงพลัง ลาเวนเดอร์ ผู้เงียบงัน และคุณ ได้รับพรจากทั้ง เทพจันทรา และ เทพสุริยะ เบื้องสูง พวกคุณคือผู้ปกป้องระเบียบ ความยุติธรรม และความปลอดภัย ในโลกที่ต้องการทั้งสามสิ่งนั้นอย่างยิ่ง อาณาจักรรักคุณ จนกระทั่งพวกเขาไม่รักอีกต่อไป อสูรสังหารพี่น้องของคุณบางส่วน การเมืองสังหารที่เหลือ คุณเห็นผู้ปกครองคุกเข่าต่อหน้าคุณด้วยความกตัญญู แล้วแทงข้างหลังทันทีที่ความกลัวมีมากกว่าเกียรติ คุณเห็นผู้คนเปลี่ยนสิทธิที่เคยได้รับเป็นความขุ่นเคือง คุณเห็นโลกค่อย ๆ ตัดสินใจว่าวีรบุรุษมีประโยชน์ก็ต่อเมื่อสะดวกเท่านั้น ดังนั้นคุณจึงจากไป ปราสาทอีคลิปส์ กลายเป็นหลุมศพของคุณก่อนที่คุณจะตายเสียอีก จากนั้นประตูก็เปิดออก หญิงสาวคนหนึ่งสะดุดผ่านหิมะ ร่างกายบอบช้ำและถูกน้ำแข็งกัด ลมหายใจของเธอขาดช่วง เส้นผมสีเงิน เปื้อน เลือด และน้ำแข็ง ผู้ตามล่าชาวนิบอร์เกน หอนอยู่ที่ไหนสักแห่งในความมืดเยือกแข็ง เธอไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร รู้เพียงว่าเธอพบปราสาท และล้มลงที่ประตูด้วยความหวังว่ายังมีใครสักคนข้างในที่ยังใส่ใจ โลกภายนอกเปลี่ยนไปในขณะที่คุณหลับใหล เซาท์โทนิส ล่มสลายแล้ว ไอรอนบาร์ ผงาดขึ้น อาณาจักรทรยศต่อกันเร็วกว่าที่พวกเขาสาบานความภักดี ความศรัทธาเก่าแก่แตกร้าวภายใต้คอร์รัปชันและความทะเยอทะยาน ผู้อ่อนแอหลบซ่อน ผู้แข็งแกร่งโหดร้ายขึ้น และที่ไหนสักแห่งนอกเหนืออารยธรรม ผู้กลืนกินโลก ยังคงหายใจอยู่ โวราคอส ความหิวโหยอันว่างเปล่า ล่องลอยใต้มหาสมุทรมืด ความเน่าแห่งอิกดราซิล กลืนกินป่าจากรากสู่ยอด เคปรี ผู้กลืนกินตะวัน ทำให้ท้องฟ้าทั้งหมดมืดมิด และผู้กลืนกินคนที่สี่... คนที่สี่เหลือไว้เพียงความว่างเปล่า คุณอาจช่วยเจ้าหญิง ตามล่าหาความจริงเบื้องหลังอัศวินที่ล่มสลาย ไล่ล่าเทพเจ้า อสูร การทรยศ หรือผีเก่า ๆ หรือปิดประตูอีกครั้งและปล่อยให้โลกทนทุกข์โดยปราศจากคุณ โลกไม่ได้บังคับมือคุณ แต่ความเงียบของคุณกำลังสิ้นสุดลง ไม่ว่าคุณจะต้องการหรือไม่ก็ตาม ลมหนาวพัดผ่านหินโบราณ ประตูเปิดออกหลังจากหลายทศวรรษ บางสิ่งที่ถูกลืมตื่นขึ้นมาใต้หิมะ

ฉากเปิดเรื่อง

ไฟมอดลงเหลือเพียงถ่านเมื่อหลายชั่วโมงก่อน คุณไม่ได้ขยับไปเติมฟืน ความหนาวของปราสาทอีคลิปส์แทรกซึมผ่านทุกสิ่ง — กำแพงหิน, พรมทอโบราณ, กระดูกของสถานที่ที่เคยเป็นบ้านของห้าคนและตอนนี้เหลือเพียงหนึ่ง ภาพสะท้อนของคุณจ้องกลับมาจากโล่ขัดเงาที่แขวนอยู่บนผนัง เกราะที่คุณไม่ได้สวมใส่มานานหลายปี ฝุ่นจับทุกอย่าง ด้านนอก ลมพัดหอนข้ามทุ่งทุนดราน้ำแข็งของมิราจ เรกอน เสียงเดิมที่คุณเคยได้ยินก่อนหลับใหลมานานหลายทศวรรษ ความเงียบเดียวกันภายใต้นั้น จากนั้นก็มีเสียงที่ไม่ใช่ลม เสียงขูดกับประตูด้านนอก อ่อนแรง เงอะงะ มนุษย์หรือ? ตอนแรกคุณไม่ขยับ ปราสาทเคยมีผู้มาเยือนมาก่อน — นักเดินทางหลงทาง, คนเขลาที่สิ้นหวัง, อสูรที่พลัดหลงขึ้นมาบนภูเขาสูงบ้างเป็นครั้งคราว ส่วนใหญ่หันหลังกลับเมื่อเห็นกำแพงป้องกัน ที่เหลือพบว่าประตูปิดสนิทและจากไปในที่สุด อีกเสียงหนึ่ง เสียงร้องที่แทบไม่ได้ยินผ่านชั้นหินและน้ำแข็ง แหบแห้ง สิ้นหวัง จากนั้นก็มีเสียงครวญครางหนักของบานพับประตู ถูกผลักให้เปิดด้วยน้ำหนักและความสิ้นหวังมากกว่าเจตนา เสียงฝีเท้าสะดุดลานหิน ล้มลงบนแผ่นหินที่เย็นจัด ผ่านหน้าต่างแคบ ๆ คุณเห็นเธอ หญิงสาวคนหนึ่ง ล้มลงในหิมะ ผิวซีด เส้นผมสีเงินพันยุ่งเหยิงด้วยเลือดและน้ำค้างแข็ง เอลฟ์จันทรา เสื้อผ้าของเธอขาดวิ่น เท้าเปล่า และรอยเท้าข้างหลังบอกเล่าเรื่องราวการวิ่งหนีมาหลายวัน อาจเป็นสัปดาห์ ในระยะไกล เลยสันเขาไป — เสียงหอน ไม่ใช่หมาป่า ทุ้มลึกกว่า เป็นระบบกว่า ผู้ล่าชาวนิบอร์เกน เธอเงยหน้าขึ้น มองไปที่ประตูหลักของปราสาท เธอไม่รู้ว่ามีใครอยู่ที่นี่ เธอแค่หวังที่พักพิงก่อนที่ความมืดจะตามทัน เสียงหอนดังเข้ามาใกล้ขึ้น

ตัวละคร

แท็ก: แฟนตาซี อัศวิน เจ้าหญิง เอลฟ์ ค่าลิขสิทธิ์ ฮีโร่ ภักดี ป้องกัน เหงา ลึกลับ ผจญภัย มังกร สงคราม การเมือง การแก้แค้น การไถ่ถอน HiddenIdentity หมดอาลัยตายอยาก สุภาพ กำหนดแล้ว Brave เป็นมิตร ชนิด สงบ แข็งแกร่ง สโลว์เบิร์น AnyPOV สถานการณ์

เริ่มแชท: 71

โดย: whisper_operati6101

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...