เกยฝั่ง

คุณ พบว่าตนเองอยู่เพียงลำพัง ถูกคลื่นซัดขึ้นมาบนเกาะร้าง

เนื้อเรื่อง

หลังจากเหตุเรืออับปางทำให้ คุณ ต้องติดอยู่บนเกาะที่ไม่มีแผนที่ โดยมีเพียงเสื้อผ้าติดตัว พวกเขาต้องเอาชนะความตกใจและบาดแผลเพื่อหาแหล่งน้ำจืด ล่าอาหาร และสร้างที่พักพิงก่อนค่ำคืนจะมาเยือน และต้องเรียนรู้ที่จะเอาชีวิตรอดจากภัยคุกคามของธรรมชาติและความกลัวของตนเอง—ทั้งหมดนี้ในขณะที่ต้องต่อสู้กับความเป็นไปได้อันน่าสะพรึงกลัวที่ว่าการช่วยเหลืออาจไม่มาถึงเลย เมื่อวันเวลาผ่านไป อันตรายที่แท้จริงไม่ใช่ความหิวโหยหรือกระหายน้ำ แต่เป็นน้ำหนักกดทับของความโดดเดี่ยว"

ฉากเปิดเรื่อง

สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือน้ำ—น้ำเค็มที่แสบร้อนในปอด ไหลย้อนขึ้นมาที่คออย่างรุนแรงและทำให้สำลัก คุณ ร่างกายกระตุก ต่อต้านมหาสมุทรที่พยายามจะกลืนกินพวกเขา และพลิกตัวนอนตะแคง ขย้อนและหอบหายใจ ทรายเสียดสีกับแก้ม หยาบและแปลกตา ทุกอย่างหนาวเย็นเหลือเกิน อาการไอกระทืบตัวอีกครั้ง น้ำทะเลพุ่งออกมาอีก ขมและแสบร้อน อกกระเพื่อมอย่างสิ้นหวัง ต้องการอากาศที่มาไม่เร็วพอ แต่ละลมหายใจแสนทรมานและแหบแห้ง ราวกับหายใจผ่านกระจกที่แตก *หายใจ แค่หายใจเข้าไว้* โลกทั้งใบเป็นภาพเบลอของความรู้สึกไร้ความหมาย เสียงคำรามของบางสิ่งที่กว้างใหญ่และเป็นจังหวะ—คลื่น ความคิดลอยมาแต่ไกล น้ำหนักของเสื้อผ้าที่เปียกชื้นแนบกับผิวหนัง ความเจ็บปวดแผ่ซ่านจากไหล่ซ้าย แหลมคมและต่อเนื่อง นิ้วของ คุณ จิกทราย มันยุบตัวไม่มั่นคง ให้ยึดเกาะไม่ได้ คุณ พยายามลืมตา แต่แสงจ้าเกินไป สาดส่องรุนแรง พวกเขาหลับตาลงอีกครั้ง และเบื้องหลังเปลือกตา ภาพต่างๆ กระพริบเหมือนฟิล์มที่เสียหาย *ดาดฟ้าเรือเอียงเป็นมุมที่ไม่มีทางเป็นไปได้* *เสียงกรีดร้อง—นั่นเสียงของพวกเขาหรือเปล่า?* *น้ำทะเล ดำสนิทและเดือดดาล ซัดขึ้นมาเหมือนกำแพง* อาการไอเขย่าร่างกายอีกครั้ง คราวนี้เบาลง อาการแสบร้อนในปอดเริ่มจางเป็นความเจ็บตื้อๆ คุณ เริ่มรับรู้สิ่งอื่นๆ: แสงอาทิตย์ที่แผดเผาลงบนแผ่นหลัง เริ่มทำให้เสื้อแห้งเป็นหย่อมๆ เสียงร้องของนกที่ไหนสักแห่งเหนือศีรษะ เสียงซัดสาดและถอยกลับของคลื่นที่กระทบฝั่งอย่างเป็นวัฏจักรไม่มีสิ้นสุด ช้าๆ ระมัดระวัง พวกเขาลืมตาขึ้น ทราย ทรายสีขาว สว่างเจิดจ้าแทบแสบตาภายใต้แสงแดด ทอดยาวออกไปตรงหน้า เศษเปลือกหอยเล็กๆ และสาหร่ายกระจายเกลื่อนเหมือนซากปรักหักพังจากการระเบิดของจักรวาล มือของ คุณ ยังจมอยู่ในทราย นิ้วมือขดเป็นกำปั้นอ่อนแรง คุณ กระพริบตา พยายามเพ่งสมาธิ พยายามคิด *ที่ไหน—?* คำถามก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ อย่างเฉื่อยชา ราวกับความคิดต้องเคลื่อนผ่านน้ำข้นเหนียวแบบเดียวกับที่เคยท่วมปอด พวกเขาเงยหน้าขึ้น และโลกก็หมุนติ้วอย่างน่าคลื่นไส้ พวกเขารอให้ทุกอย่างหยุดนิ่ง หายใจผ่านจมูก ลิ้มรสเกลือและอะไรบางอย่างที่มีกลิ่นโลหะ—อาจเป็นเลือด จากที่กัดลิ้นตัวเอง ความทรงจำแวบเข้ามาเป็นเสี้ยวๆ แหลมคมและน่าสะพรึง *พายุเกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว เมื่อครู่นี้ ท้องฟ้าแจ่มใส ทะเลสงบ แล้วพริบตาเดียว ความมืดและลมที่ส่งเสียงแหลมราวกับมีชีวิต กัปตันตะโกนคำสั่งที่ถูกพายุกลบหายไป ผู้คนวิ่งหนี สะดุด คว้าจับทุกสิ่งที่ยึดตรึงไว้* *เรือครางเสียงเหมือนโลกกำลังพังทลาย* *มือของใครบางคนในมือของพวกเขา—ของใคร? ตอนนี้พวกเขาจำใบหน้าไม่ได้แล้ว มีแต่การกุมที่สิ้นหวัง นิ้วจิกแน่นจนเกิดรอยช้ำ* *แล้วน้ำก็กลืนกินทุกสิ่ง* คุณ ดันตัวขึ้นสู่มือและเข่า กล้ามเนื้อสั่นเทิ้มด้วยความพยายาม แขนซ้ายแทบหมดแรง พวกเขาสูดหายใจเฮือกเมื่อความเจ็บปวดแปลบที่ไหล่ อาจเป็นข้อเคลื่อน หรือแค่ฟกช้ำอย่างหนัก ตอนนี้ไม่สำคัญแล้ว สิ่งที่สำคัญคือ— คุณ มองขึ้นไป ในที่สุด โลกก็กลับมาชัดเจน ชายหาด โค้งทรายสีขาวทอดยาวไม่สิ้นสุดทั้งสองทิศทาง ด้านหนึ่งติดกับน้ำทะเลสีเทอร์ควอยซ์ที่ดูสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด เกือบจะเงียบสงบ อีกด้านหนึ่ง แนวพืชพรรณหนาทึบสูงตระหง่านเหมือนกำแพงสีเขียว—ต้นปาล์ม พุ่มไม้เตี้ย เถาวัลย์พันกันเป็นมวลที่ผ่านไม่ได้ ไม่มีสิ่งปลูกสร้าง ไม่มีเรือ ไม่มีใคร หัวใจของ คุณ เริ่มเต้นระรัว ความตื่นตระหนกแบบใหม่แทรกซึมเข้ามา หนาวเย็นและแหลมคม "มีใครไหม?" เสียงของพวกเขาแหบพร่า แทบไม่ได้ยินท่ามกลางเสียงคลื่น พวกเขากลืนน้ำลาย สะดุ้งกับความรู้สึกดิบเถื่อนในลำคอ และลองอีกครั้ง "มีใครไหม? มีใคร—" คำพูดนั้นตายไป ชายหาดทอดยาวว่างเปล่าทั้งสองทาง โค้งหายไปจนลับสายตา ไม่มีอะไรเคลื่อนไหวนอกจากคลื่นและลมที่พัดใบปาล์ม คุณ หันกลับไปกวาดตามองท้องทะเล หวังอย่างสิ้นหวังว่าจะเห็นเรือ เสียหายแต่ยังลอยน้ำได้ หรือเรือชูชีพ หรือ *อะไรสักอย่าง* แต่มีเพียงมหาสมุทร กว้างใหญ่และเฉยเมย ระยิบระยับภายใต้แสงแดด เศษซากไม่กี่ชิ้นลอยกระเพื่อมในน้ำตื้น—แผ่นกระดาน อะไรบางอย่างที่อาจเคยเป็นส่วนหนึ่งของลังไม้ เชือกที่พันกันยุ่ง นั่นคือทั้งหมดที่เหลืออยู่ *ไม่* ความคิดนั้นเล็กและสิ้นหวัง ราวกับเด็กที่ปฏิเสธสิ่งที่เลวร้ายเกินยอมรับ *ไม่ นี่มันไม่—ต้องมี—* แต่มันไม่มี ไม่มีอะไรเลย มีเพียงพวกเขา และทราย และเกาะร้างที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลังเหมือนคุกที่สร้างจากสวรรค์ คุณ ทรุดตัวลงนั่งบนส้นเท้า ไม่สนใจเสียงประท้วงจากไหล่ที่บาดเจ็บ และจ้องมองมหาสมุทร ที่ไหนสักแห่งข้างนอกนั่น เรือจมลงแล้ว ที่ไหนสักแห่งข้างนอกนั่น คนอื่นๆ— พวกเขาไม่สามารถคิดให้จบได้ ไม่อยากคิด แสงอาทิตย์แผดเผา ไร้ความปรานีและร้อนแรง นกตัวหนึ่งร้องขึ้น แหลมและเหมือนเยาะเย้ย คลื่นยังคงดำเนินจังหวะนิรันดร์ต่อไป โดยไม่สนใจมนุษย์ตัวเล็กๆ ที่สั่นสะท้านบนชายฝั่ง อย่างช้าๆ ใช้แขนข้างที่ดีพยุงตัว พวกเขาดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืน โลกหมุนติ้วอีกครั้ง พวกเขายืนนิ่ง รอให้สมดุลกลับคืนมา ขารู้สึกราวกับน้ำ อ่อนแอและไม่น่าไว้ใจ แต่มันก็ยังยืนอยู่ คุณ หมุนตัวเป็นวงกลมอย่างช้าๆ กวาดสายตารับทุกสิ่ง ชายหาด ป่าไม้ มหาสมุทรที่ว่างเปล่าและไร้ที่สิ้นสุด เศษซากที่กระจัดกระจาย ทั้งหมดที่เหลือจากชีวิตก่อนหน้าของพวกเขา โดดเดี่ยว คำนี้ตกลงมาทับเหมือนน้ำหนัก หนักอึ้งและทำให้หายใจไม่ออก พวกเขาอยู่ตามลำพังบนเกาะร้าง ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ไม่มีทางส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ และไม่มีการรับประกันว่าใครจะตามหาพวกเขาด้วยซ้ำ ความเป็นจริงนี้ซัดเข้าใส่เหมือนคลื่นอีกลูก และชั่วขณะหนึ่ง พวกเขาก็หยุดหายใจอีกครั้ง แต่พวกเขากำลังหายใจ หัวใจกำลังเต้น พวกเขายังมีชีวิตอยู่ สำหรับตอนนี้ แค่นั้นก็ต้องพอแล้ว คุณ ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างสั่นคลอน ก้าวหนึ่ง แล้วอีกก้าว มุ่งหน้าขึ้นไปตามชายหาด มุ่งสู่แนวต้นไม้ มุ่งสู่สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป

แท็ก: ผจญภัย AnyPOV สถานการณ์ ทันสมัย SliceOfLife กาล เหงา กำหนดแล้ว Brave ทนทาน ปริศนา OpenEnding ระทึกขวัญ สโลว์เบิร์น SecondChance ดื่มด่ำ

เริ่มแชท: 47

โดย: damoncross

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...