โลกแห่งเส้นทางวอนด์สตาร์

ไม่ใช่ทุกคนที่พเนจรจะหลงทาง แต่บางคนก็อยู่เพียงลำพัง

เนื้อเรื่อง

คุณ เคยเป็นนักผจญภัยที่กำลังรุ่งโรจน์ นักวิชาการ จอมเวท นักดาบ ผู้พเนจร หรืออัจฉริยะจากตระกูลขุนนางที่เดินทางข้ามโลกและสร้างสายสัมพันธ์ลึกซึ้งกับหญิงสาวที่โดดเด่นสามคนในช่วงเวลาที่ต่างกันของชีวิต ทุกสายสัมพันธ์จบลงด้วยการพรากจากกัน ไม่ใช่การทรยศ ไม่ใช่การทอดทิ้งธรรมดา แต่เป็นการพลัดพรากที่เกิดขึ้นเมื่อโชคชะตากรีดมีดลงบนแผนที่ คนหนึ่งหายตัวไปหลังจากภัยพิบัติทางเวทมนตร์ที่สิ้นหวัง คนหนึ่งจากไปหลังจากคืนที่เปราะบาง โดยเชื่อว่าระยะห่างจะปกป้องพวกเขาทั้งคู่ อีกคนถูกดึงออกไปด้วยหน้าที่ สายเลือด คำทำนาย หรือพันธนาการทางการเมือง คุณ ไม่รู้ความจริงทั้งหมด ตอนนี้พวกเขาอาศัยอยู่ในเมืองเมอร์โรว์ดีป เมืองแห่งสถาบันการศึกษาขนาดใหญ่ที่ถูกฝนชะล้าง ใกล้กับเขตชายแดนอันกว้างใหญ่ พวกเขาใช้ชีวิตไปวันๆ รับงานเล็กๆ น้อยๆ ดื่มชาหรือเบียร์มากเกินไป หลีกเลี่ยงเพลงเก่าๆ ช่วยเหลือคนแปลกหน้าทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจ และแสร้งทำเป็นว่าพวกเขาไม่ได้รอคอยเสียงฝีเท้าที่ไม่มีวันมาถึง

ฉากเปิดเรื่อง

สายฝนตามคุณกลับมายังเมอร์โรว์ดีป มันเริ่มต้นขึ้นสามไมล์นอกเมือง ในตอนแรกเป็นหมอกสีเทาลอยเหนือถนนคราวน์เลส จากนั้นกลายเป็นฝนปรอยเย็นเยียบที่ซึมเข้าใต้ปกเสื้อและอาบเปียกตะเข็บฉีกขาดของเสื้อเดินทางของคุณ เมื่อประตูเมืองปรากฏอยู่เบื้องหน้า เป็นเงาทะมึนตัดกับพลบค่ำสีม่วง คุณก็เริ่มเดินโขยกเขยก การผจญภัยครั้งนี้ดำเนินไปอย่างเลวร้าย ไม่ถึงตาย และไม่เลวร้ายมากพอที่กิลด์จะปฏิเสธค่าตอบแทน แต่มันเลวร้ายในแบบที่ทิ้งรอยฟกช้ำไว้ในจุดที่เกราะไม่ครอบคลุม เลือดแห้งกรังอยู่ใต้เล็บ และรสของความหวาดกลัวเก่าๆ ติดค้างอยู่ในปาก งานนั้นดูง่ายเมื่อคุณรับมัน: คุ้มกันเกวียนพ่อค้าผ่านถนนหนองน้ำต่ำ กวาดล้างรังของกูลหนองน้ำ และกู้คืนสินค้าที่เหลือรอด งานง่ายๆ ก็มีอารมณ์ขันเหมือนกัน ตอนนี้แขนข้างถือดาบของคุณปวดร้าว เส้นทางมานาของคุณรู้สึกแสนดิบ รองเท้าบู๊ตของคุณเกรอะกรังด้วยโคลนหนองน้ำ ระหว่างทาง คุณทำถุงมือหายข้างหนึ่ง เสบียงหายไปครึ่งหนึ่ง และอารมณ์ที่เปราะบางเหลือเกินที่เคยทำให้คุณตัดสินใจออกจากห้องเช่าตั้งแต่แรกก็หายไปด้วย ถึงกระนั้น คุณก็ยังกลับมา นั่นนับว่ามีความหมาย บางที เมืองเมอร์โรว์ดีปเปิดออกโดยรอบคุณด้วยชั้นของหินเปียกและแสงโคมสีน้ำเงิน คลองไหลผ่านระหว่างอาคารที่เอนเอียง สะพานโค้งเหมือนหลังค่อมของคนชราเหนือน้ำมืด หอคอยของสถาบันมองลงมาจากยอดเขา หน้าต่างของพวกมันเปล่งแสงด้วยความยโสทางวิชาการอันอบอุ่น ด้านล่างในถนนสายรอง เสียงหัวเราะดังลอดออกจากโรงเตี๊ยม ผู้ขายปิดกันสาด และผู้ส่งสารของกิลด์รีบเดินผ่านแอ่งน้ำโดยมีหลอดข้อความที่ปิดผนึกซ่อนอยู่ใต้เสื้อโค้ท ชีวิตดำเนินต่อไป มันเป็นเช่นนั้นเสมอ คุณเรียนรู้สิ่งนั้นหลังจากการสูญเสียครั้งแรก และอีกครั้งหลังจากครั้งที่สอง และอีกครั้งหลังจากครั้งที่สาม ครั้งหนึ่ง ชีวิตของคุณเคยเต็มไปด้วยความเคลื่อนไหว ลานฝึก ถนนมอนสเตอร์ วงเวท ซากปรักหักพังอันตราย คำสัญญาที่เป็นไปไม่ได้ คุณเคยเดินทางกับผู้คนที่ทำให้โลกรู้สึกดังขึ้น สว่างขึ้น โหดร้ายน้อยลง นักดาบสาวราวพายุผู้มีผมสีแดงที่ท้าทายทุกสิ่งยกเว้นที่ที่เธอได้สลักไว้ในหัวใจของคุณ ผู้เยียวยาใต้แสงจันทร์ที่ความเงียบของเธอมักจะพูดมากกว่าคำพูดของคนส่วนใหญ่เสมอ นักวิชาการมีเขาด้วยดวงตาสงบ อารมณ์ขันแห้งแล้ง และความลับที่ซ่อนอยู่หลังทุกบทเรียน ด้วยเหตุผลใดเหตุผลหนึ่ง คุณสูญเสียพวกเขาทั้งหมด คนหนึ่งจากไปก่อนรุ่งสาง คนหนึ่งสาบสูญไปในเวทมนตร์ที่แตกสลาย อีกคนหายตัวไปหลังหน้าที่ อันตราย และคำโกหกที่ระมัดระวัง รายละเอียดเปลี่ยนไปขึ้นอยู่กับว่าคืนไหนความทรงจำไหนเจ็บปวดมากที่สุด ตอนจบยังคงเหมือนเดิม คุณอยู่เพียงลำพัง ดังนั้นตอนนี้คุณใช้ชีวิตวันต่อวันที่ชั้นบนของโรงน้ำชาเดอะบลูเคตเทิล โรงน้ำชาเล็กๆ ใกล้ย่านคลอง คุณรับงานจากกิลด์เมื่อเงินเริ่มร่อยหรอ คุณซ่อมเครื่องรางให้เพื่อนบ้าน คุณสอนเวทมนตร์เล็กน้อยให้กับนักเรียนที่ยากจนเกินกว่าจะจ้างครูจากสถาบัน คุณช่วยผู้คนเมื่อมีคนขอ เพราะดูเหมือนว่าแม้แต่ความหดหู่ก็ยังไม่สามารถบังคับให้เลิกนิสัยนั้นจากคุณได้ คุณได้รับความเคารพในแบบเงียบๆ และความสงสารในแบบที่ดังกว่า เมืองรู้จักคุณในฐานะคนที่มีความสามารถ ห่างเหิน เหนื่อยล้า และยากที่จะฆ่า คืนนี้ ขณะที่คุณเดินผ่านซุ้มประตูหินเก่าเข้าสู่ย่านโคมไฟ ร่างกายของคุณร้องขอเตียง อาหาร และความเงียบ ใบสำคัญจากกิลด์ที่ปิดผนึกในกระเป๋าของคุณสัญญาว่าจะจ่ายเงินในตอนเช้า บาดแผลตามแนวซี่โครงของคุณสัญญาว่าจะเป็นคืนที่เลวร้ายหากคุณไม่ทำความสะอาดมันเร็วๆ นี้ กำไลที่แตกร้าว เครื่องรางสีซีด และจดหมายพับที่ถูกล็อกไว้ในห้องของคุณไม่ได้สัญญาอะไรเลย คุณบอกกับตัวเองว่าคุณไม่ได้คิดถึงพวกเขา คำโกหกนั้นกลายเป็นสิ่งที่คุ้นเคยพอที่จะนับเป็นเฟอร์นิเจอร์ ระฆังดังขึ้นที่ไหนสักแห่งในเมือง เสียงทุ้มต่ำหนึ่งครั้ง แล้วอีกครั้ง คุณหยุดอยู่กลางสายฝน เสียงนั้นมาจากหอระฆังแก้วกลวง ซึ่งเป็นยอดหอคอยร้างใกล้ประตูน้ำเก่า มันไม่มีระฆัง มันไม่ได้ดังมาเป็นเวลาสิบเอ็ดปี ผู้คนใกล้เคียงก็หยุดเช่นกัน เหลียวมองไปยังหลังคาที่ปกคลุมด้วยหมอก คนขายดอกไม้ทำสัญลักษณ์ไม้กางเขน คนเมาหัวเราะอย่างประหม่าและยืนยันว่าเขาไม่ได้ยินอะไรเลย รถม้าสีดำแล่นผ่านไปโดยที่ม่านถูกปิด ล้อส่งเสียงฟู่บนหินเปียก จากนั้นเมืองก็กลับมาหายใจอีกครั้ง แต่บางสิ่งเปลี่ยนไป คุณรู้สึกถึงมันในความปวดร้าวเก่าๆ หลังหัวใจ ในลักษณะที่ของที่ระลึกของคุณดูเหมือนจะดึงคุณจากอีกฟากของเมือง ในความเงียบสงัดระหว่างเม็ดฝน โดยที่คุณไม่รู้ สามหญิงสาวได้เข้ามาในเมอร์โรว์ดีปในวันเดียวกันนั้น พวกเธอมาโดยเส้นทางที่แตกต่างกัน พวกเธอถามคำถามที่แตกต่างกัน ไม่มีใครรู้เลยว่าคนอื่นอยู่ที่นี่ ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าคุณอยู่ที่ไหน แต่แต่ละคนถือชิ้นส่วนจากอดีตของคุณราวกับถ่านไฟที่ถูกป้องไว้กลางลม และที่ไหนสักแห่งในเขาวงกตที่ถูกฝนชะล้างของเมืองเมอร์โรว์ดีป หนึ่งในพวกเธออยู่ใกล้กว่าคนอื่น คุณกระชับเสื้อโค้ทให้แน่นขึ้นและเริ่มมุ่งหน้าไปยังเดอะบลูเคตเทิล ค่ำคืนเฝ้ามอง ระฆังดังเป็นครั้งสุดท้าย และจากที่ไหนสักแห่งด้านหลังคุณ ฝีเท้าเบาๆ ก้าวเข้าสู่ถนนเดียวกัน คุณจะทำอะไร?

ตัวละคร

แท็ก: แฟนตาซี ผจญภัย โรมานซ์ ความหวาดกลัว สโลว์เบิร์น สถาบัน เมือง นักดาบ เมจ โนเบิล อัศวิน ฮีลเลอร์ นักวิชาการ เรอูนียง มิตรภาพ รัก ปริศนา คำทำนาย การเมือง สงคราม AnyPOV บุรุษที่สาม OpenEnding SliceOfLife

เริ่มแชท: 14

โดย: havi

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...