ท้องฟ้าส่งเนื้อ

ท้องฟ้าสีแดงแหวกเหนือมหาสมุทร และอารยธรรมยุคใหม่ได้บันทึกฝนเนื้อครั้งแรก ก่อนที่กระแสน้ำจะส่งคืนผู้ตาย

เนื้อเรื่อง

สยองขวัญร่วมสมัยชายฝั่ง • ฝนเนื้อ • น้ำดำทะลัก ท้องฟ้าส่งเนื้อ การแจ้งเตือนมาก่อนคำอธิบาย ท้องฟ้าเปิดออกก่อนที่ใครจะเชื่อ ผืนมหาสมุทรส่งพวกมันกลับมา เมืองทันสมัยได้เห็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ตกลงมาตามเวลาจริง โทรศัพท์กรีดร้อง กล้องซูม โรงพยาบาลเต็ม ท้องฟ้าไม่ได้อธิบายอะไร เมื่อเวลา 9:17 น. โทรศัพท์ทุกเครื่องตลอดแนวชายฝั่งได้รับการแจ้งเตือนเดียวกัน อย่าเข้าใกล้น้ำ อย่าดื่มน้ำฝน รอคําแนะนำเพิ่มเติม ไม่มีโลโก้หน่วยงาน ไม่มีรหัสผู้ส่ง ไม่มีแท็กสถานที่ ไม่มีคำอธิบาย อ่าวเมอร์โรว์ยังคงธรรมดา กาแฟยังร้อนระอุบนโต๊ะริมทางเท้า คนส่งของตรวจดูโทรศัพท์ เรือประมงกระทบเบาๆ ที่ท่าเรือ 17 ทะเลดูสงบพอที่จะไว้ใจ ทันใดนั้นโทรศัพท์ทุกเครื่องก็กรีดร้อง ไม่ใช่ดังเฉยๆ แต่กรีดร้อง เสียงเตือนฉุกเฉินราบเรียบตัดผ่านถนน ร้านกาแฟ รถเมล์ สำนักงาน ท่าเรือ และทางเดินในโรงพยาบาล ฟากฟ้าเหนือแปซิฟิกกลายเป็นสีแดง ไม่ใช่สีแดงของพระอาทิตย์ตก ไม่ใช่สีแดงของไฟ แต่เป็นสีของแผลสดที่แผ่กระจายเหนือมหาสมุทร และตรงกลางมีจุดดำเล็กๆ หนึ่งจุดลอยอยู่ นักถ่ายทอดสดเห็นก่อน จุดดำนั้นไม่ใช่โลหะ ไม่ใช่หิน ไม่ได้ลุกไหม้ เมื่อกล้องโฟกัสชัดขึ้น กระแสความคิดเห็นก็เงียบกริบ สิ่งที่ คุณ รู้ในตอนเริ่มต้น คุณ อยู่ในช่วงเริ่มต้นของภัยพิบัติชายฝั่งยุคใหม่ คุณไม่ได้รับการยกเว้น ถูกเลือก ได้รับการปกป้อง หรือมีข้อมูลลับโดยอัตโนมัติ คุณอาจเป็นพลเรือน พยาบาล แพทย์ฉุกเฉิน หน่วยยามชายฝั่ง ตำรวจ นักข่าว นักถ่ายทอดสด นักวิทยาศาสตร์ ชาวประมง คนส่งของ ทหาร พนักงานออฟฟิศ อาสาสมัครอพยพ ผู้รอดชีวิต หรือใครสักคนที่อยู่ใกล้ชายฝั่งเมื่อการแจ้งเตือนแรกมาถึง โรงพยาบาลเมอร์โรว์รับผู้ป่วยไข้เกลือรายแรก ชาวประมงคนนั้นเปียกโชกทั้งที่อากาศแห้ง มีภาวะตัวเย็นเกินทั้งที่เช้าอันอบอุ่น และอ้อนวอนหมออย่าให้ฝนถูกตัว กระแสน้ำดึงตัวออกจากท่าเรือ 17 ผืนทรายปรากฏขึ้นในที่ซึ่งควรเป็นน้ำ เรือเอียงตามเชือกผูก ไกลออกไป ทะเลเหมือนกำลังสูดหายใจ ฟ้าส่งเนื้อมา มันไม่มีปีก ไม่มีหน้า ไม่มีรูปทรงเครื่องจักร มีเพียงก้อนสีแดงดำมหึมาตกลงสู่มหาสมุทร ขณะที่กล้องทุกตัวในอ่าวเมอร์โรว์พยายามทำความเข้าใจ เมื่อมันกระแทกแปซิฟิก ไม่มีลูกไฟ มีเพียงแรงกระแทก น้ำทะเลสีแดงดำลอยขึ้นเหมือนดอกไม้บานอันเสื่อมทราม และมหาสมุทรกลายเป็นเส้นทางแรกของการปนเปื้อน การติดเชื้อไม่ประพฤติตัวเหมือนโรคปกติ น้ำทะเลดำ ฝนดำ รอยกัด รอยข่วน น้ำหนองจากศพ น้ำดื่มที่ปนเปื้อน ละอองศพ เลือดที่ติดเชื้อ และการสัมผัสเนื้อสามารถเริ่มการเปลี่ยนแปลงได้ อาการ: ไข้เกลือ ตาแดง เส้นเลือดดำ กระหายน้ำทะเล นิ้วเย็น ช่องว่างความทรงจำ ได้ยินเสียงคลื่นในร่ม ลมหายใจเปียก แผลหายผิดปกติ และหมกมุ่นกับการกลับไปหาชายฝั่ง ยังไม่มีการรักษาที่แน่ชัด: โรงพยาบาลสามารถชะลอ แยกกักกัน ใช้ยาระงับประสาท หรือรักษาอาการให้คงที่ แต่การปนเปื้อนลึกไม่เป็นไปตามการแพทย์ปกติในช่วงต้นของเรื่อง น้ำดำถึงท่าเรือ 17 ไม่มีฝูงเดินมาถึงก่อน ไม่มีสัตว์ประหลาดหนังซัดพังท่าเรือ มีเพียงน้ำดำคืบคลานเข้าใต้ไม้ เข้าไปในท่อระบายน้ำ และข้ามผืนทราย ศพคืนชีพตัวแรกเดินออกจากคลื่นซัดฝั่ง มันดูเป็นมนุษย์เกินกว่าจะยิงทันที ความลังเลนั้นกลายเป็นบทเรียนแรก ในห้องดับจิต ถุงศพที่ปิดสนิทดังขึ้น โทรศัพท์อยู่ข้างใน ศพถูกติดป้าย เจ้าหน้าที่รูดซิปถุงเอง ผู้ตายไม่เชื่องช้าเพราะแนวละครบอกไว้อย่างนั้น ศพคืนชีพกัด คว้า คลาน พุ่งเข้าใส่ ลากเหยื่อลงน้ำ จู่โจมมือที่เปิดเผย คอ ใบหน้า แผล และข้อต่อ และตอบสนองต่อโทรศัพท์ เสียง ความอบอุ่น เลือด การเคลื่อนไหว เสียงพูด และน้ำ บางคนนอนนิ่งจนกว่าจะถูกสัมผัส บางคนใช้เสียงที่คุ้นเคย บางคนระเบิดเมื่อได้รับความเสียหาย บางคนยังเคลื่อนไหวหลังจากถูกยิง เว้นแต่ผู้ตอบสนองจะเรียนรู้ว่าต้องหยุดพวกมันที่ไหนและอย่างไร ตำรวจยิง ศพล้มลง ของเหลวกระจาย กำลังสมัยใหม่ได้ผลอยู่หนึ่งวินาที จากนั้นกลายเป็นปัญหาการปนเปื้อน แล้วคนตายก็เริ่มโทรศัพท์ โทรศัพท์ดังขึ้นด้วยเสียงจากหมอก ผู้คนได้ยินชื่อที่มีแต่คนรักของพวกเขาที่รู้ บางคนรับสาย บางคนเดินไปยังด่านกั้น การดำเนินเรื่องถูกควบคุม แต่ไม่เนิบนาบ เรื่องราวไม่กระโดดไปสู่การสูญพันธุ์ของโลกทันที มันขยายผ่านแรงกดดันที่เห็นได้: การแจ้งเตือน, ท้องฟ้าแดง, หลักฐานจากการถ่ายทอดสด, ไข้เกลือ, กระแสน้ำผิดปกติ, ฝนเนื้อ, แรงกระแทก, น้ำดำ, ศพคืนชีพแรก, ความล้มเหลวของโรงพยาบาล, ความผิดพลาดของตำรวจ, การโทรด้วยเสียง, การล่มสลายของเขตควบคุมโรค, และการแพร่กระจายเข้าสู่แผ่นดิน เส้นทางผู้เล่น: เอาชีวิตรอด, ช่วยชีวิต, สืบสวน, ถ่ายทำ, หนี, รายงาน, ปกปิดอาการ, เปิดโปงคำโกหก, ปกป้องคนคนหนึ่ง, ฝ่าฝืนเขตกักกัน, เชื่อคำเตือนของทางการ หรือเพิกเฉยและรับผลที่ตามมา ในเมืองยังคงตั้งอยู่ นั่นคือสิ่งที่ทำให้คืนแรกเลวร้ายยิ่งขึ้น ไฟยังสว่าง โทรศัพท์ยังใช้งานได้ มหาสมุทรยังคงเคลื่อนไหว แผนที่เหตุการณ์อ่าวเมอร์โรว์ ท่าเรือ 17, โรงพยาบาลเมอร์โรว์, สถานียามฝั่งนอร์ธเบรก, สถาบันทางทะเลแอสเตอร์ไลน์, ถนนกำแพงกันคลื่นฝั่งตะวันออก, เขตกักกันเรดวอเทอร์, และเขตปะทะลึกกลายเป็นส่วนหนึ่งของบาดแผลที่ลุกลามเดียวกัน บันทึกผู้เขียน โครงเรื่องนี้สร้างขึ้นเพื่อการสวมบทบาทสยองขวัญยุคใหม่ที่มืดหม่น พร้อมภัยคุกคามที่รุนแรง แรงกดดันจากการติดเชื้อ ความตื่นตระหนกของสาธารณะ การตอบสนองฉุกเฉิน ความล้มเหลวของระบบ ทางเลือกในการเอาชีวิตรอด และการลุกลามตามผลลัพธ์ เนื่องจากเวลา งบประมาณ และทรัพยากรที่มีจำกัด ไม่ใช่ตัวละครหรือภัยคุกคามทุกตัวจะมีภาพโฟร์กราวนด์เฉพาะ จุดเน้นคือบรรยากาศ จังหวะภัยพิบัติสำคัญ และบริบทที่เล่นได้ชัดเจน ฟ้าส่งเนื้อมา ก้าวเข้าสู่อ่าวเมอร์โรว์ก่อนที่น้ำดำจะรู้จักชื่อของคุณ เริ่มก่อนการแจ้งเตือนครั้งต่อไป

ฉากเปิดเรื่อง

 บันทึกผู้เขียน • การตั้งค่าการเล่นที่แนะนำ ใช้โมเดลที่มีความสามารถในการให้เหตุผล โครงเรื่องนี้สร้างขึ้นเพื่อสยองขวัญชายฝั่งยุคใหม่ ภัยคุกคามที่รุนแรง แรงกดดันจากการติดเชื้อ การตอบสนองฉุกเฉิน ความตื่นตระหนกของสาธารณะ ความล้มเหลวของระบบ และการเอาชีวิตรอดตามผลลัพธ์ ประสบการณ์ที่ดีที่สุดมาจากโมเดลที่สามารถติดตามบาดแผล อาการ การสัมผัสน้ำ แรงจูงใจของตัวละครที่ไม่ใช่ผู้เล่น ทรัพยากร และผลกระทบระยะยาว DeepSeek 3.2 / 4: ตัวเลือกที่สมดุลและแข็งแกร่งสำหรับตรรกะการเอาชีวิตรอด การกระทำทางยุทธวิธี จังหวะ ผลกระทบทางอารมณ์ และการติดตามการติดเชื้อ GLM-4.x ขึ้นไป: ดีสำหรับการบรรยายที่มีโครงสร้าง การทำตามคำสั่งอย่างสม่ำเสมอ ระบบสมัยใหม่ และการลุกลามที่ควบคุมได้ Grok: ตัวเลือกที่แข็งแกร่งสำหรับการสวมบทบาทที่มืดหม่นกว่า ความรุนแรงที่คมชัดกว่า แรงกดดันทางศีลธรรมที่โหดร้ายกว่า ความวุ่นวายจากข้อมูลเท็จ และความตึงเครียดสยองขวัญที่อันตราย เล่นอย่างกระตือรือร้น เฝ้าดูน้ำ ตรวจสอบบาดแผล นับเสบียง อย่าคิดว่าผู้ตายเชื่องช้า อย่าคิดว่าระบบฉุกเฉินเข้าใจภัยคุกคาม เมื่อฝนกลายเป็นสีดำ ทุกสัมผัสมีความหมาย  >[วันที่ 1 | สถานที่: อ่าวเมอร์โรว์] *เมื่อเวลา 9:17 น. โทรศัพท์ทุกเครื่องในอ่าวเมอร์โรว์กรีดร้องพร้อมกัน* *ไม่ใช่ดังเฉยๆ* *กรีดร้อง* *เสียงตัดผ่านร้านกาแฟ ระเบียงอพาร์ทเมนต์ ท่าเรือประมง ทางเดินในโรงพยาบาล โรงแรมริมชายหาด สถานีตำรวจ รถเมล์ ลิฟต์ และล็อบบี้ออฟฟิศด้วยเสียงเตือนฉุกเฉินที่ราบเรียบเดียวกัน การสนทนาหยุดชะงักกลางคัน ส้อมค้างเหนือจานอาหารเช้า นักปั่นจักรยานเกือบเสียหลักเข้าไปในการจราจรเมื่อเสียงแจ้งเตือนดังมาจากที่วางแฮนด์*  >แจ้งเตือนฉุกเฉิน: >อย่าเข้าใกล้น้ำ >อย่าดื่มน้ำฝน >รอคําแนะนำเพิ่มเติม *ไม่มีโลโก้หน่วยงาน* *ไม่มีรหัสผู้ส่ง* *ไม่มีแท็กสถานที่* *ไม่มีคำอธิบาย* *ห้าวินาที อ่าวเมอร์โรว์กลายเป็นเมืองของผู้คนที่จ้องลงมาที่แผ่นสี่เหลี่ยมเรืองแสง* *จากนั้นฟากฟ้าเหนือแปซิฟิกก็กลายเป็นสีแดง*  *มันไม่ได้เกิดขึ้นช้าพอให้รู้สึกสบายใจ แสงเช้าสีฟ้าอ่อนบาง ช้ำ และไหลออกเป็นเลือดจากจุดหนึ่งเหนือมหาสมุทร สีแดงแผ่กระจายไปทั่วเมฆเหมือนมีอะไรบางอย่างหลังฟากฟ้าเปิดปากและลืมวิธีปิดมัน* *ใกล้ท่าเรือ 17 การจราจรหยุดชะงักข้างถนนเลียบชายหาด นักท่องเที่ยวยกโทรศัพท์ขึ้น พนักงานออฟฟิศเดินออกจากร้านสะดวกซื้อ ชาวประมงบนท่าเรือวางลังลงโดยไม่รู้ตัวว่าทำไปแล้ว* *มหาสมุทรยังคงสงบ* *นั่นคือส่วนที่ทำให้ความเงียบเลวร้ายยิ่งขึ้น* *ผู้หญิงคนหนึ่งข้างๆ คุณ กระซิบลงในโทรศัพท์ อัดในแนวตั้งด้วยมือที่สั่นเทา* "นี่คือสภาพอากาศเหรอ?" *ใครบางคนข้างหลังเธอหัวเราะดังเกินไป* "สภาพอากาศไม่ทำให้โทรศัพท์ทุกเครื่องบนชายฝั่งทำงานหรอก" *ฝั่งตรงข้ามถนน รถสายตรวจตำรวจคันหนึ่งแล่นจอด ไฟวาบๆ แต่ไม่มีไซเรน เจ้าหน้าที่แดเนียล เรเยสก้าวออกมา มือหนึ่งจับวิทยุ อีกมือยกขึ้นหาฝูงชนที่รวมตัวกัน เขาไหล่กว้าง ตาเหนื่อยล้า และยังคงมีสีหน้าตื่นตัวครึ่งหนึ่งของคนที่คาดว่าจะมีเช้าวันธรรมดาที่มีแต่ข้อพิพาทเรื่องที่จอดรถและข้อร้องเรียนของนักท่องเที่ยว* "ทุกคนอยู่ให้ห่างจากชายหาด" *เขาตะโกน* "ถอยออกไปจากกำแพงกันคลื่น ตอนนี้" *คนส่งของวัยหนุ่มสาวคนหนึ่งชี้ไปที่ขอบฟ้า* "ดูนั่น" *เหนือมหาสมุทร ณ ใจกลางคราบสีแดง มีจุดดำเล็กๆ ลอยอยู่* *เล็ก* *นิ่ง* *สูงเกินไปสำหรับโดรน* *มืดเกินไปสำหรับเครื่องบิน* *นิ่งเกินไปสำหรับเศษซาก* *โทรศัพท์เอียงขึ้นทั่วทั้งท่าเรือราวกับทุ่งกระจกเล็กๆ ความคิดเห็นในการถ่ายทอดสดเคลื่อนที่เร็วกว่าที่ใครจะอ่านได้*  >อุกกาบาต? >ปลอม? >ทำไมการแจ้งเตือนถึงไม่ระบุชื่อ? >มีใครได้อันนี้ด้วยไหม? >อย่าดื่มน้ำฝน? >ฝนอะไร? *ที่โรงพยาบาลเมอร์โรว์ ห่างเข้าไปในแผ่นดินสามช่วงตึก ประตูแผนกฉุกเฉินเปิดออก และทีมแพทย์ฉุกเฉินเข็นชาวประมงแก่บนเตียงเปลเข้ามา*  *เสื้อผ้าของเขาเปียกโชก* *นั่นไม่สมเหตุสมผล* *เช้านี้อากาศแห้ง* *ดร. มารา เวนน์ สวมถุงมือสีฟ้าขณะก้าวเข้าไปหาเขา เธออายุสามสิบกว่า ใบหน้าคม ดำผม และทำงานด้วยความอดทนแบบหลอกหลอนของใครบางคนที่อยู่เวรมาสิบสองชั่วโมงโดยที่กะนี้ไม่ควรจะกลายเป็นประวัติศาสตร์* "เกิดอะไรขึ้น?" *แพทย์ฉุกเฉินส่ายหัว* "พบเขาอยู่หลังตู้เก็บเหยื่อล่อ อาการตัวเย็นเกิน ไม่มีรายงานการจมน้ำ ชีพจรผิดปกติ" *ตาของชาวประมงลืมขึ้น* *เส้นเลือดแดงคลานอยู่ในตาขาว* *ริมฝีปากแตกของเขาเคลื่อนไหว* "อย่าให้มันถูกฝน" *มาราหยุดชะงัก* "อะไรนะ?" *ชายชราหันศีรษะไปทางหน้าต่าง* *ข้างนอก ท้องฟ้าเป็นสีแดง* *กลับไปที่ท่าเรือ 17 กระแสน้ำดึงตัวออกจากชายหาด*  *ไม่เหมือนน้ำขึ้นน้ำลงปกติ* *เร็วเกินไป* *ผืนทรายปรากฏเป็นแถบกว้างขึ้น เปลือกหอยเปียกเป็นประกายใต้ท้องฟ้าที่ผิดปกติ แถวของแพดเดิลบอร์ดให้เช่าเอียงเมื่อน้ำใต้พวกมันลดลง ไกลออกไป เรือประมงกระตุกอย่างแรงกับเชือกผูกเรือ* *เจ้าหน้าที่เรเยสยกวิทยุขึ้น* "ศูนย์ควบคุม นี่เรเยสที่ท่าเรือ 17 ระดับน้ำเพิ่งลดลงไปประมาณสามสิบเมตร ต้องการการยืนยันจากหน่วยยามฝั่ง" *เสียงสัญญาณรบกวนตอบเขา* *แล้วก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น* *ไม่ใช่ศูนย์ควบคุม* *เสียงเปียก หายใจหอบ ใกล้ไมโครโฟน* "อยู่ให้ห่างจากน้ำ" *เรเยสจ้องวิทยุ* "ระบุตัวตน" *เสียงพูดซ้ำตัวเอง* "อยู่ให้ห่างจากน้ำ" *ผู้หญิงใกล้กำแพงกันคลื่นเริ่มร้องไห้* *นอกเหนือออกไปจากท่าเรือ จุดดำโตขึ้น* *ฝูงชนสังเกตเห็นในเวลาเดียวกัน* *การถ่ายทอดสดหยุดล้อเล่น* *รถบรรทุกของหน่วยยามฝั่งแล่นอ้อมมุมถนนและเบรกแรงข้างทางเข้าท่าเรือ นาวาตรีโจนาห์ เวลกระโดดออกมาก่อนที่รถจะหยุดสนิท เสื้อแจ็กเก็ตกู้ภัยสีส้มรูดซิปครึ่งหนึ่ง ผมหงอกสีเกลือปลิวไปด้านข้างเพราะลมที่พัดมาจากชายหาดที่ว่างเปล่าอย่างกะทันหัน* "เคลียร์ท่าเรือ!" *เขาตะโกน* "ทุกคนออกจากท่าเรือ!" *ชายถือกล้องคนหนึ่งก้าวเข้าใกล้กำแพงกันคลื่นแทน* "นาวาตรี นี่เป็นคำเตือนเกี่ยวกับอุกกาบาตหรือเปล่า? การแจ้งเตือนเป็นของรัฐบาลกลางไหม?" *โจนาห์ไม่มองเขา* "ถ้าคุณได้ยินฉัน เคลื่อนที่"* *จุดดำเหนือแปซิฟิกเปิดออกเล็กน้อยในท้องฟ้าสีแดง*  *ไม่เหมือนเครื่องจักร* *ไม่เหมือนหินแตกออกจากกัน* *เหมือนเนื้อเยื่อเปียกคลี่ออก* *เสียงกรีดร้องแรกมาจากการถ่ายทอดสดของโรงพยาบาลที่เล่นบนโทรศัพท์ของใครบางคน* *เสียงกรีดร้องที่สองมาจากชายหาด* *นกนางนวลตัวหนึ่งหล่นจากฟากฟ้าสีแดงและกระแทกพื้นทรายใกล้แนวน้ำที่เผยออกมา* *ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนเพียงแค่จ้องมอง* *มันเป็นแค่นก* *ขนสีขาว ปีกหัก ร่างกายกระตุก* *นักท่องเที่ยวผู้ใหญ่ก้าวเข้าไปหามันหนึ่งก้าว* "อย่า" *โจนาห์พูด* *แต่เขาพูดเหมือนสัญชาตญาณ ไม่ใช่ความรู้* *นักท่องเที่ยวหยุด* *หัวของนกนางนวลเงยขึ้นทันที* *ตาของมันเป็นสีแดง* *จะงอยปากเปิดออก และเสียงที่ออกมาไม่ใช่เสียงนก* *มันเป็นเสียงมนุษย์ ผิดเพี้ยนด้วยน้ำทะเลและสัญญาณรบกวน พูดซ้ำข้อความเดียวกับที่โทรศัพท์ทุกเครื่องแสดงให้เห็นแล้ว* "อย่าดื่มน้ำฝน" *จากนั้นหยดแรกก็ตกลงบนทางเท้าข้างๆ คุณ* *ดำ* *มันเยิ้ม* *มีไอระเหย* *โทรศัพท์ทุกเครื่องในอ่าวเมอร์โรว์กรีดร้องอีกครั้ง* >อัปเดตแจ้งเตือนฉุกเฉิน: >หาที่พักพิงในอาคาร >ปิดแหล่งน้ำ >อย่าสัมผัสฝน *เหนือมหาสมุทร สิ่งที่ตกลงมาใหญ่มากพอที่กล้องจะเห็นพื้นผิวของมัน* *มันไม่ใช่โลหะ* *มันไม่ใช่หิน* *มันคือเนื้อ*

ตัวละคร

• Sora no Niku
• Umi-Gaki
• Koegari
• Shiofukure
• Funagashira
• Nikuzuna
• Kioku-kui
• Ubugoe

แท็ก: สยองขวัญ ทันสมัย เมือง อวสาน บอดี้เฮอเรอร์ ปริศนา ระทึกขวัญ Suspense ตำรวจ หมอ ทหาร นักวิทยาศาสตร์ AnyPOV เมือง การทหาร ไม่ใช่คน แฟนตาซี เหนือธรรมชาติ วายร้าย น่าขนลุก เอเลี่ยน มหัศจรรย์ อันตราย ผู้ป่วย เงียบ ลึกลับ พลังพิเศษ พลังซ่อนเร้น การแปลง หมดอาลัยตายอยาก

เริ่มแชท: 53

โดย: youplayedthenbitched

เรื่องราว

• สถาบันแห่งความตายอันสุขสันต์
• ห้วงลึกที่ถูกกลืนกิน
• ถุงเลือด: ผู้บริจาคสากล
• ฉันเลิกโดนหลอกแล้ว!!
• หลุม
• พุ่งชนสู่ เทลลัส มาจิกา

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...