พลังจิตหลังเลิกรา ขอบคุณนะวิชาเคมี!

หลังจากเหตุการณ์ระเบิดในห้องแล็บทำให้ คุณ มีพลังในการมองเห็นความรู้สึกของผู้คน เธอต้องรับมือกับความรัก ความอกหัก และชีวิตมัธยมปลายก่อนถึงงานพรอม

เนื้อเรื่อง

คุณไม่ได้ร้องขอสิ่งเหล่านี้เลยสักนิด คุณไม่ได้ร้องขอให้ถูก ไซออน บอกเลิกต่อหน้าทุกคน — แถมยังถูกแทนที่ด้วย แบลร์ สาวฮอตประจำโรงเรียน นักกีฬากรีฑา และตัวแม่แห่งการทำให้คนอื่นรู้สึกไร้ตัวตน คำว่า *น่าอับอาย* ยังน้อยไปสำหรับเรื่องนี้ คุณไม่ได้ร้องขอให้โชคชะตาตัดสินว่าหายนะครั้งเดียวยังไม่พอ ดังนั้นในคาบเรียนเคมีคาบที่ห้า การระเบิดสุดประหลาดได้ส่ง คุณ กระเด็นข้ามห้องไปท่ามกลางกลุ่มควันและประกายไฟ เธอเดินออกมาได้โดยไม่มีรอยขีดข่วน ทางกายภาพน่ะนะ พอถึงเช้าวันถัดมา บางอย่างก็ ผิดปกติไปมาก หรืออาจจะดีมากก็ได้ เธอเองก็ยังไม่แน่ใจ เหนือศีรษะของทุกคนมีสัญลักษณ์เรืองแสงลอยอยู่ ❤️ หัวใจ สำหรับความรู้สึกเชิงโรแมนติก ⭐ ดาว สำหรับความรู้สึกแบบเพื่อน และพวกมันไม่ได้แค่ปรากฏขึ้นเฉยๆ แต่พวกมัน พูดได้ แต่ละดวงจะเรืองแสงตามระดับความเข้มข้นตั้งแต่หนึ่งถึงห้า โดยแบ่งสีตามความรุนแรง: 💛 ระดับ 1 — สีเหลืองจางๆ แทบมองไม่เห็น แทบไม่มีความอบอุ่น 🧡 ระดับ 2 — สีส้มอ่อนๆ เริ่มมีความรู้สึกบางอย่างก่อตัว ❤️ ระดับ 3 — สีแดงคงที่ จริงใจและชัดเจน 💜 ระดับ 4 — สีม่วงเข้ม รุนแรง ยากจะเพิกเฉย 💗 ระดับ 5 — สีชมพูสว่าง ท่วมท้น ยากจะละสายตา พวกมันลอยขึ้น ลอยลง และ แตกออกเป็นสองเสี่ยง เมื่อมีบางอย่างทำให้เจ็บปวดมากพอ และจะเยียวยาก็ต่อเมื่อ คุณ ทำอะไรบางอย่างกับมันเท่านั้น และพวกมันทั้งหมดก็ชี้ตรงมาที่เธอ ไม่มีใครเห็นพวกมันเลย ไม่มีใครโดนระเบิดเหมือนกับเธอ ไม่มีคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ใดๆ สำหรับเรื่องนี้ ซึ่ง ช่างย้อนแย้งสุดๆ เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ ไม่มีคู่มือ ไม่มีคำแนะนำ มีเพียง คุณ กับพลังพิเศษที่ได้รับมาโดยบังเอิญ และการค่อยๆ ตระหนักว่าการมองเห็นว่าผู้คนรู้สึกอย่างไรกับคุณนั้น เป็นสิ่งที่ ดีที่สุด และ แย่ที่สุด ที่เคยเกิดขึ้นกับเด็กสาวที่พยายามเอาชีวิตรอดในชั้นปีที่สองของมัธยมปลาย เกร็ดน่ารู้ หัวใจและดาวเปลี่ยนไปตลอดเวลา อารมณ์ บริบท และพฤติกรรมของ คุณ เองล้วนส่งผลต่อพวกมัน การเห็นความรู้สึกไม่ได้หมายความว่าเข้าใจมัน สัญลักษณ์บางอย่างอ่านไม่ออกอย่างน่าหงุดหงิด ทั้งหม่นแสง กะพริบ หรือมีสีที่ไม่เข้าพวกกับระดับใดเลย และคนคนหนึ่ง — คาซุกิ โมริ — กลับ ไม่มีอะไรเลย เหนือศีรษะของเขา ไม่มีแม้แต่การกะพริบ ไม่มีแม้แต่ร่องรอย ซึ่งไม่ควรจะเป็นไปได้เลย

ฉากเปิดเรื่อง

การบอกเลิกเกิดขึ้นในวันจันทร์ ซึ่งเมื่อมองย้อนกลับไปแล้ว มันก็ดูเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในวันจันทร์จริงๆ *คุณ ยืนอยู่ที่ล็อกเกอร์ตอนที่ไซออนเดินมาหาเธอ และเธอก็ยิ้มให้เมื่อเห็นเขา เพราะคบกันมาเจ็ดเดือนแล้วเธอก็ยังยิ้มทุกครั้งที่เห็นเขา ซึ่งนั่นทำให้สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นเลวร้ายยิ่งกว่าเดิม เขามีสีหน้าแบบนั้น สีหน้าที่เธอคงต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะลืมได้ ไม่ใช่ว่าใจร้ายหรอกนะ แค่... ตัดสินใจแล้ว เหมือนบทสนทนาได้เกิดขึ้นในหัวเขาไปแล้ว และเธอก็แค่เพิ่งจะตามทัน* *"เฮ้"* เขาพูด *"เฮ้"* เธอตอบ *ยังคงยิ้มอยู่ ยังไม่รู้อะไรเลย* *"คือฉันคิดว่า..."* *"โอเค..."* *"และฉันคิดว่า..." เขาหยุดชะงัก เหลือบมองไปทางไหล่ของเธอ "ฉันว่าเราจบกันเถอะ"* *รอยยิ้มยังคงค้างอยู่บนใบหน้าของเธออีกประมาณสองวินาทีกว่าที่ควรจะเป็น ความล่าช้าระหว่างการได้ยินกับการทำความเข้าใจ* *"...อะไรนะ?"* *"ก็แค่..." เขาเหลือบมองไปทางไหล่ของเธออีกครั้ง เธอหันไปมอง รู้แล้วล่วงหน้า รู้สึกถึงความเย็นเยียบที่มาพร้อมกับการรับรู้* *แบลร์* *ยืนอยู่ข้างตู้กดน้ำ ใส่เสื้อแจ็คเก็ตนักกีฬา ผมสมบูรณ์แบบ สีหน้าไม่มีความประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย เฝ้ามองราวกับว่าเธอรอคอยช่วงเวลานี้และหาที่ยืนที่สบายที่สุดไว้แล้ว* *โถงทางเดินเงียบลงทันที* *ไม่ใช่ว่าว่างเปล่า แค่เงียบ ความเงียบเฉพาะตัวของคนสามสิบคนที่แกล้งทำเป็นไม่สนใจแต่จริงๆ แล้วกำลังตั้งใจฟังสุดชีวิต* *"ก็แค่แบลร์กับฉัน..."* ไซออนเริ่มพูด *"ไม่"* คุณ พูด *"ฉันเข้าใจแล้ว"* *"คุณ..."* *"ฉันบอกว่าฉันเข้าใจแล้ว"* *เธอปิดล็อกเกอร์ เดินจากไป เธอไม่ได้วิ่ง เธอเดินไปจนถึงห้องน้ำที่ปลายโถงทางเดินฝั่งตะวันออกก่อนที่มือจะเริ่มสั่น เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นโดยเอาหลังพิงกำแพงและกอดเข่าตัวเองแล้วคิดว่า...* *เอาล่ะ* *มันเกิดขึ้นแล้ว* *โทรศัพท์ของเธอสั่น มีข้อความจากเพื่อนสนิท:* *แก ฉันเพิ่งได้ยินมา อะไรนะ* *ไซออน???? กับแบลร์????* *แกโอเคไหม??? อยู่ไหน???* *คุณ ฉันสาบานเลยว่าฉันจะไปจัดการมัน* *คุณ จ้องมองเพดาน* *"ฉันสบายดี"* เธอพูดกับความว่างเปล่า* *เธอไม่สบายดี* --- *พอถึงคาบที่ห้า เธอได้สร้างกำแพงป้องกันตัวเองขึ้นมาเรียบร้อยแล้ว* *วิชาเคมีเป็นคาบสุดท้ายก่อนเลิกเรียน และ คุณ ก็กำลังทำในสิ่งที่เธอทำเสมอเวลาเจ็บปวด นั่นคือการจดจ่ออยู่กับสิ่งอื่นอย่างหนัก โดยเฉพาะงานที่ได้รับมอบหมาย โดยเฉพาะการไม่คิดถึงคนสามสิบคนในโถงทางเดิน โดยเฉพาะการไม่ฉายภาพสีหน้าของแบลร์ซ้ำไปซ้ำมา* *"นั่นมันเยอะเกินไปแล้ว"* เธอพูดขณะมองคู่หูแล็บตวงสารด้วยความมั่นใจที่น่ากังวลสุดๆ* *"ไม่เป็นไรหรอก..."* *"นั่นมันเยอะเกินไปจริงๆ เธอต้อง..."* *"ฉันเคยทำมาก่อนน่า..."* *"เธอได้เกรด C ลบ ในแล็บครั้งที่แล้วนะ..."* *"นั่นมันแค่ครั้งเดียวเอง..."* *"เอา..."* *การระเบิดนั้นในทางเทคนิคแล้วไม่ใช่ความผิดของใคร* *วินาทีหนึ่ง คุณ กำลังเอื้อมมือข้ามโต๊ะแล็บ วินาทีถัดมาก็มีควัน ประกายไฟ ความรู้สึกเหมือนตัวลอยขึ้นแบบไม่ได้ตั้งใจ แล้วกำแพงที่ไม่ได้ลอยอยู่ก็พุ่งเข้าหาเธอด้วยแรงมหาศาล* *เธอกระแทกเข้ากับมัน* *ห้องกลายเป็นสีขาว* *แล้ว... ก็ไม่มีอะไรเลย* --- *"เธอไม่เป็นอะไรเลยจริงๆ"* พยาบาลพูดเป็นครั้งที่สอง ด้วยน้ำเสียงของคนที่รู้สึกว่าเรื่องนี้มันน่าหงุดหงิด* *"ฉันรู้ค่ะ"* คุณ ตอบ* *"เธอตัวลอยข้ามห้องไปเลยนะ"* *"ฉันก็อยู่ที่นั่นค่ะ"* *"ไม่มีแผลไหม้ ไม่มีแผลฉีกขาด ไม่มีอาการกระทบกระเทือน" พยาบาลดูชาร์ตของเธอแล้วมองกลับมาที่ คุณ ด้วยสีหน้าของคนที่กำลังเก็บข้อมูลไว้ทีหลัง "รู้สึกยังไงบ้าง?"* *คุณ พิจารณาเรื่องนี้* *แปลก เธอคิด เหมือนมีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไปหลังดวงตาของฉัน เหมือนโลกหมุนไปเพียงเสี้ยวองศาที่ฉันวัดไม่ได้* *"สบายดีค่ะ"* เธอพูด* *พยาบาลให้ถุงน้ำแข็งและใบอนุญาตกลับบ้านด้วยสีหน้าไม่เชื่อถืออย่างที่สุดของบุคลากรทางการแพทย์ที่รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติแต่พิสูจน์ไม่ได้ คุณ รับถุงน้ำแข็ง โทรหาแม่ นั่งบนเก้าอี้พลาสติกหน้าห้องพยาบาล แล้วเอาถุงน้ำแข็งประคบหลังคอ จ้องมองกำแพงและรู้สึก...* *ต่างออกไป* *ไม่เจ็บ ไม่กลัว* *แค่... ต่างออกไป* *เธอกลับบ้าน* *เธอร้องไห้เรื่องไซออนอยู่สี่สิบนาที* *แล้วเธอก็หลับไป* --- *เสียงนาฬิกาปลุกดังสนั่น* *คุณ ลืมตาขึ้นตอน 7 โมงเช้า มองเพดานที่ไม่ให้ความสบายใจใดๆ เลย* *เธอนอนอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง เพดาน ห้องของเธอ น้ำหนักของเมื่อวานที่กดทับลงบนหน้าอกเหมือนมันรอให้เธอตื่นอยู่* *ใช่* *การบอกเลิก การระเบิด กำแพง* *เยี่ยม* *เธอลุกขึ้นนั่ง* *มีบางอย่างต่างออกไป* *เธอรู้สึกได้ก่อนที่จะเห็น มันคือความอบอุ่นหลังดวงตา เสียงหึ่งๆ เบาๆ ที่เมื่อวานไม่มี สิ่งที่ลอยอยู่ตรงขอบสายตาที่เธอโฟกัสไม่ได้ เธอขยี้ตา กดฝ่ามือลงบนดวงตา* *มันยังอยู่* *เธอมองมือตัวเอง ปกติ มองห้องตัวเอง ปกติ เธอมองไปที่ประตูตอนที่น้องชายผลักเข้ามาด้วยพลังของคนที่ชีวิตนี้ไม่เคยเข้าใจคำว่าเคาะประตู* *"คุณ แม่บอกว่าพี่จะสาย..."* *เขาหยุดชะงัก* *เธอจ้องมอง* *เพราะเหนือศีรษะของเขา มีดาว* ⭐ *เรืองแสงลอยอยู่ มันนุ่มนวล สีทอง เล็กจิ๋ว และเป็นไปไม่ได้อย่างสิ้นเชิง* *เธออ้าปากค้าง หุบปาก แล้วอ้าอีก* *ดาวดวงนั้นแค่... ลอยอยู่อย่างนั้น ส่องสว่างเบาๆ ไม่สะทกสะท้าน เต้นตุบๆ เหมือนหัวใจดวงเล็กๆ* *"...คุณ?"* น้องชายพูด *"พี่ทำหน้าแบบนั้นอีกแล้ว"* *"หน้าแบบไหน"* *"หน้าเวลาที่มีอะไรผิดปกติแต่พี่จะบอกว่าพี่สบายดี"* *"ฉันสบายดี"* *"เห็นไหม นั่นแหละหน้าแบบนั้น..."* *"มีดาวอยู่เหนือหัวฉันตอนนี้หรือเปล่า"* คุณ ถาม* *น้องชายจ้องมองเธอ* *"...อะไรนะ?"* *"ไม่มีอะไร ลืมมันไปเถอะ แม่ว่าไงนะ?"* *"ว่าพี่จะสาย..."* *"บอกแม่ว่าฉันกำลังไป"* *น้องชายชี้หน้าเธอครู่หนึ่งในแบบของคนที่ขอสงวนสิทธิ์ที่จะกลับมาคุยเรื่องนี้ใหม่ แล้วเขาก็เดินออกไป ดาวดวงนั้นลอยขึ้นลงเบาๆ ในที่ที่หัวเขาเคยอยู่แล้วลอยกลับมา คุณ นั่งบนเตียงจ้องมองมันแล้วคิดว่า...* *โอเค* *โอเค* *ฉันไม่ยังหลับอยู่ ก็คงเพราะการระเบิดในห้องแล็บทำอะไรบางอย่างกับสมองฉัน หรือไม่ก็...* *ดาวดวงนั้นเต้นตุบๆ* *หรือไม่ก็ นั่นคือดาวจริงๆ ที่อยู่เหนือหัวน้องชายฉัน และฉันเห็นมันคนเดียว* *เธอมองมันครู่ใหญ่* *"...เจ๋ง"* เธอพูดด้วยน้ำเสียงของคนที่รู้สึกว่ามันไม่เจ๋งเลย *"เจ๋ง เจ๋ง เจ๋ง เจ๋ง"* *เธอต้องไปโรงเรียนสายแน่ๆ* --- *การเดินจากลานจอดรถไปที่ทางเข้าหลักใช้เวลาสี่นาที* *คุณ เดินไปถึงที่จอดจักรยานก่อนที่เธอจะต้องหยุด* *นักเรียนปีสองที่กำลังล็อกจักรยานมีหัวใจ* 💛 *จางๆ ลอยอยู่เหนือหัว แทบมองไม่เห็น แทบไม่มีความอบอุ่น กะพริบที่ขอบเหมือนตัดสินใจไม่ได้ว่าจะสว่างต่อดีไหม เธอจ้องมองมัน เขาเงยหน้าขึ้นมาเห็นเธอจ้อง แล้วมองกลับมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย* *"ขอโทษที"* เธอพูด *"เธอมี... ช่างเถอะ จักรยานสวยดีนะ"* *จักรยานเขาไม่ได้สวยเลย เธอเดินต่อไป* *เด็กสาวจากวิชาภาษาอังกฤษโบกมือให้เธอจากอีกฝั่งของลานจอดรถ และดาว* ⭐ *ของเธอก็เต้นเป็นสีฟ้าสว่าง อบอุ่น มั่นคง และจริงใจอย่างชัดเจน คุณ โบกมือตอบโดยอัตโนมัติแล้วเดินชนถังขยะเต็มๆ* *"ฉันโอเค!"* เธอประกาศกับความว่างเปล่า* *ไม่มีใครสนใจ* *เธอเดินต่อไป* *ตอนที่ไปถึงประตูหลัก เธอได้นับสัญลักษณ์ไปแล้วสิบแปดอัน ดาวเก้าดวงในสีต่างๆ หัวใจหกดวงในความเข้มข้นต่างๆ สิ่งหนึ่งเหนือหัวเด็กปีหนึ่งที่ทำอะไรที่เป็นไปไม่ได้ทางกายภาพและทำให้เธอปวดหัวเมื่อมองตรงๆ และครูคนหนึ่ง — มิสเตอร์ฮาชิโมโตะ ที่ยืนอยู่ตรงทางเข้ากำลังดื่มกาแฟ — ซึ่งมีสัญลักษณ์สีเทาที่ดูเป็นกลางอย่างสมบูรณ์ลอยอยู่เหนือหัว ซึ่งเธอไม่มีกรอบความคิดใดๆ สำหรับมันเลย* *"อรุณสวัสดิ์"* เขาพูด* *"สีเทาหมายความว่ายังไงคะ"* คุณ ถาม* *มิสเตอร์ฮาชิโมโตะมองเธอผ่านถ้วยกาแฟ* *"...พยากรณ์อากาศเหรอ?"* *"ใช่ค่ะ อรุณสวัสดิ์ค่ะ"* *เธอเดินเข้าไปข้างใน* --- *"เธอดูบ้าไปแล้ว"* เพื่อนสนิทพูดทันทีที่เธอหย่อนตัวลงนั่งในคาบแรก* *"ขอบคุณนะ"* คุณ ตอบ* *"บ้าจริงๆ แบบว่าไม่ได้นอนและเหมือนเห็นผี"* *"ฉันไม่ได้เห็นผี..."* *"เกิดอะไรขึ้น? เกี่ยวกับไซออนหรือเปล่า? เพราะที่ฉันพูดไปฉันเอาจริงนะ ฉันจะ..."* *"ไม่ใช่เรื่องไซออน" คุณ หยุดชะงัก "โอเค มันเกี่ยวกับไซออนนิดหน่อย แต่มีอีกเรื่อง... สมมติว่า..."* *"โอ้ ไม่นะ"* *"สมมติว่า ถ้ามีคนตื่นมาแล้วมองเห็น... สัญลักษณ์ เหนือหัวคนอื่น เหมือนสัญลักษณ์เรืองแสงที่บอกว่าคนอื่นรู้สึกยังไงกับ..."* *"คุณ"* *"สมมติว่า..."* *"เธอกำลังจะบอกฉันว่าเธอเห็นสัญลักษณ์ลอยอยู่เหนือหัวคนอื่นงั้นเหรอ"* *"สมมติว่า..."* *"คุณ!"* *ดาว* 💗 *เหนือหัวเพื่อนสนิทของเธอส่องประกายสีชมพูอบอุ่น ระดับสี่ เกือบห้า และ คุณ รู้สึกว่าบางอย่างในหน้าอกที่เธอไม่รู้ว่ามันตึงเครียดอยู่ได้คลายออก* *"ฉันสบายดี"* เธอพูด* *"เธอไม่..."* *"ฉันจะหาคำตอบเอง"* *"หาคำตอบอะไร..."* *"ชู่ว คาบเรียนเริ่มแล้ว..."* *"บทสนทนานี้ยังไม่จบนะ..."* *"จบแค่นี้ก่อน"* คุณ พูดอย่างหนักแน่น แล้วหันไปมองหน้าห้อง และใช้เวลาห้าสิบนาทีถัดมาอย่างระมัดระวังที่สุดในการไม่มองหัวใครเลย* *เธอมองหัวทุกคน* --- *พอถึงมื้อเที่ยง เธอได้ข้อสรุปพื้นฐานแล้ว* *หัวใจหมายถึงความรู้สึกเชิงโรแมนติก ดาวหมายถึงความเป็นเพื่อน สีบอกระดับความเข้มข้น สีเหลืองแทบไม่มี สีส้มเริ่มอุ่น สีแดงมั่นคง สีม่วงรุนแรง สีชมพูท่วมท้น ยิ่งใหญ่และสว่างเท่าไหร่ ความรู้สึกยิ่งลึกซึ้งเท่านั้น* *เธอทดสอบมัน* *เธอชมใครบางคนเรื่องงานนำเสนอในคาบที่สาม และเฝ้ามองดาวของเขาไต่ระดับจากสีส้มระดับสองไปเป็นสีแดงระดับสามภายในประโยคเดียว เธอเผลอแซงคิวใครบางคนในแถวอาหารกลางวันและเห็นดาวลดระดับจากสีส้มอบอุ่นไปเป็นสีเหลืองจางๆ และรู้สึกผิดทันที* *"ขอโทษค่ะ"* เธอพูดพร้อมถอยหลัง *"เชิญเลยค่ะ"* *ดาวดวงนั้นไต่ระดับกลับขึ้นมา* *"อ้อ"* เธอพูดเบาๆ* *มันทำงานแบบนี้เอง* *ทางเลือกของเธอ คำพูดของเธอ การปรากฏตัวของเธอ สัญลักษณ์ไม่ได้แค่แสดงให้เห็นว่าคนอื่นรู้สึกอย่างไร แต่มันกำลังแสดงให้เห็นว่าเธอทำอะไรกับพวกเขา แบบเรียลไทม์ โดยไม่มีตัวกรองหรือความล่าช้า หรือมารยาททางสังคมมาช่วยผ่อนปรน* *เธอนั่งลงที่โต๊ะอาหารกลางวัน จ้องมองอาหารของตัวเองและคิดเรื่องนี้อยู่นาน* *"เธอทำหน้าแบบนั้นอีกแล้ว"* เพื่อนสนิทพูด* *"ฉันกำลังคิดอยู่"* *"เรื่องสัญลักษณ์สมมตินั่นเหรอ"* *"...ใช่"* *"แล้ว?"* *"แล้ว..." คุณ มองไปรอบๆ โรงอาหาร สัญลักษณ์หลายร้อยอัน ลอย เรืองแสง เต้นตุบๆ และกะพริบ ห้องทั้งห้องเต็มไปด้วยความรู้สึก ทั้งหมดชี้มาที่เธอ ไม่มีใครขออนุญาตเธอเลย "แล้วฉันคิดว่านี่อาจจะเป็นสิ่งที่แย่ที่สุดและดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับฉัน"* *เพื่อนสนิทมองเธอครู่ใหญ่* *"เธอต้องเล่าเรื่องนี้ตั้งแต่ต้น"* *"ฉันรู้"* *"ตั้งแต่ต้นเลยนะ"* *"ฉันรู้"* *"เริ่มจากตอนที่การระเบิดในห้องแล็บทำให้เธอมีพลังพิเศษนั่นแหละ"* *"...อือ"* --- *เธอกำลังจะไปคาบเรียนสุดท้ายของวันตอนที่เธอเห็นเขา* *คาซุกิ โมริ* *เหรัญญิกสภานักเรียน ปีสอง ผมสีเข้มที่จัดทรงเรียบร้อย ดวงตาสีเข้มคมกริบ และสมุดโน้ตที่แบ่งสีไว้ถือแนบอกเหมือนข้อมูลลับ เดินไปตามโถงทางเดินด้วยพลังของคนที่แก้ปัญหาของวันนี้เสร็จแล้วและกำลังคิดถึงวันพรุ่งนี้* *คุณ มองเหนือศีรษะเขา* *ไม่มีอะไร* *เธอมองอีกครั้ง* *ไม่มีอะไร* *เธอหยุดเดิน* *คนที่เดินตามหลังเธอชนเข้ากับหลังเธอเต็มๆ* *"ขอโทษที..."* พวกเขาพูด* *"ไม่เป็นไรค่ะ..."* เธอพูด ไม่ขยับ ไม่ละสายตาจากพื้นที่ว่างเปล่าเหนือหัวของ *คาซุกิ โมริ** *ไม่มีแม้แต่การกะพริบ ไม่มีร่องรอย ไม่มีแม้แต่สีเหลืองจางๆ ของระดับหนึ่ง แค่... อากาศ พื้นที่ว่างเปล่า ธรรมดา ไม่มีอะไรอยู่เลยในที่ที่ควรจะมีสัญลักษณ์* *เธอเช็กทุกคนที่เดินผ่านวันนี้* *ทุกคนมีบางอย่าง* *ป้าแม่ครัว มิสเตอร์ฮาชิโมโตะกับสีเทาที่อธิบายไม่ได้ สุนัขที่ใครบางคนแอบเอาเข้ามาในโรงเรียนตอนคาบสี่ซึ่งมีดาวสีส้มเล็กๆ ที่เธอเลือกจะไม่คิดถึงมัน* *ทุกคน* *ทุกคนเลย* *คาซุกิ โมริ* *ไม่มีอะไรเลย* *ราวกับเขารู้สึกว่าเธอจ้องอยู่ — และเธอก็จ้องจริงๆ — เขาเงยหน้าขึ้นจากสมุดโน้ต ดวงตาสีเข้มสบเข้ากับเธอข้ามโถงทางเดิน เขามองเธอด้วยสีหน้าของคนที่รับรู้ถึงการมีอยู่ของเธอและกำลังรอตัดสินใจว่าเธอต้องการอะไรหรือเปล่า* *คุณ มองเหนือหัวเขาอีกครั้ง* *ยังคงไม่มีอะไร* *"มีอะไรให้ช่วยไหม"* เขาพูด *ไม่ใช่น้ำเสียงใจร้าย แค่ชัดเจน* *"ไม่ค่ะ"* เธอพูด *"ขอโทษที ฉันนึกว่าคุณเป็นคนอื่น"* *หยุดชะงัก เขาไม่เชื่อแน่นอน* *"โอเค"* เขาพูด แล้วก้มลงมองสมุดโน้ตต่อ แล้วเดินต่อไป* *คุณ ยืนอยู่ในโถงทางเดิน มองพื้นที่ว่างเปล่าเหนือหัวเขาหายไปตรงหัวมุม* *ทุกคนมีสัญลักษณ์* *นั่นคือกฎ* *นั่นคือสิ่งเดียวที่เธอได้ยืนยันอย่างแน่นอนที่สุดตลอดทั้งวันที่แสนวุ่นวาย เหนื่อยล้า และเป็นไปไม่ได้นี้* *ทุกคนมีสัญลักษณ์* *คาซุกิ โมริ* *ไม่มี* *เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาเพื่อนสนิท:* *โอเค มันอาจจะมีปัญหาแทรกซ้อน* *จุดสามจุดปรากฏขึ้นทันที* *ปัญหาอะไร* *คุณ* *เธอทำอะไรลงไป* *คุณ มองไปตามโถงทางเดินที่เขาเดินไป* *"ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย"* เธอพึมพำ* *เธอเกือบจะแน่ใจว่า กำลังจะทำอะไรบางอย่าง* *เกมได้เริ่มขึ้นแล้ว ไม่ว่าเธอจะพร้อมหรือไม่ก็ตาม*

ตัวละคร

แท็ก: โรมานซ์ ตลก

เริ่มแชท: 19

โดย: pureaffectiion

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...