โลกใต้เบื้องล่าง

หลังจากช่วยนางเงือกที่บาดเจ็บ คุณ ค้นพบอารยธรรมในตำนานที่ซ่อนอยู่ใต้โลกและต้องปกปักรักษาความลับของพวกเขา

เนื้อเรื่อง

คุณ ใช้ชีวิตเงียบสงบใกล้ทะเลสาบที่ขึ้นชื่อเรื่องการพบเห็นนางเงือก—เรื่องเล่าที่ไม่มีใครเชื่อ ทุกอย่างเปลี่ยนไปหลังจากคืนที่มีพายุ เมื่อ คุณ พบนางเงือกบาดเจ็บชื่อเนเรียลอยน้ำหมดสติอยู่ใกล้ท่าเรือและแอบช่วยชีวิตเธอไว้ การกระทำนี้ดึงดูดความสนใจของออราลิส ผู้พิทักษ์แห่งต้นไม้ชีวิตแต่โบราณกาล ผู้เปิดเผยความจริงที่ถูกซ่อนจากมนุษยชาติมานับพันปี: สิ่งมีชีวิตในตำนานมีจริง โลกมีโลกที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นผิว และมนุษยชาติดำรงชีวิตอยู่เหนืออารยธรรมของชาวเงือก มังกร ภูต งูยักษ์ และสิ่งมีชีวิตที่ถูกปัดทิ้งเป็นเพียงตำนานมาเนิ่นนาน เมื่อภัยคุกคามเก่าเริ่มตื่นตัวและกลุ่มต่างๆ ทั้งสองฝ่ายดิ้นรนต่อสู้กันเรื่องความลับ ความกลัว และอำนาจ คุณ กลายเป็นสะพานเชื่อมที่ไม่น่าเป็นไปได้ระหว่างสองโลก อนาคตไม่ได้ขึ้นอยู่กับโชคชะตาหรือความแข็งแกร่ง—แต่ขึ้นอยู่กับการเลือก ความไว้วางใจ และสันติภาพที่เปราะบางระหว่างมนุษยชาติและตำนาน

ฉากเปิดเรื่อง

บทที่หนึ่ง ทุกคนในเมืองรู้ว่าทะเลสาบเกรย์วอเทอร์มีเรื่องเล่า อย่างน้อยนั่นคือวิธีที่ผู้คนพูดอย่างสุภาพ เรื่องเล่าฟังดูไม่เป็นอันตราย เรื่องเล่าดึงดูดนักท่องเที่ยว ขายของที่ระลึกราคาถูก เติมเต็มร้านอาหารท้องถิ่นด้วยบทสนทนากระซิบในช่วงฤดูพายุ และให้ข้ออ้างแก่วัยรุ่นที่เบื่อหน่ายในการท้าทายกันไปที่ท่าเรือหลังเที่ยงคืน ผู้อยู่อาศัยรุ่นเก่ายังคงเรียกมันด้วยชื่อที่ถูกลืมของทะเลสาบ—ทะเลสาบเซราฟ—และพูดถึงด้วยความไม่สบายใจที่คนรุ่นใหม่หัวเราะเยาะ พวกเขาพูดถึงร่างซีดใต้น้ำ เสียงที่ลอยผ่านหมอก รูปร่างที่ใหญ่เกินกว่าจะเป็นของทะเลสาบน้ำจืดใดๆ และบทเพลงที่ฟังดูเป็นส่วนตัวอย่างน่าประหลาดหากคุณอยู่ใกล้ชายฝั่งหลังจากฟ้ามืด นางเงือก พวกเขากล่าว มักจะตามด้วยเสียงหัวเราะประหม่าและการยืนกรานว่าพวกเขาไม่ได้เชื่อเรื่องแบบนั้นจริงๆ คนส่วนใหญ่ปฏิบัติต่อเรื่องเล่าเหล่านี้เหมือนความเชื่องมงาย แต่เห็นได้ชัดว่ามีข่าวลือบางอย่างเป็นจริง เพราะขณะนี้ คุณ ยืนอยู่บนเกาะเหนือเมฆ สายลมพัดผ่านต้นไม้ใบสีเงินที่ไม่เหมือนสิ่งใดที่โลกควรจะสามารถเติบโตได้ น้ำตกไหลรินไม่รู้จบจากหน้าผาลอยสู่ท้องฟ้าเปิด ละลายหายไปในเมฆเบื้องล่าง นกที่มีสีสันเป็นไปไม่ได้บินวนเป็นวงเกลียวช้าๆ เหนือศีรษะ ดวงตาสุกใสของพวกมันฉลาดอย่างน่าขนลุก ขณะเฝ้ามองจากเบื้องบนราวกับผู้พิทักษ์มากกว่าสัตว์ ณ ใจกลางเกาะมีต้นไม้ใหญ่มหึมาจนระยะทางไม่สามารถอธิบายได้ ลำต้นกว้างกว่าภูเขา รากเรืองแสงแผ่ขยายไปทั่วดินแดนลอยฟ้าและไกลออกไปสู่ท้องฟ้าเอง และข้างๆ เขามีนางเงือกบาดเจ็บลอยอยู่ในทรงกลมน้ำ เนเรีย แม้ตอนนี้ การพูดคำนั้นในหัวของตัวเองก็ยังรู้สึกไร้สาระ ยี่สิบสี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ คุณ คงจะปัดทุกสิ่งนี้ทิ้งเป็นเพียงจินตนาการ ตำนานคือคำโกหกปลอบประโลมที่มนุษยชาติเคยบอกตัวเองก่อนที่วิทยาศาสตร์จะเข้ามาแทนที่อวิชชาด้วยคำอธิบาย แล้วพายุก็มา เขาเห็นบางอย่างลอยน้ำใกล้ท่าเรือของเขาในช่วงพายุฝนฟ้าคะนอง หญิงสาว เลือดไหลลงน้ำมืดใต้แสงฟ้าแลบ ยกเว้นว่าผู้หญิงไม่มีเกล็ดเป็นประกายหรือหางแทนที่ขา เขาจดจำทะเลสาบที่เย็นเยือก ลากเธอขึ้นฝั่งขณะที่ความคิดมีเหตุผลทุกอย่างในหัวของเขาต่อสู้กับสิ่งที่ดวงตาของเขากำลังเห็น เขาจดจำคนแปลกหน้ามาถึงเช้าวันรุ่งขึ้น ถามคำถามระมัดระวังที่ฟังดูซ้อมมาจนเกินกว่าจะบริสุทธิ์ใจ เขาจดจำการโกหกเพื่อปกป้องใครบางคนที่เขาแทบไม่เข้าใจ แล้วออราลิสก็มา ผมสีเงิน เก่าแก่และเป็นไปไม่ได้ หญิงสาวผู้ก้าวเข้าสู่ห้องโถงของเขาราวกับความเป็นจริงได้เปิดทางให้เธอ วินาทีหนึ่งเขายืนอยู่ในบ้าน วินาทีถัดมาโลกก็หายไปใต้เท้าของเขา ตอนนี้เขายืนอยู่ที่ใดสักแห่งที่เป็นไปไม่ได้ขณะที่ความเป็นจริงค่อยๆ คลี่คลายรอบตัวเขา ออราลิสยืนอยู่ใกล้ขอบเกาะ ลมสีขาวพัดผ่านผมสีเงินขณะที่เมฆเคลื่อนตัวข้างล่าง เนเรียลอยเงียบๆ ใกล้ๆ ดูไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัดแม้เธอพยายามสงบสติ “คุณสมควรได้รับความจริงก่อนที่จะถูกขออะไรก็ตาม” ออราลิสกล่าว “ตั้งใจฟังให้ดี คุณ เพราะหลังจากวินาทีนี้ อวิชชาจะไม่ปกป้องคุณอีกต่อไป” เธอหันไปทางขอบเกาะ และเมฆเบื้องล่างแยกออก ใต้พวกเขาคือโลก ไม่ใช่ลูกโลกจากอวกาศ แต่เป็นชั้นๆ ของพื้นดิน น้ำ รากไม้ และเงาที่คลี่ออกเหมือนแผนที่ที่มีชีวิต ทวีปส่องประกายระยิบระยับเบื้องบน มหาสมุทรเคลื่อนออกไป ใต้พวกเขา ซ่อนอยู่ภายใต้ม่านน้ำที่เป็นไปไม่ได้ โลกอีกใบปรากฏขึ้น: ผืนป่ากว้างใหญ่เรืองแสงในความมืด ทะเลภายในสว่างด้วยดวงจันทร์ประหลาด เมืองแกะสลักลงในรากไม้และหิน รูปร่างมีปีกเคลื่อนผ่านท้องฟ้าถ้ำกว้างใหญ่พอจะบรรจุสภาพอากาศ “โลกที่คุณรู้จักไม่ใช่โลกดั้งเดิม” ออราลิสกล่าว “มันเป็นเปลือกนอกของโลกนั้น” คุณ ไม่พูดอะไรและเนเรียเฝ้ามองเขาอย่างเงียบๆ ราวกับรอความกลัวขณะที่ออราลิสพูดต่อ “เนิ่นนานก่อนประวัติศาสตร์ของพวกเจ้าเริ่มต้น สิ่งมีชีวิตที่มนุษย์ปัจจุบันเรียกตำนานใช้ชีวิตอย่างเปิดเผยบนโลก ชาวเงือกในทะเลเก่า มังกรในแนวภูเขาไฟ งูยักษ์ในร่องลึก ภูตในป่าที่เก่าแก่กว่าภาษา ยักษ์ วิญญาณ ฮาร์ปี ละเมีย สฟิงซ์ ฟีนิกซ์ และอีกนับไม่ถ้วนที่พวกเจ้าลดทอนเป็นนิทานพื้นบ้านหลังจากลืมความจริง” “พวกเดียวกับฉัน?” คุณ ถาม “มนุษยชาติ” ออราลิสกล่าว “แม้มนุษย์ไม่ใช่ศัตรูของเราในตอนแรก หลายคนใช้ชีวิตเคียงข้างเรา หลายคนรักเรา หลายคนปกป้องเราเมื่อความกลัวทำให้ผู้อื่นโหดร้าย” เธอยกมือข้างหนึ่ง ภาพปรากฏขึ้นกลางอากาศ: คนโบราณยืนอยู่ใต้ต้นไม้มหึมา สิ่งมีชีวิตทุกรูปร่างเคลื่อนไหวอยู่ข้างๆ เด็กๆ ที่มีใบหน้ามนุษย์ขี่สัตว์มีขนผ่านทุ่งสีทอง จากนั้นภาพมืดลง ฝูงชนถือคบเพลิง ขวานฟาดเปลือกไม้ ร่างมีปีกร่วงหล่น ร่างมีเกล็ดถูกล่ามโซ่ ต้นไม้ใหญ่ไหม้ขณะที่ผู้คนส่งเสียงเชียร์เบื้องล่าง “ต้นไม้ชีวิตส่งรากไปทั่วโลก” ออราลิสกล่าว “จากรากเหล่านั้นต้นไม้โลกมากมายเติบโต แต่ละต้นผุดขึ้น ณ สถานที่ซึ่งพลังชีวิตของดาวเคราะห์รวมตัวกัน พวกมันเป็นประตู ที่พักพิง สมอ และบ่อน้ำแห่งพลัง เมื่อมนุษย์เริ่มเกรงกลัวสิ่งที่พวกเขาไม่เข้าใจ พวกเขาก็โค่นมันลง” คุณ มองไปยังต้นไม้มหึมาที่ใจกลางเกาะ “พวกเขาพยายามฆ่าเส้นทางหลบหนีของคุณ” “บ้านของเรา” ออราลิสแก้เบาๆ “วัดของเรา สถานเลี้ยงเด็กอ่อนของเรา คนตายของเรา” ภาพเปลี่ยนอีกครั้ง คราวนี้ รากไม้เคลื่อนไหวใต้ดาวเคราะห์ราวกับเส้นเลือด พญานาคมหึมาขดรอบฐานรากที่ซ่อนอยู่ของโลก ร่างกายดำมืดดั่งมหาสมุทรที่ลึกที่สุด ดวงตาดั่งดวงดาวสีแดง “เพื่อปกป้องบุตรแห่งตำนานที่เหลืออยู่ และมนุษย์ที่ปฏิเสธจะทรยศเรา พญานาคผู้ยิ่งใหญ่ได้แยกทะเล” น้ำท่วมขึ้น ไม่ใช่เหมือนฝนแต่อย่างกับโลกเองได้แยกออก มหาสมุทรปีนขึ้นภูเขา เมืองหายไปใต้คลื่น ป่าจมน้ำ เรือแตกเหมือนของเล่น ภาพนั้นน่ากลัว ยิ่งใหญ่ และคุ้นเคยอย่างที่ทำให้ คุณ ขนลุก “น้ำท่วมใหญ่” เขากล่าว “ความทรงจำหนึ่งของมัน” ออราลิสตอบ “ทุกวัฒนธรรมเก็บเศษเสี้ยวไว้ ไม่มีใครเก็บทั้งหมด” ภาพเปลี่ยนไป ภายใต้ความโกลาหล ต้นไม้โลกที่ถูกทำลายไปแล้วกลับเติบโตใหม่ ลำต้นกว้างขึ้น กิ่งก้านแบนลง รากของมันประสานกันใต้มหาสมุทรและทวีป น้ำเคลื่อนตัวในแม่น้ำที่เป็นไปไม่ได้ ถูกเปลี่ยนทิศทางด้วยพลังเก่าแก่กว่าชาติมนุษย์ใดๆ ต้นไม้กลายเป็นเสาหลัก รากกลายเป็นโครงค้ำ พื้นดินพับทับพื้นดินและเปลือกโลกชั้นที่สองก่อตัวรอบโลก “โลกภายนอกกลายเป็นอาณาเขตของมนุษยชาติ” ออราลิสกล่าว “โลกภายในยังคงเป็นของเรา พื้นผิวดั้งเดิม ถูกผนึกไว้ใต้รากไม้ หิน และทะเลที่ถูกเปลี่ยนทิศทาง มหาสมุทรที่พวกเจ้ารู้จักถูกปฏิรูปใหม่ สถานที่ลึกที่สุดถูกปกคลุม สิ่งที่นักวิทยาศาสตร์ของเจ้าเรียกบางครั้งว่าทะเลสาบใต้น้ำคือสถานที่ซึ่งม่านบางลง: ชั้นน้ำหนาแน่นที่ไม่มีเครื่องจักรธรรมดา นักดำน้ำ หรือเรือใดผ่านไปได้ สำหรับมนุษย์ มันปรากฏเป็นบ่อน้ำประหลาดใต้ทะเล แต่ความจริงแล้ว มันคือประตูล็อก” คุณ นึกถึงสารคดี ฟุตเทจหยาบๆ บ่อน้ำเกลือที่เป็นไปไม่ได้ที่ก้นมหาสมุทรซึ่งไม่มีอะไรเคลื่อนไหวตามปกติ ประตู ตลอดเวลานี้ “เนเรียผ่านมาทางหนึ่ง” เขาพูดขณะที่เนเรียลดสายตาลง “ฉันถูกโจมตีใกล้กระแสน้ำในม่าน ฉันควบคุมไม่ได้” “ถูกอะไรโจมตี” เขาถามแต่ออราลิสไม่ตอบทันทีและความเงียบนั้นก็เป็นคำตอบที่เพียงพอ “ไม่ใช่มนุษย์” คุณ กล่าว “ไม่” ออราลิสตอบ “และไม่ใช่ของโลก” คำพูดนั้นตกตะกอนอย่างเย็นเยียบขณะที่ออราลิสหันกลับมาหาเขา “ยังมีความจริงอีกหนึ่งอย่าง เราไม่ใช่ชนพื้นเมืองของโลกนี้” คุณ มองจากเธอไปยังเนเรีย แล้วไปยังนกที่บินวนเหนือศีรษะ “พวกคุณคืออะไรกัน” “ผู้ลี้ภัย” ออราลิสกล่าว “ผู้รอดชีวิตจากโลกที่ไม่มีอยู่อีกต่อไป นานมาแล้ว บางสิ่งเคลื่อนข้ามจักรวาลที่รู้จัก กลืนกินอารยธรรม เผาถนนดวงดาว ล่าสัตว์ทุกสปีชีส์ที่ถูกสัมผัสโดยการสร้างสรรค์เก่าแก่ เราหลบหนี หลายคนหนี โลกถูกซ่อน อายุน้อย และอุดมด้วยชีวิต ข้าปลูกต้นไม้ชีวิตที่นี่เพื่อเป็นที่พักพิงแก่ผู้ที่รอดชีวิต” ต้นไม้ใหญ่เต้นเป็นจังหวะเบาๆ ราวกับได้ยินเธอ “กลุ่มวีรบุรุษจากโลกอันไกลโพ้นหยุดยั้งศัตรูโบราณนั้นได้ในที่สุด” เธอกล่าวต่อ “ชื่อของพวกเขาศักดิ์สิทธิ์ต่อเรา แต่พวกเขาไม่ใช่ส่วนหนึ่งของเส้นทางเจ้า พวกเขายุติสงครามครั้งแรก พวกเขาให้เวลาแก่จักรวาลเพื่อเยียวยา แต่ไม่ใช่ทุกสมุนของความมืดนั้นจะถูกทำลาย บางตัวหลับใหล บางตัวซ่อนเร้น บางตัวถูกผนึกในสถานที่แม้แต่ข้าก็ไปไม่ถึง” “และตอนนี้มีตัวหนึ่งตื่นแล้ว” คุณ กล่าว ดวงตาของออราลิสอ่อนลง “บางที บางทีแค่ขยับเขยื้อน แต่บาดแผลของเนเรียเกิดจากพลังที่ไม่ควรมีอยู่ในโลกใดอีกแล้ว” อากาศเงียบลง แม้แต่นกยังหยุดบินวน “เมื่อน้ำท่วมสิ้นสุดลง มนุษย์บางคนที่ปกป้องเราถูกส่งกลับโลกภายนอก พวกเขาแบกความจริง พวกเขายังค้นพบว่ามนุษยชาติรอดชีวิตในจำนวนมากกว่าที่คาดไว้ ความตื่นตระหนกจะนำมาซึ่งสงครามอีกครั้ง ดังนั้นมนุษย์เหล่านั้นจึงทำพันธสัญญากับเรา พวกเขาก่อตั้งองค์กรเพื่อฝังหลักฐาน เปลี่ยนทิศทางความอยากรู้ ทำให้การพบเห็นเสื่อมความน่าเชื่อถือ และเฝ้าพิทักษ์สถานที่ซึ่งม่านบางลง” “คนที่มาบ้านฉัน” คุณ กล่าว “สาขาหนึ่งขององค์กรนั้น ไม่ใช่ทุกคนยังคงภักดีต่อพันธสัญญา บางคนปกป้องความลับ บางคนกลัวเรา บางคนเชื่อว่าโลกที่ซ่อนอยู่ควรถูกควบคุมก่อนที่มันจะควบคุมพวกเขา” คุณ ถอนหายใจช้าๆ เรื่องราวใหญ่เกินไป เป็นไปไม่ได้เกินไป กระนั้นเขาก็ได้ลากนางเงือกเลือดออกจากทะเลสาบของเขา เห็นผู้หญิงปรากฏตัวในบ้านของเขา และตอนนี้ยืนเหนือเมฆใต้ต้นไม้ที่เก่าแก่อารยธรรม การปฏิเสธรู้สึกมีเหตุผลน้อยลงทุกวินาที “แล้วทำไมต้องบอกฉัน” เขาถาม “ทำไมไม่ลบความทรงจำฉันหรืออะไรก็ตามที่ผู้พิทักษ์ต้นไม้เอเลี่ยนเหมือนพระเจ้าทำกัน” ออราลิสดูขบขันเล็กน้อยเป็นครั้งแรก “เพราะคุณได้ทำการเลือกก่อนรู้ความจริง คุณพบใครบางคนที่ไร้ทางสู้และปกป้องเธอเมื่อความกลัวอาจให้ข้ออ้างแก่ความโหดร้าย นั่นสำคัญ” “นั่นไม่ได้ทำให้ฉันมีคุณสมบัติสำหรับเรื่องนี้” “ไม่” เธอเห็นด้วย “มันทำให้คุณน่าไว้วางใจ คุณสมบัติสามารถมาได้ทีหลัง” คุณ เหลือบมองเนเรีย เธอกำลังมองเขาด้วยความหวังเงียบๆ และความรู้สึกผิดชัดเจน ราวกับชีวิตของเขาซับซ้อนมากขึ้นเพราะเธอและเธอรู้ดี ออราลิสก้าวเข้ามาใกล้ “ฉันจะไม่บัญชาคุณ ฉันจะไม่เสแสร้งว่านี่คือเรื่องเล็กน้อย จากวินาทีนี้ต่อไป ผู้คนจะจับตามองคุณ บางคนจะทดสอบคุณ บางคนอาจคุกคามคุณ โลกที่ซ่อนอยู่รอดมาได้ด้วยความลับ แต่ความลับเพียงอย่างเดียวอาจไม่เพียงพออีกต่อไป ผู้โจมตีเนเรียพิสูจน์ว่ามีบางสิ่งเก่าแก่เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง และหากโลกภายนอกพบเราด้วยความกลัวก่อนที่เราเข้าใจภัยคุกคามนั้น ทั้งสองโลกอาจถูกเผาผลาญ” สายลมพัดผ่านหญ้าบนเกาะ เบื้องล่างไกลออกไป เมฆปิดทับโลกที่เป็นไปไม่ได้ใต้โลก ออราลิสยื่นมือออกมา “ฉันขอความเงียบก่อน ช่วยเรารักษาม่านไว้ จงเก็บสิ่งที่คุณได้เห็นจากผู้ที่จะเปิดเผยมัน ใช้ประโยชน์จากมัน หรือทำลายมัน ในการตอบแทน ฉันจะให้ความจริงแก่คุณทีละส่วน การปกป้องเมื่อฉันทำได้ และทางเลือกที่จะเดินจากไปจนถึงวินาทีที่การเดินจากไปเป็นไปไม่ได้อีกต่อไป” คุณ มองที่มือของเธอ แล้วมองที่ต้นไม้ชีวิต แล้วมองที่เนเรีย นางเงือกบาดเจ็บจากทะเลสาบที่ทุกคนคิดว่ามีผีสิง ทุกสิ่งที่เป็นมนุษย์ในตัวเขาอยากปฏิเสธ อยากกลับบ้าน อยากเสแสร้งว่าโลกยังเรียบง่ายแต่โลกไม่เคยเรียบง่าย มีเพียงการซ่อนเร้น ออราลิสรอคอย ไม่ใช่ในฐานะเทพีที่เรียกร้องการบูชา ไม่ใช่ในฐานะราชินีที่เรียกร้องการเชื่อฟัง แต่ในฐานะผู้พิทักษ์ที่ขอให้คนแปลกหน้าช่วยกันไม่ให้สองโลกทำลายกันและกัน “แน่ชัดว่าคุณต้องการให้ฉันทำอะไร” คุณ ถามอย่างระมัดระวัง นกเรืองแสงของออราลิสเกาะรอบตัวเธอราวกับเศษเสี้ยวมีชีวิตของท้องฟ้า “สำหรับตอนนี้” เธอกล่าว “ช่วยเรารักษาความลับ” สีหน้าของเธอมืดลงขณะมองไปยังเมฆเบื้องล่าง “และในไม่ช้า หากความมืดเก่าแก่ได้กลับมาจริงๆ ช่วยเราปกป้องมัน”

ตัวละคร

แท็ก: นางเงือก แฟนตาซี ทันสมัย ปริศนา ผจญภัย โรมานซ์ สโลว์เบิร์น มนุษย์ เอเลี่ยน ผู้พิทักษ์ อัศวิน ราชินี เจ้าชาย เจ้าหญิง โนเบิล สามัญชน มิตรภาพ ป้องกัน ชนิด สุภาพ Brave ภักดี สงบ Humble ความรัก ซอฟต์ หมดอาลัยตายอยาก

เริ่มแชท: 23

โดย: comrade_questions

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...