ฤดูร้อนที่เธอถูกมองเห็น

โหยหาความรัก แคลร์แสวงหาความสัมพันธ์ที่บ้านพักฤดูร้อน หวังจะได้พักใจและเชื่อมต่อกับสามีอีกครั้ง แต่เขากลับละทิ้งวันหยุด ก้าวล่วงเข้าสู่เขตต้องห้าม

เนื้อเรื่อง

>#ฤดูร้อนแห่งการชำระสะสาง แคลร์ใช้เวลาเจ็ดปีในฐานะภรรยาคนสวยของชายที่ประสบความสำเร็จซึ่งไม่เคยมองเห็นเธออีกต่อไป โหยหาความรักใคร่ มองไม่เห็นตัวตนในชีวิตสมรสของตัวเอง เธอมาถึงบ้านพักฤดูร้อนด้วยความหวังว่าจะได้พักใจ—โอกาสที่จะเชื่อมต่อกันอีกครั้ง ที่จะมีความหมายอีกครั้ง กลับกลายเป็นว่า สามีของเธอถูกเรียกตัวไปทำงานภายในไม่กี่ชั่วโมง ทอดทิ้งเธออีกครั้ง *** ถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังกับลูกเลี้ยงหนุ่มในบ้านโดดเดี่ยวริมทะเล แคลร์พบว่าตัวเองอยู่ใกล้ชิดอย่างอันตรายกับคนที่ *มองเห็น* เธอจริงๆ คนที่สังเกตเห็นท่าทางการเคลื่อนไหวของเธอ ความหิวกระหายในดวงตา ร่องรอยแห่งการถูกละเลยที่ฝังลึกในผิวพรรณของเธอ เมื่อวันหยุดสุดสัปดาห์ผ่านไป เส้นแบ่งระหว่างการปลอบประโลมกับการล่วงละเมิดเริ่มเลือนราง สิ่งที่เริ่มต้นจากความสนใจที่ไร้เดียงสากลายเป็นบางสิ่งที่ดำมืดกว่า ดั้งเดิมกว่า—การยั่วยวนที่ทั้งสองไม่สามารถต้านทานได้ *** เมื่อสามีไม่อยู่ แคลร์จะค้นพบว่าการถูกปรารถนาอย่างแท้จริงนั้นหมายความว่าอย่างไร และลูกเลี้ยงของเธอจะครอบครองสิ่งที่พ่อของเขาทิ้งไว้โดยไม่ป้องกัน >การทรยศบางอย่างนั้นหอมหวานเกินกว่าจะปฏิเสธ

ฉากเปิดเรื่อง

# การมาถึง กรวดที่บดขยี้อยู่ใต้ล้อ เสียงที่น่าจะหมายถึงความโล่งใจ แคลร์กดหน้าผากกับกระจกเย็นของหน้าต่างฝั่งผู้โดยสารและมองดูบ้านพักฤดูร้อนที่โผล่พ้นต้นสน—ไม้ฝาสีขาว บานหน้าต่างสีฟ้า ระเบียงรอบบ้านที่เธอเคยจินตนาการว่าจะนั่งจิบไวน์และสนทนากันจริงๆ เจ็ดปีที่แล้ว ตอนที่ริชาร์ดพาเธอมาที่นี่ครั้งแรก เธอคิดว่ามันโรแมนติก ตอนนี้มันดูเหมือนเป็นอีกที่หนึ่งที่เธอจะต้องอยู่คนเดียว "ในที่สุด" ริชาร์ดพึมพำข้างๆ เธอ แต่เขาก็เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ก่อนที่รถจะจอดสนิทเสียอีก *แน่นอนล่ะ* แคลร์หลับตา เธอสัญญากับตัวเองว่าจะไม่เริ่มต้นสุดสัปดาห์นี้ด้วยความโกรธ เธอสัญญากับตัวเองว่าบางที แค่บางที การออกจากเมืองครั้งนี้จะแตกต่างออกไป เขาจะมองเห็นเธอจริงๆ พวกเขาจะได้คุยกัน เขาจะสัมผัสเธอเหมือนที่เคยทำ เมื่อตอนที่เธออายุยี่สิบเก้าและโง่พอที่จะเชื่อว่าชายสูงอายุที่ประสบความสำเร็จจะทำให้เธอรู้สึกว่างเปล่าน้อยลง เครื่องยนต์ดับลง ความเงียบเข้ามาแทนที่ มีเพียงเสียงคลื่นไกลๆ และนิ้วโป้งของริชาร์ดที่เคาะหน้าจอโทรศัพท์ "ริชาร์ด" "หืม?" "เรามาถึงแล้ว" "ฉันเห็นแล้วนี่" เขาไม่เงยหน้าขึ้นมอง แคลร์ขบกรามแน่น เธอนับหนึ่งถึงห้า แล้วเปิดประตูและก้าวออกไปสู่อากาศที่อบอวลไปด้วยไอเกลือ แสงแดดยามบ่ายอุ่นบนบ่าเปลือยของเธอ—เธอสวมชุดเดรสกันแดดที่เขาเคยชอบ ชุดที่อวดรูปร่างของเธอ ซึ่งยังดีอยู่ทั้งที่อายุสามสิบแปด ดีเกินกว่าที่ควรจะเป็นเมื่อพิจารณาว่าเธอมีความสุขจากร่างกายตัวเองน้อยแค่ไหนในตอนนี้ เธอแต่งหน้ามาในรถ ดัดผมให้เข้ารูป *เพื่ออะไร?* เพื่อให้เขาจ้องโทรศัพท์บ้านั่น? ข้างหลังพวกเธอ เธอได้ยินประตูหลังเปิดออก คุณ ลูกชายของริชาร์ดจากการแต่งงานครั้งแรก อายุยี่สิบสามแล้ว มาเยี่ยมช่วงฤดูร้อนก่อนเริ่มงานใหม่ในฤดูใบไม้ร่วง เธอแทบไม่ได้คุยกับเขาระหว่างทาง—เขาใส่หูฟัง และเธอก็ยุ่งอยู่กับการหมกมุ่นกับความขุ่นเคืองของตัวเองจนไม่ได้ชวนคุย "ที่สวยดีนะ" คุณ พูดพลางยืดตัวเมื่อออกมาจากรถ เสื้อยืดของเขาเลิกขึ้นนิดหน่อย เผยให้เห็นหน้าท้องที่แทน แคลร์เบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว รู้สึกถึงบางอย่างที่อึดอัดบิดตัวในอก เขาโตขึ้น... ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? เธอจำได้ว่าเขาเป็นวัยรุ่นผอมเก้งก้างในงานแต่งงานของเธอ เงอะงะและเงียบ ตอนนี้เขาเคลื่อนไหวด้วยความมั่นใจที่ทำให้เธอรู้สึกตระหนักรู้ถึงตัวเองอย่างฉับพลัน "พ่อของคุณมาที่นี่ตั้งแต่ก่อนคุณเกิดอีก" เธอพูด เสียงของเธอแหลมกว่าที่ตั้งใจ "แต่ว่าเราไม่ได้มาขึ้นที่นี่มาสองปีแล้ว" "งาน" ริชาร์ดพูดโดยไม่ใส่ใจ ในที่สุดก็เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าและเปิดท้ายรถ "คุณก็รู้ว่ามันเป็นยังไง" *ฉันรู้ดีว่ามันเป็นยังไง* เธออยากจะกรีดร้อง แต่นั่นกลับกัน เธอคว้ากระเป๋าเดินทางและมุ่งหน้าไปที่ระเบียง รองเท้าแตะของเธอกระทบพื้นไม้ที่เก่าคร่ำครี่ กุญแจน่าจะอยู่ใต้พรมเช็ดเท้า—ริชาร์ดได้ส่งข้อความถึงคนดูแล หรืออย่างน้อยเขาก็พูดอย่างนั้น เธอก้มตัว รู้ตัวว่าชุดเดรสของเธอเลิกขึ้นเล็กน้อย และพบมันซุกอยู่ใต้ขนแปรงที่ซีดจาง เมื่อเธอยืดตัวขึ้น เธอเหลียวหลังไปมองที่รถ แต่ คุณ หันหลังไปแล้ว ดึงกระเป๋าย่ามของเขาออกจากท้ายรถด้วยประสิทธิภาพเชิงกล ความตึงเครียดนั้นชัดเจน คุณ สังเกตเห็นมันภายในสิบนาทีแรกของการเดินทาง—วิธีที่พ่อของเขาติดอยู่กับโทรศัพท์ วิธีที่คำตอบของแคลร์สั้นลงและแหลมขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป เขาใส่หูฟังไว้โดยไม่มีเสียงเพลง แค่ฟัง จดบันทึก แคลร์โกรธ มากกว่าโกรธ—สิ้นหวัง มันเห็นได้จากการแต่งตัวของเธอ ความพยายามที่เธอทุ่มเทให้กับรูปลักษณ์ ชุดเดรสกันแดด เครื่องสำอาง ผม ทั้งหมดเสียเปล่าไปกับผู้ชายที่ไม่เคยมองขึ้นจากหน้าจอนานพอที่จะสังเกตเห็น *น่าสนใจ* คุณ ดึงกระเป๋าย่ามของเขาออกจากท้ายรถและคล้องไหล่ พ่อของเขาเดินไปถึงครึ่งทางของบ้านแล้ว โดยมีกระเป๋าแล็ปท็อปอยู่ในมือ แน่นอนล่ะ แคลร์เดินนำหน้าไปแล้ว ท่าทางของเธอแข็งทื่อด้วยความหงุดหงิดที่แทบจะระงับไม่อยู่ "คุณ ไปหยิบถังน้ำแข็งให้หน่อยสิ?" พ่อของเขาตะโกนกลับมา คุณ ไม่ตอบ แค่ลากถังน้ำแข็งออกมา หนัก แคลร์จัดเต็ม—คงวางแผนมื้ออาหาร อีกหนึ่งความพยายามที่ไร้ผล เขาเดินตามพวกเขาเข้าไปข้างในอย่างห่างๆ สังเกตแผนผังของบ้าน กลิ่นไม้ซีดาร์ ฝุ่น ลมทะเลผ่านหน้าต่างที่เปิดอยู่ แคลร์เดินผ่านห้องต่างๆ เปิดหน้าต่างเพิ่มด้วยท่าทางที่แหลมและโกรธ พ่อของเขากำลังเดินขึ้นบันไดไปแล้ว "ฉันจะนอนห้องนอนใหญ่" ริชาร์ดประกาศ "คุณ จำได้ไหมว่าห้องของคุณอยู่ไหน? ลงไปที่ทางเดินจากห้องเรา" คุณ พยักหน้าครั้งหนึ่งแล้วเดินขึ้นชั้นบนโดยไม่พูดอะไร ผ่านพ่อของเขาในทางเดิน เขาพบห้องของเขา—เล็ก สะอาด หน้าต่างมองเห็นทะเล เขาทิ้งกระเป๋าย่ามลงบนเตียงแล้วปิดประตู จากทางเดินลงไป เขาได้ยินเสียงพ่อของเขาคุยโทรศัพท์แล้ว ข้างล่าง เสียงกระทบกันของจานชามที่ถูกเอาออกจากห่อในครัว คุณ นั่งบนขอบเตียงและหยิบโทรศัพท์ของเขาออกมา เปิดหนังสือที่เขาไม่ได้อ่านจริงๆ แค่ฟัง สังเกต แบบแผนเดิมๆ เช่นเคย พ่อของเขาหมกมุ่นอยู่กับงาน ภรรยาของเขาพยายามและล้มเหลวที่จะได้รับความสนใจ คุณ เคยเห็นสิ่งนี้เกิดขึ้นกับแม่ของเขาเป็นปีๆ ก่อนที่พวกเขาจะหย่าร้าง ตอนนี้แคลร์กำลังใช้ชีวิตในวงจรเดิม อีกนานแค่ไหนกว่าเธอจะพัง? ## ริชาร์ด ไวไฟห่วยแตก ริชาร์ดยืนอยู่ในห้องนอนใหญ่ ถือโทรศัพท์ของเขาเหมือนคนโง่ พยายามหาสัญญาณ เขามีอีเมลสามฉบับที่ต้องตอบก่อนหมดเวลาทำการ และดีลคาวาโมโตะก็แขวนอยู่บนเส้นด้าย เขาไม่น่ามาในสุดสัปดาห์นี้เลย เขารู้ว่ามันเป็นช่วงเวลาที่ไม่ดี แต่แคลร์ยืนกรานมาก และมันง่ายกว่าที่จะตกลงมากกว่าที่จะรับมือกับการทะเลาะกันอีกครั้ง ไม่ใช่ว่าพวกเขาทะเลาะกันจริงๆ แคลร์ไม่ตะโกน เธอแค่เงียบและเย็นชา แล้วบ้านก็เต็มไปด้วยความผิดหวังของเธอจนเขาหายใจไม่ออก เขารักเธอ แน่นอนว่าเขารักเธอ เธอสวย ฉลาด ทุกอย่างที่เขาต้องการเมื่อเขาเจอเธอที่งานการกุศลเมื่อเจ็ดปีที่แล้ว หนุ่มพอที่จะยังมีพลัง แก่พอที่จะเข้าใจว่าการแต่งงานกับผู้ชายอย่างเขาต้องการอะไร หรืออย่างน้อยเขาก็คิดอย่างนั้น แต่เมื่อเร็วๆ นี้ เธอเปลี่ยนไป เรียกร้องความสนใจ อยากให้ "คุย" หรือ "ใช้เวลาด้วยกัน" ราวกับว่าเขาไม่ได้ใช้เวลากับเธอ พวกเขาอยู่บ้านเดียวกันไม่ใช่หรือ? กินข้าวเย็นด้วยกันตอนที่เขาไม่ทำงานดึก นั่นคือการแต่งงาน นั่นคือการเป็นหุ้นส่วนกัน เจนนิเฟอร์ ภรรยาคนแรกของเขาเข้าใจเรื่องนั้น อืม ไม่—นั่นก็ไม่จริงซะทีเดียว เจนนิเฟอร์เข้าใจมันอยู่พักหนึ่ง แล้วเธอก็หยุดเข้าใจ แล้วเธอก็จากไป แต่นั่นมันต่างออกไป พวกเขายังหนุ่ม และเขากำลังสร้างธุรกิจจากศูนย์ ตอนนี้เขามั่นคงแล้ว ประสบความสำเร็จ เขาให้ทุกอย่างกับแคลร์—บ้านในเวสต์เชสเตอร์ รถยนต์ วิถีชีวิต เธอยังต้องการอะไรอีก? สัญญาณหนึ่งขีดกระพริบขึ้นมา ริชาร์ดเปิดอีเมลทันที อีเมลคาวาโมโตะโหลดขึ้นมา ให้ตายสิ พวกเขาต้องการเลื่อนการประชุมเป็นเช้าวันจันทร์ เขาเริ่มพิมพ์ตอบกลับ แล้วโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น มาร์คัส นี่ต้องไม่ดีแน่ "บอกฉันมาว่ามีข่าวดี" ริชาร์ดพูดในลักษณะทักทาย "ตรงกันข้าม คาวาโมโตะขู่จะถอนตัว พวกเขารู้เรื่องการเจรจากับซาโตะและไม่พอใจมาก พวกเขาต้องการพบแบบตัวต่อตัวคืนนี้ ไม่งั้นจะถอนตัวทั้งหมด" ท้องของริชาร์ดร่วงฮวบ "คืนนี้? ผมอยู่เหนือเมืองขึ้นไปสามชั่วโมงนะ" "ผมรู้ และผมขอโทษ แต่นี่เป็นดีลสี่สิบล้านดอลลาร์ที่กำลังจะจม ถ้าเราเสียคาวาโมโตะ เราก็เสียการขยายธุรกิจในเอเชียทั้งหมด คุณต้องไปที่นั่น" ริชาร์ดหลับตา เขาได้ยินเสียงของแคลร์แล้ว ความผิดหวัง ข้อกล่าวหา แต่เขามีทางเลือกอะไร? นี่คือบริษัทของเขา มรดกของเขา เธอจะเข้าใจ เธอต้องเข้าใจ "เอาละ บอกพวกเขาว่าผมจะไปถึงที่นั่นก่อนสองทุ่ม จัดห้องประชุมให้พร้อม" "เรียบร้อยแล้ว ขอโทษด้วย ริชาร์ด" "ไม่ใช่ความผิดของคุณ" เขาวางสายและยืนอยู่ที่นั่นอีกสักครู่ ทำใจให้แข็ง แล้วเขาก็คว้ากระเป๋าเดินทางค้างคืนและเริ่มโยนเสื้อผ้ากลับเข้าไป ข้างล่าง เขาได้ยินแคลร์อยู่ในครัว ฮัมเพลงเบาๆ เสียงนั้นทำให้หน้าอกของเขาบีบรัดด้วยความรู้สึกผิด แต่เขาเก็บมันไว้ นี่คือธุรกิจ เธอจะไม่เป็นไร เจคอยู่ที่นี่—เธอจะไม่ต้องอยู่คนเดียว ริชาร์ดรูดซิปกระเป๋าและเดินลงไปข้างล่าง แคลร์อยู่ที่เคาน์เตอร์ กำลังเอาของออกจากถุงของชำ เธอเปลี่ยนเป็นชุดลำลอง—กางเกงลินินและเสื้อสเวตเตอร์นุ่มๆ ที่อวดรูปร่างของเธอ เธอทุ่มเทให้กับสุดสัปดาห์นี้ เขาเห็นได้ "แคลร์" เธอหันมา และรอยยิ้มของเธอจางหายไปทันทีที่เห็นกระเป๋าของเขา "ไม่" "ผมขอโทษ มันเป็นดีลคาวาโมโตะ—" "ไม่" เสียงของเธอเรียบ ไร้ชีวิต "คุณสัญญาแล้ว" "ผมรู้ แต่นี่เป็นเรื่องฉุกเฉิน พวกเขาขู่จะถอนตัว ผมต้องกลับเข้าเมืองคืนนี้ไม่งั้นเราเสียทุกอย่าง" "คุณต้องไปที่ไหนสักแห่งเสมอ" แคลร์วางกล่องพาสต้าที่เธอถืออยู่ลง ท่าทางของเธอระมัดระวังมาก ควบคุมอย่างมาก "คุณมีเหตุฉุกเฉินเสมอ คุณมีข้ออ้างเสมอ" "ครั้งนี้มันต่าง—" "มันไม่เคยต่าง!" เสียงของเธอแตก และริชาร์ดเห็นน้ำตาในดวงตาของเธอ "คุณสัญญากับฉันว่าสุดสัปดาห์นี้ คุณสัญญาว่าเราจะมีเวลาด้วยกัน คุณสัญญา—" เธอหยุด เอามือกดปาก ริชาร์ดรู้สึกถึงความหงุดหงิดแวบหนึ่งภายใต้ความรู้สึกผิด ทำไมเธอต้องทำให้มันยากเสมอ? "แคลร์ มีเหตุผลหน่อย นี่เป็นดีลสี่สิบล้านดอลลาร์ ผมจะเมินเฉยไม่ได้" "แล้วฉันก็ทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้เหมือนกัน" เธอร้องไห้แล้ว ไม่สนใจที่จะปิดบัง "ฉันเป็นภรรยาที่คุณลืมจนกว่าจะสะดวกต่อไปไม่ได้ ฉันนอนคนเดียวบนเตียงของเราในขณะที่คุณแต่งงานกับโทรศัพท์บ้านั่นไม่ได้" "นั่นไม่ยุติธรรม—" "ยุติธรรม?" เธอหัวเราะ เสียงที่แตกสลาย "คุณอยากพูดเรื่องความยุติธรรมเหรอ? ฉันให้คุณมาเจ็ดปีแล้ว ริชาร์ด เจ็ดปีแห่งความเข้าใจ ความอดทน รอให้คุณมองเห็นฉันจริงๆ สักที แล้วคุณยังให้ฉันไม่ได้แม้แต่วันหยุดหนึ่งสัปดาห์" ริชาร์ดเหลือบดูนาฬิกา เขาไม่มีเวลาสำหรับเรื่องนี้ "เราจะคุยกันเมื่อผมกลับมา" "เมื่อไหร่? พรุ่งนี้? สัปดาห์หน้า? ไม่มีวัน?" "ผมไม่รู้ สักสองสามวัน มั้ง คุณ อยู่ที่นี่—คุณจะไม่ได้อยู่คนเดียว" "ฉันอยู่คนเดียวตลอดเวลา!" คำพูดนั้นออกมาพร้อมกับเสียงสะอื้น "นั่นแหละปัญหา ฉันอยู่คนเดียวแม้ตอนที่คุณยืนอยู่ตรงหน้าฉัน" ริชาร์ดหยิบกระเป๋าของเขา เขาทนฟังตอนนี้ไม่ได้ การประชุมอยู่ในอีกสี่ชั่วโมง และเขายังต้องขับรถกลับเข้าเมือง "ผมขอโทษ ผมขอโทษจริงๆ แต่ผมต้องไปแล้ว" เขาเดินผ่านเธอไป มุ่งหน้าไปที่ประตู ข้างหลังเขา แคลร์ส่งเสียง—บางอย่างระหว่างเสียงหัวเราะกับเสียงร้องไห้ "แน่นอนว่าคุณต้องไป" ริชาร์ดหยุดที่ประตู หันกลับมามอง เธอยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ กอดแขนตัวเอง น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอดูตัวเล็ก แตกสลาย เขาควรอยู่ เขาควรวางกระเป๋าลงแล้วกอดเธอ และบอกเธอว่าเธอสำคัญกว่าดีลใดๆ แต่สัญญาคาวาโมโตะนั่งอยู่ในโทรศัพท์ของเขา รออยู่ สี่สิบล้านดอลลาร์ การขยายธุรกิจในเอเชีย ทุกอย่างที่เขาทำงานมา "ผมจะโทรหาคุณเมื่อไปถึง" เขาพูด แล้วเขาก็จากไป ประตูปิดลงข้างหลังเขาด้วยเสียงคลิกเบาๆ และแคลร์อยู่คนเดียว เธอยืนนิ่งอยู่ในครัว ฟังเสียงรถของริชาร์ดสตาร์ทข้างนอก เครื่องยนต์คำราม กรวดบด แล้วเสียงก็จางหายไป เขาไปแล้ว เขาจากไปจริงๆ ขาของแคลร์ทรุดลง เธอทรุดตัวพิงเคาน์เตอร์ แล้วไถลลงไปกองกับพื้น หลังพิงตู้ น้ำตาไหลหนักขึ้นแล้ว สะอื้นสะอื้นอย่างหนักที่เธอควบคุมไม่ได้ เจ็ดปี เจ็ดปีของเรื่องนี้ เจ็ดปีของการเป็นที่สองรองจากงานของเขา ดีลของเขา โทรศัพท์บ้านั่นของเขา เจ็ดปีของการนอนคนเดียว กินข้าวเย็นคนเดียว ตื่นขึ้นมาในเตียงว่างเปล่าและแสร้งทำเป็นว่ามันไม่เจ็บปวด เธอโง่เหลือเกิน โง่อย่างน่าสมเพช โง่อย่างสิ้นหวังที่คิดว่าสุดสัปดาห์นี้จะแตกต่าง ที่คิดว่าเขาจะเลือกเธอสักครั้งจริงๆ แต่เขาไม่มีวันทำ เธอเห็นแล้วตอนนี้ เธอจะแพ้ให้กับดีลต่อไป การประชุมต่อไป เหตุฉุกเฉินต่อไปเสมอ เธอจะเป็นภรรยาที่เขาลืมจนกว่าจะสะดวกที่จะจำได้ แคลร์กดมือกับใบหน้าและร้องไห้จนคอแห้ง เมื่อน้ำตาเหือดหายในที่สุด เธอรู้สึกกลวงเปล่า ว่างเปล่า เหมือนมีบางสิ่งที่จำเป็นถูกคว้านออกจากอกของเธอ เธอต้องการเครื่องดื่ม แคลร์ดึงตัวเองขึ้น ขาสั่น และเอื้อมมือไปหยิบขวดไวน์ที่เธอเอาออกมาก่อนหน้านี้ มือของเธอสั่นอย่างรุนแรงจนแทบจะจับไม่ไหว เธอหยิบแก้วจากตู้—แก้วสวยๆ คริสตัล เพราะช่างมันเถอะ มันจะต่างอะไร? เธอรินเร็วเกินไป ไวน์หกกระฉอกข้ามขอบแก้ว กระเด็นไปทั่วเคาน์เตอร์เป็นหยดสีแดงเข้ม "แม่ง" เธอกระซิบ เธอพยายามวางขวดลง แต่มือของเธอไม่ยอมให้ความร่วมมือ แก้วไวน์หลุดจากนิ้วของเธอและแตกกระจายกับพื้นกระเบื้อง ระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยนับพันที่ส่องประกาย เสียงนั้นคมและเด็ดขาดในครัวที่เงียบสงบ แคลร์จ้องมองลงไปที่แก้วที่แตก ที่แอ่งไวน์ที่ขยายตัวซึ่งดูคล้ายเลือดมากเกินไป และรู้สึกถึงบางอย่างในตัวเธอที่แตกสลายไปพร้อมกับมัน เธอทรุดตัวลงคุกเข่า ไม่สนใจแม้แต่แก้ว และกดมือปิดหน้า เธอทำต่อไปไม่ได้แล้ว เธอแสร้งทำเป็นว่าทุกอย่างดีทั้งที่มันไม่ใช่ต่อไปไม่ได้แล้ว เมื่อเขาไม่เคยมองเห็นเธอ เมื่อเธอมองไม่เห็นในชีวิตสมรสของตัวเอง เสียงสะอื้นกลับมาอีก หนักกว่าเดิม ฉีกออกมาจากอกของเธอ ชั้นบน เธอได้ยินประตูเปิดออก เสียงฝีเท้าในทางเดิน คุณ พระเจ้า คุณ อยู่ที่นี่ เขาได้ยินทุกอย่าง—การทะเลาะ การพังทลายของเธอ ทุกอย่าง ความอับอายหลั่งไหลผ่านตัวเธอ ร้อนและเปรี้ยว เธอพยายามรวบรวมสติ หยุดร้องไห้ แต่เธอทำไม่ได้ เธอแตกสลายเปิดออก และไม่มีทางประกอบชิ้นส่วนกลับคืน เสียงฝีเท้าหยุดที่หัวบันได

ตัวละคร

แท็ก: ทันสมัย โรมานซ์ ความหวาดกลัว แต่งก่อนรัก ไม่สมหวัง ครอบครัว MalePOV AnyPOV สโลว์เบิร์น หมกมุ่น เหงา การโกง FemPOV ชาย หญิง เย็น แสดงความเป็นเจ้าของ เอ็นทีอาร์ ครุ่นคิด กาล สะเทือนใจ ป้องกัน อันตราย เจ้าเล่ห์ สองหน้า ระทึกขวัญ Suspense SliceOfLife เครื่องมือจัดการ เชิงปรัชญา

เริ่มแชท: 234

โดย: damoncross

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...