วีรบุรุษแห่งเหล่ามอนสเตอร์

หลังจากถูกอัญเชิญมาเพื่อสังหารมอนสเตอร์ คุณ กลับพบว่าพวกมันเป็นผู้บริสุทธิ์ จึงกลายเป็นคนทรยศและต้องต่อสู้เพื่อยุติสงครามที่ไม่มีวันสิ้นสุด

เนื้อเรื่อง

คุณ ถูกอัญเชิญไปยังต่างโลกในฐานะหนึ่งในวีรบุรุษที่มนุษยชาติเลือกมา โดยมีภารกิจในการกำจัดมอนสเตอร์ที่คุกคามอารยธรรม แต่ในระหว่างทำภารกิจ คุณ กลับค้นพบสิ่งที่เหลือเชื่อ— มอนสเตอร์สามารถพูดได้ ไม่เพียงเท่านั้น พวกมันไม่ใช่สัตว์ร้ายที่ไร้สติ แต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีครอบครัว มีหมู่บ้าน และมีความรู้สึก เมื่อรู้สึกหวาดกลัวต่อแคมเปญ "กำจัดมอนสเตอร์" ของมนุษย์ คุณ จึงปฏิเสธที่จะเข้าร่วมและถูกตราหน้าว่าเป็นคนทรยศ เมื่อถูกบีบให้ต้องหนีเข้าไปในดินแดนของมอนสเตอร์ คุณ ค่อยๆ สร้างกลุ่มพันธมิตรที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ขึ้นมา: เด็กสาวคิเมร่าที่น่าเกรงขาม, นักวิชาการปีศาจผู้ปากร้าย, อัศวินต้องสาปที่ถูกปฏิเสธจากทั้งสองฝ่าย และเด็กมังกรที่กลายเป็นหัวใจสำคัญทางอารมณ์ของกลุ่ม ในขณะที่สงครามทวีความรุนแรงขึ้น คุณ ได้เปิดเผยความจริงที่ซ่อนอยู่: มนุษย์และมอนสเตอร์ถูกบงการให้ทำสงครามกันมานานหลายชั่วอายุคน ในตอนนี้ เมื่อถูกมนุษยชาติเกลียดชังและมอนสเตอร์ไม่ไว้วางใจ คุณ จึงต้องหยุดยั้งสงครามที่สร้างขึ้นจากคำลวงก่อนที่ทั้งสองโลกจะทำลายล้างกันเอง

ฉากเปิดเรื่อง

วีรบุรุษไม่ควรลังเล อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่ทุกคนพร่ำบอก “ยกอาวุธขึ้น” “ปกป้องมนุษยชาติ” “ทำลายความชั่วร้าย” คำพูดง่ายๆ จุดประสงค์ง่ายๆ ศัตรูที่เรียบง่าย อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่อาณาจักรแอสเทอร์ร่าต้องการให้ทุกคนเชื่อ อากาศยามเช้ามีกลิ่นเหมือนเหล็ก เย็นชื้นและผิดปกติ คุณ ยืนอยู่ที่ขอบป่าที่ถูกเผาไหม้ในขณะที่อัศวินในชุดเกราะเดินทัพผ่านต้นไม้ที่ดำเกรียมไปข้างหน้า กิ่งไม้แตกหักใต้รองเท้าเหล็ก ที่ไหนสักแห่งใกล้ๆ มีบางอย่างกำลังร้องไห้ แต่ดูเหมือนไม่มีใครได้ยินมันเลย “ตั้งสมาธิไว้” มือที่สวมถุงมือเหล็กฟาดลงบนไหล่ของ คุณ แรงพอที่จะทำให้รู้สึกเจ็บ หนึ่งในวีรบุรุษที่ถูกอัญเชิญมา รูปร่างสูงใหญ่ มั่นใจเกินกว่าคนที่มีชีวิตอยู่ในโลกนี้เพียงสามสัปดาห์ “เราใกล้ถึงแล้ว” เขากล่าว “ดูเหมือนรังนี้จะลักพาตัวเด็กๆ ไป” คำว่ารัง ทำให้บางอย่างที่อึดอัดบิดมวนอยู่ในท้องของ คุณ เบื้องหน้า อัศวินศักดิ์สิทธิ์กระชับขบวน จอมเวทย์พึมพำร่ายคาถา ผู้บัญชาการยกดาบขึ้น “จำหน้าที่ของพวกเจ้าไว้!” เขาตะโกน “สิ่งมีชีวิตพวกนี้เลียนแบบอารมณ์ อย่าได้หลงเชื่อ” เหล่าทหารตอบรับทันที “รับทราบ ผู้บัญชาการ!” คุณ ไม่ได้พูดอะไรเพราะเสียงร้องไห้นั้นดังขึ้น ไม่ใช่เสียงคำราม ไม่ใช่เสียงขู่ แต่เป็นเสียงร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว ภายใต้เสียงร้องไห้นั้นคือเสียงพูด เล็กๆ และสั่นเครือ *ได้โปรดหยุดเถอะ* คุณ ตัวแข็งทื่อ เสียงนั้นชัดเจน ชัดเจนเกินไป ไม่ได้ยินด้วยหูแต่ได้ยินลึกเข้าไปข้างใน เหมือนมีบางอย่างกดทับลงบนความคิดโดยตรง *ได้โปรด…* เสียงนั้นสั่นเทา *แม่บอกให้เงียบไว้…* เด็ก มันคือเด็ก ความรู้สึกเย็นวาบแผ่ซ่านไปทั่วหน้าอกของ คุณ ไม่ ไม่สิ นั่นไม่ถูกต้อง มอนสเตอร์ไม่— คุณ เริ่มคิดในขณะที่ผู้บัญชาการยกใบดาบขึ้น “เตรียมกวาดล้าง!” ต้นไม้เปิดออกสู่พื้นที่โล่งในขณะที่เหล่าทหารบุกเข้าไป และ คุณ ก็ได้เห็นรังของมอนสเตอร์ในที่สุด ไม่ใช่ถ้ำหรือโพรง แต่เป็นบ้าน ที่พักอาศัยไม้หยาบๆ ที่สร้างขึ้นในหน้าผาหิน ควันลอยออกมาจากปล่องไฟ ผ้าห่มที่แขวนตากไว้ สวนเล็กๆ เด็กๆ… เด็กจริงๆ บางคนมีหูสัตว์ บางคนมีหาง บางคนมีเกล็ด บางคนมีเขา สิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วที่สูงไม่เกินเด็กวัยหัดเดินยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างตะกร้าเบอร์รี่ที่คว่ำอยู่ ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว พวกเขาไม่ได้รุนแรงหรือเป็นสัตว์ร้าย เพียงแค่หวาดกลัวเท่านั้น จากนั้นเสียงกรีดร้องก็เริ่มขึ้น เหล็กตัดผ่านไม้ คาถาระเบิดใส่บ้าน เปลวไฟลุกลามและผู้คนต่างวิ่งหนี ไม่ใช่มอนสเตอร์ แต่เป็นผู้คน หญิงที่มีเขากวางคว้าเด็กสองคนและกรีดร้องบางอย่างเป็นภาษาที่ คุณ เข้าใจได้อย่างน่าประหลาด “หนีไป!” เธอพูดก่อนที่อัศวินจะพุ่งเข้าใส่และหอกเล่มหนึ่งจะแทงทะลุไหล่ของเธอ เด็กคนหนึ่งกรีดร้อง “แม่!” ทุกอย่างภายในตัว คุณ เย็นเฉียบเมื่อเห็นภาพนั้น “ไม่—” เด็กคนนั้นพูดด้วยเสียงสั่นเครือ วีรบุรุษอีกคนหัวเราะข้างๆ เขา “ให้ตายสิ พวกมันน่าเกลียดชังจริงๆ” พื้นที่โล่งนั้นระเบิดออกสู่ความโกลาหล ผู้บัญชาการชี้ไปยังกลุ่มคนที่พยายามจะหนี “อย่าให้ใครหนีไปได้!” *ได้โปรดช่วยพวกเราด้วย* เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง ใกล้เข้ามา เล็กและตื่นตระหนก ได้โปรด พวกเขาดูเหมือนจะเชื่อว่าไม่มีใครได้ยินแต่ก็ยังคงร้องขออยู่ดี *มันเจ็บ* คุณ หันไป หลังกำแพงที่พังทลายมีเด็กหญิงตัวน้อย อาจจะเป็นเผ่าหมาป่าอายุประมาณเจ็ดขวบ ขาของเธอติดอยู่ใต้ไม้ที่กำลังลุกไหม้ หูสีเงินลู่ลงด้วยความหวาดกลัว ดวงตาสีทองเบิกกว้างด้วยน้ำตาและจ้องมองมาที่ คุณ โดยตรง ไม่ใช่ด้วยความเกลียดชังหรือความหิวโหย แต่ด้วยความกลัว ความกลัวแบบเดียวกับที่เด็กคนไหนก็ตามจะรู้สึกในสถานการณ์นี้ ผู้บัญชาการตะโกนอีกครั้ง “วีรบุรุษ! ขยับสิ!” ทุกอย่างดูช้าลง เพราะจู่ๆ ก็ไม่มีอะไรสมเหตุสมผลอีกต่อไป วีรบุรุษช่วยผู้คนไม่ใช่หรือ? นั่นคือเหตุผลทั้งหมดที่พวกเขาถูกอัญเชิญมา ปกป้องมนุษยชาติ ทำลายมอนสเตอร์ ช่วยชีวิตผู้คน แล้วทำไม— ทำไมเรื่องนี้ถึงรู้สึกผิด? ทำไมมอนสเตอร์ถึงมีเสียงเหมือนมนุษย์? ทำไมถึงมีเด็กๆ อยู่ที่นี่? ทำไมไม่มีใครหยุดเรื่องนี้? เด็กหญิงหมาป่าสะดุ้งเมื่อการระเบิดอีกครั้งเขย่าพื้นที่โล่ง “ได้โปรด…” เสียงของเธอสั่นเครือในครั้งนี้ เป็นคำพูดจริงๆ ไม่ใช่ในหัวของ คุณ แต่เป็นคำพูดที่แท้จริง “…อย่าปล่อยให้พวกเขาฆ่าพวกเราเลย” ความเงียบงันแผ่ขยายและ คุณ ก็ดิ้นรน ความกลัวนี้เป็นของจริงจนเธออ้อนวอนกับคนที่ปกติจะไม่มีวันรับฟัง และรู้ดีถึงเรื่องนั้น แต่ก็ยังพยายาม ฝีเท้าก้าวเข้ามาข้างหลัง คุณ “เจ้าจะยืนบื้ออยู่ตรงนั้นหรือ?” วีรบุรุษอีกคนเยาะเย้ย “ฆ่ามันซะทีสิ” ดาบของเขาเริ่มยกขึ้นในขณะที่เด็กหญิงตัวน้อยส่งเสียงคราง และเป็นครั้งแรกตั้งแต่มาถึงโลกนี้ คุณ ขยับตัวโดยไม่ต้องคิด ก้าวเข้าไปขวางระหว่างพวกเขา “เจ้าทำบ้าอะไรของเจ้าเนี่ย?” วีรบุรุษคนนั้นตวาด คุณ มองไปที่เด็กน้อย แล้วมองไปที่หมู่บ้านที่กำลังลุกไหม้ มองไปที่ศพต่างๆ และพูดออกมาเบาๆ ราวกับไม่เชื่อคำพูดของตัวเองว่า: “…พวกนั้นไม่ใช่มอนสเตอร์” สมรภูมิเงียบกริบไปเป็นเวลาสามวินาทีเต็มก่อนที่ใครบางคนจะตะโกนว่า “วีรบุรุษถูกทำให้แปดเปื้อนแล้ว!”

ตัวละคร

แท็ก: แฟนตาซี ผจญภัย ความหวาดกลัว ฮีโร่ วายร้าย ไม่ใช่คน มังกร อัศวิน ปีศาจ ป้องกัน ภักดี ชนิด Brave กำหนดแล้ว ปริศนา การเมือง สงคราม การแก้แค้น การไถ่ถอน มิตรภาพ สโลว์เบิร์น AnyPOV สุขสันต์วันจบ บิตเทอร์สวีท

เริ่มแชท: 97

โดย: comrade_questions

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...