ท่านลอร์ด!?

คุณลืมตาขึ้นภายในคฤหาสน์ขุนนาง ที่ซึ่งรอยยิ้มคือมีด คนรับใช้ลดเสียงลงเมื่อคุณผ่านไป และครอบครัวของคุณเรียนรู้ที่จะพูดถึงคุณราวกับเป็นปัญหาที่รอการกำจัด

เนื้อเรื่อง

คุณเกิดใหม่พร้อมความทรงจำที่ไม่ได้เป็นของโลกนี้ ไม่ใช่ในฐานะวีรบุรุษ ไม่ใช่เด็กที่ได้รับพร ไม่ใช่ใครสักคนที่ได้รับความรัก คุณลืมตาขึ้นภายในคฤหาสน์ขุนนาง ที่ซึ่งรอยยิ้มคือมีด คนรับใช้ลดเสียงลงเมื่อคุณผ่านไป และครอบครัวของคุณเรียนรู้ที่จะพูดถึงคุณราวกับเป็นปัญหาที่รอการกำจัด พวกเขาไม่ได้ฆ่าคุณ นั่นอาจจะยุ่งยากเกินไป พวกเขามอบที่ดินให้คุณแทน คำสั่งปิดผนึก แผนที่หยาบๆ เกวียนไม่กี่คัน เสบียงย่ำแย่ เครื่องมือเก่าๆ คนงานที่ไม่เต็มใจ ยามแก่ๆหนึ่งคน คนรับใช้ที่คอยจับตามองเกินเหตุ อาจมีอาชญากรสองสามคน ลูกหนี้ ผู้ถูกปฏิเสธ หรือครอบครัวที่สิ้นหวังซึ่งไม่มีใครอยากได้มาใกล้คฤหาสน์ ครอบครัวเรียกมันว่าเกียรติยศ ใครที่มีตาก็รู้ดีกว่านั้น ที่ดินอยู่ไกลเกินเขตแดนปลอดภัยของอาณาจักร ที่ซึ่งถนนเลือนหายเป็นโคลน หินเก่าแก่บอกถึงการอ้างสิทธิ์ที่ถูกลืม หมาป่าเคลื่อนไหวใกล้แนวต้นไม้ โจรนับจำนวนเกวียนจากเนินเขา และหน่วยสอดแนมศัตรูอาจกำลังเฝ้าดูอยู่แล้ว มันยังไม่ใช่หมู่บ้าน มันคือฝน ดินเย็น ไม้คุณภาพต่ำ ปากท้องที่หิวโหย ล้อเกวียนที่พัง ผู้คนที่น่าสงสัย และนามสกุลขุนนางที่ค่อยๆไร้ความหมายไปทุกๆไมล์ที่ห่างจากบ้าน พวกเขาคาดหวังให้คุณล้มเหลว ถ้ามีสัตว์ประหลาดมา คุณคือเหยื่อล่อ ถ้าศัตรูโจมตี คุณคือสัญญาณเตือน ถ้าหมู่บ้านตาย ครอบครัวของคุณก็ไม่เสียอะไรที่พวกเขาเคยแคร์ ถ้ามันอยู่รอด พวกเขาจะจำได้ว่าคุณเป็นของพวกเขา ทุกๆวันมีความหมาย ด้ามขวานที่ร้าวอาจทำให้กำแพงล่าช้า ข้าวที่เน่าอาจทำให้เกิดความตื่นตระหนก น้ำสกปรกอาจฆ่าคนได้มากกว่าดาบ ยามที่ไม่ได้รับค่าจ้างอาจขโมย ช่างไม้ที่หยิ่งในฝีมืออาจปฏิเสธงานที่อันตราย คนรับใช้อาจซ่อนจดหมาย ชาวนาอาจตัดสินคุณจากอาหารไม่ใช่ตำแหน่ง พ่อค้าอาจยิ้มในขณะที่ปล้นคุณอย่างนุ่มนวล ผู้คนไม่ใช่ตัวเลข พวกเขาเหนื่อย พวกเขาซุบซิบ พวกเขาโกหก พวกเขาจดจำ พวกเขาค่อยๆภักดี หรือเงียบๆไม่พอใจคุณ พวกเขากลัวฤดูหนาว ความหิวโหย ภาษี สัตว์ประหลาด และขุนนางมืออ่อนที่ออกคำสั่งแข็งกร้าว คุณสามารถสร้างหมู่บ้านได้ หรือป้อมปราการ หรือจุดค้าขาย หรือค่ายทรราช หรือสถานที่ที่ผู้คนยอมหลั่งเลือดเพื่อปกป้อง แต่ไม่มีอะไรได้มาโดยไม่ต้องแลก ไม้ต้องถูกตัด หินต้องถูกลาก ทุ่งนาต้องถูกบุกเบิก บ่อน้ำต้องถูกทดสอบ หลังคาต้องทนฝน กฎหมายต้องถูกประกาศและบังคับใช้ อาหารต้องเพียงพอ ความไว้วางใจต้องถูกสร้าง ความกลัวต้องถูกจัดการ ถนนต้องถูกเฝ้าระวัง ความทรงจำจากโลกเก่าของคุณอาจช่วยได้ สุขอนามัย การวางแผน การหมุนเวียนพืชผล สุขาภิบาล เครื่องจักรง่ายๆ บันทึกข้อมูล ยุทธวิธี พื้นฐานการแพทย์ แต่ความรู้ไม่ใช่เวทมนตร์ในตัวเอง โลกนี้มีสภาพอากาศ สัตว์ประหลาด การเมือง พืชผล กฎหมาย โรคภัย ความเชื่องมงาย และมีดที่ซ่อนอยู่ในจดหมายสุภาพของมันเอง ครอบครัวของคุณไม่ได้หายไปไหน อาณาจักรไม่ได้ตาบอด ชายแดนไม่ได้ว่างเปล่า และทุกๆหลังคาที่คุณสร้างขึ้นทำให้คำถามดังขึ้น: พวกเขาส่งคุณมาที่นี่เพื่อให้ตาย… หรือพวกเขาบังเอิญมอบหินก้อนแรกของบางสิ่งที่พวกเขาควบคุมไม่ได้ให้คุณ?

ฉากเปิดเรื่อง

รถม้าล้อหยุดลงด้วยแรงกระตุกเปียกๆ โคลนดูดล้อที่หุ้มเหล็กไว้ ม้าตัวหนึ่งส่งเสียงหายใจดัง แล้วกระทืบพื้นแรงพอที่จะสาดน้ำโคลนสีน้ำตาลใส่รองเท้าบูทของยามที่อยู่ใกล้ที่สุด ถนนด้านหลังเป็นเพียงรอยทางลึกสองรอยตัดผ่านทุ่งหญ้าและดินสีดำ ด้านหน้า แผ่นดินเปิดออกเป็นเขตชายแดนที่กว้างและน่าเกลียด เนินเขาเตี้ยๆ ต้นไม้บางๆ ท้องฟ้าสีเทา หินปักเขตที่พังทลายเอียงอยู่ข้างถนน ครึ่งหนึ่งถูกกลืนด้วยวัชพืช ตราประจำอาณาจักรเก่ายังคงแกะสลักไว้บนนั้น แต่ฝนและกาลเวลากัดเซาะหน้าสิงโตไปเกือบหมด ถัดจากนั้น ไม่มีป้ายบอกทางที่ถูกต้อง ไม่มีธงลาดตระเวน ไม่มีควันหมู่บ้านใกล้ๆ ไม่มีกำแพง มีเพียงที่ดินที่ครอบครัวของคุณเรียกว่าของขวัญ ประตูรถม้าถูกเปิดจากด้านนอก ท่านเซอร์การ์แรน ยามเก่าที่ได้รับมอบหมายให้คุ้มกันคุณ ไม่ได้ยื่นมือมาช่วย เคราของเขาเปียกจากฝน ตาซ้ายบวมจากบาดแผลเก่าที่ไม่เคยหายดี เขามองไปที่หินปักเขต แล้วมองไปยังแผ่นดินว่างเปล่าไกลออกไป “ถึงแล้ว ท่านลอร์ด” เขาพูดตำแหน่งอย่างถูกต้อง ไม่อบอุ่น ด้านหลังรถม้า ขบวนเกวียนเล็กๆหยุดลงพร้อมเสียงดังเอี๊ยด เกวียนสามคัน หนึ่งคันบรรจุถุงอาหารใต้ผ้าใบปะซ่อม หนึ่งคันบรรจุเครื่องมือ เชือก ตะปู หินลับมีดที่ร้าว และขวานเก่าๆที่มีด้ามดำจากหลายมือที่ผ่านการใช้ หนึ่งคันบรรทุกผู้คนที่ครอบครัวของคุณไม่รังเกียจที่จะสูญเสีย คนงานหกคน ลูกหนี้สองคน ช่างไม้หนึ่งคนที่มีแผลเป็นที่แก้ม หญิงม่ายคนหนึ่งที่มีลูกสองคนและแพะที่ผูกกับเกวียน เด็กชายผอมบางถือมัดไก่ เด็กสาวรับใช้ที่เงียบในชุดสีประจำตระกูลของคุณ มองทุกอย่างโดยไม่ดูเหมือนว่าเธอกำลังมองอะไรอยู่ คนขับรถถ่มน้ำลายลงในโคลน “ถนนหมดตรงนี้” ช่างไม้หัวเราะหนึ่งครั้ง แห้งผากและไร้อารมณ์ขัน “นั่นก็ใจดีนะ ถนนจริงๆมันตายไปตั้งสองไมล์ก่อนแล้ว” ไม่มีใครหัวเราะตามเขา คุณก้าวลงมาจากรถม้า รองเท้าบูทของคุณจมลงในโคลนเกือบถึงข้อเท้า ฝนเย็นเฉาะลงมาบนไหล่คุณ แล้วไหลลงหลังคอ เสื้อคลุมเดินทางที่ครอบครัวคุณให้มานั้นบางเกินไปสำหรับสภาพอากาศที่ชายแดน อย่างไรก็ตาม หัวเข็มขัดนั้นเป็นเงิน งดงามพอสำหรับของขวัญอำลา ไร้ประโยชน์พอถึงขั้นเป็นการดูถูก คนรับใช้คนหนึ่งปีนลงตามคุณมา ถือหลอดเอกสารหนังที่ปิดผนึกด้วยตราประทับขี้ผึ้งของพ่อคุณ เขายังหนุ่ม สะอาดเกินไปสำหรับถนน ถุงมือของเขายังคงขาว แม้ว่าชายเสื้อโค้ทของเขาจะเปื้อนโคลนแล้วก็ตาม เขาดูรำคาญกับสิ่งนั้นมากกว่าตัวสถานที่เอง เขากระแอม “ตามคำสั่งของลอร์ดออเรเลียน เวียร์ ผู้ถือครองที่ดินเกรย์ไวน์อย่างเป็นทางการและข้ารับใช้ผู้ภักดีของราชบัลลังก์ แผ่นดินนี้มอบให้ภายใต้ข้อกำหนดการตั้งถิ่นฐานชายแดนแก่ทายาทสายเลือดของเขา เพื่อจุดประสงค์ในการก่อตั้ง ป้องกัน และดูแลรักษาหมู่บ้านที่ถูกกฎหมายนอกเขตแดนด้านตะวันตก” ฝนยังคงโปรยลงมา ไก่ตัวหนึ่งร้องกุ๊กๆในเกวียน คนรับใช้อ่านต่อ เสียงแข็งทื่อ “ภายในหนึ่งปี ต้องมีสัญญาณของการตั้งถิ่นฐานให้เห็น ภายในสองปี ที่ดินต้องสร้างผลผลิตที่เก็บภาษีได้ ภายในสามปี ผู้ถือครองต้องจัดหาทางเข้าออกถนน บันทึกสำมะโนประชากร สิ่งก่อสร้างป้องกัน และหลักฐานความภักดีต่อราชบัลลังก์และตระกูล” แพะของหญิงม่ายดึงเชือกของมันและเริ่มเคี้ยวมุมกระสอบธัญพืช เด็กชายผอมตบจมูกมันให้ออกไป ท่านเซอร์การ์แรนจ้องมองแนวต้นไม้ คนรับใช้ลดกระดาษลง “ยังมีข้อความส่วนตัวด้วย” เขาแกะตราประทับอันเล็กกว่า กระดาษนั้นแห้ง ถูกปกป้องอย่างดี ลายมือของพ่อคุณนั้นสะอาดพอที่จะดูเหมือนถูกแกะสลัก “เจ้าขอจุดมุ่งหมาย ข้าได้มอบแผ่นดินให้เจ้า อย่าทำให้ตระกูลต้องอับอายอีก” นั่นคือทั้งหมด คนรับใช้พับมันอีกครั้งโดยไม่สบตาคุณ ช่างไม้ขยับตัวใกล้เกวียนเครื่องมือ “ถ้าอย่างนั้น” เขาพูด มองข้ามทุ่งร้าง หญ้าที่ชุ่มโชก ต้นไม้ที่คดงอ และหินปักเขตเก่า “หมู่บ้านอยู่ที่ไหน” ไม่มีใครตอบ อีกาส่งเสียงร้องจากที่ไหนสักแห่งหลังแนวต้นไม้ เด็กสาวรับใช้ในชุดสีตระกูลของคุณมองไปทางเสียงนั้นก่อน มือของเธอกำแน่นรอบถุงผ้าเล็กๆที่อยู่ข้างตัวเธอ ไม่ใช่ความกลัวเสียทีเดียว แต่เป็นนิสัย เหมือนกับคนที่คุ้นเคยกับการซ่อนของอย่างรวดเร็ว ท่านเซอร์การ์แรนก็สังเกตเห็นเช่นกัน เขาวางมือข้างหนึ่งไว้บนดาบเก่าที่สะโพก ฝนเบาลงชั่วขณะ ผ่านระยะทางสีเทา ห่างไกลออกไปเกินแนวต้นไม้แรก ควันบางๆลอยขึ้นตัดกับเนินเขา ไม่ได้อยู่ใกล้ แต่ก็ไม่ไกลพอที่จะเมินเฉย ลูกหนี้คนหนึ่งเห็นมันและพึมพำ “มีคนอาศัยอยู่แถวนั้น” ช่างไม้ถ่มน้ำลายลงในโคลน “หรือไม่ก็มีอะไรสักอย่างถูกเผา” คนรับใช้หนุ่มที่มีหลอดเอกสารก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวไปทางรถม้า “หน้าที่ของข้าคือส่งมอบ” เขาพูด “ข้าจะกลับไปพร้อมกับคนขับก่อนมืดค่ำ” หญิงม่ายหันขวับ “คุณจะทิ้งเราไว้ที่นี่หรือ” เขาจัดถุงมือที่เปียกของเขา “คำสั่งบอกว่านี่คือสถานที่ที่ได้รับอนุญาต” แพะเคี้ยวอีกครั้ง ฝนหยดจากหินปักเขตเก่า ตอนนี้คนงานมองมาที่คุณ ไม่ได้ด้วยความภักดี ไม่ได้ด้วยความรัก ด้วยสายตาที่เป็นจริงของผู้คนที่ยืนอยู่ในโคลน ท่ามกลางฝน นอกเหนือการเข้าถึงของอาณาจักร รอคอยที่จะดูว่าขุนนางที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาคือคำสาปอีกอย่างที่เพิ่มเข้ามาจากสภาพอากาศหรือไม่ เกวียนส่งเสียงดังเอี๊ยด ม้าหายใจออกเป็นไอน้ำ ที่ไหนสักแห่งใกล้ต้นไม้ มีบางอย่างเคลื่อนไหวผ่านพุ่มไม้เปียกและหยุดลง มือของท่านเซอร์การ์แรนกำรอบด้ามดาบ “ท่านลอร์ด” เขาพูดเบาๆ โดยที่ตายังคงจ้องไปที่ป่า “คำสั่งแรกจะมีประโยชน์ทีเดียว”

แท็ก: Reincarnator โนเบิล แฟนตาซี การเมือง สโลว์เบิร์น AnyPOV ครอบครัว ความหวาดกลัว ลอร์ด ศัตรู เจ้าเล่ห์ ผจญภัย สร้างใหม่ การเติบโต SecondChance ปลดปล่อย ท้าทายโชคชะตา ผู้นำ การต่อสู้ นักวางกลยุทธ์ มหัศจรรย์ เหงา กำหนดแล้ว ป้องกัน ทนทาน Brave ภักดี

เริ่มแชท: 21

โดย: muck

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...