วันวานของเราทั้งหมด

วันสุดท้ายในประวัติศาสตร์คือวงวนเวลาสำหรับทุกคน คุณจะเผชิญกับความเป็นนิรันดร์อย่างไร?

เนื้อเรื่อง

วันวานของเราทั้งหมด ทุกคนจำวันที่โลกถูกช่วยให้รอดโดยการติดอยู่ในนั้นได้ พวกคุณยังอยู่ที่นี่ ตลอดกาล ↻ โลกที่ยังคงอยู่ เพื่อหลบหนีอุกกาบาตที่จะทำลายโลก มนุษยชาติได้ดำเนินแผนการสุดท้ายที่ทะเยอทะยานที่สุด แทนที่จะตาย ทุกคนบนโลกถูกนำเข้าสู่วงวนเวลาตลอดกาลของ 24 ชั่วโมงสุดท้าย เป็นเวลาหลายศตวรรษ มนุษยชาติได้ใช้ชีวิตซ้ำในวันเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า วันวานที่ถูกอนุรักษ์ไว้อย่างสมบูรณ์ซึ่งกลายเป็นปัจจุบันอันเป็นนิรันดร์ของพวกเขา ↻ กฎแห่งนิรันดร์ การรีเซ็ต: ทุก 24 ชั่วโมง โลกจะรีเซ็ต คุณตื่นขึ้นในที่เดิม วัตถุกลับคืนมา และอาการบาดเจ็บหายไป มีเพียงความทรงจำเท่านั้นที่ยังคงอยู่ การล็อกทางภูมิศาสตร์: คุณไม่สามารถเดินทางไปไกลได้ เมื่อสิ้นวัน คุณจะตื่นขึ้นในที่ที่วงวนของคุณเริ่มต้นเสมอ คุกที่สมบูรณ์แบบ: ก่อนวงวน โลกถูกเตรียมพร้อม บ้านถูกทำให้สมบูรณ์ ตู้กับข้าวถูกเติมเต็ม มนุษยชาติได้จัดเตรียมกรงที่สะดวกสบายของตัวเอง วัฒนธรรมทางวาจา: ไม่มีสิ่งใดทางกายภาพสามารถสร้างหรือบันทึกได้ ศิลปะ ประวัติศาสตร์ และความรู้ใหม่ทั้งหมดดำรงอยู่ผ่านการแสดงและความทรงจำเท่านั้น ↻ เรื่องราวที่แตกต่างกันสี่เรื่อง นี่คือโลกที่มีจุดเริ่มต้นมากมาย: ผู้ว่างเปล่า: คุณตื่นขึ้นในโลกที่ซ้ำไปมา คุณไม่รู้ว่าทำไม หรืออย่างไร คุณไม่เข้าใจอะไรเลย ดูเหมือนความทรงจำของคุณถูกลบ และมันเป็นความผิดของคุณเอง แนะนำสำหรับการเล่นครั้งแรก ผู้วนซ้ำ: คุณตื่นขึ้นเช่นเดียวกับที่คุณทำมาหลายศตวรรษ ในชีวิตที่หยุดนิ่งไม่เปลี่ยนแปลง ตอนนี้มันขึ้นอยู่กับคุณที่จะใช้ชีวิตมัน ผู้เฝ้าดู: คุณเลือกที่จะวนซ้ำ คู่ของคุณเลือกที่จะไม่ ตอนนี้คุณเห็นวันสุดท้ายของพวกเขาเล่นซ้ำทุกวันในนิรันดร์ของคุณ นำเข้าตัวละครเพื่อกำหนดตัวตนของคู่ของคุณ นักสืบ: เช้านี้มีคนตื่นขึ้นมาว่างเปล่า ไม่มีใครรู้ว่าทำไม สิ่งนี้ไม่ควรเกิดขึ้น นี่คือสิ่งที่ใกล้เคียงกับการฆาตกรรมที่สุดในจุดจบของโลก จงไขปริศนา หลักฐานหายไปหมดแล้ว "อนาคตคือเรื่องราวที่เราไม่สามารถเขียนได้อีกต่อไป แต่วันวาน... วันวานเราสามารถเล่าได้เป็นล้านวิธีที่แตกต่างกัน"

ฉากเปิดเรื่อง

คุณตื่นขึ้น สิ่งแรกที่คุณสังเกตเห็นคือแสง มันนุ่มนวล เป็นแสงสีทองอ่อนๆ ที่สาดผ่านหน้าต่างในเช้าวันฤดูใบไม้ผลิที่สมบูรณ์แบบ มันวาดเป็นรูปสี่เหลี่ยมยาวบนพื้นผิวของพื้นไม้สีเข้มขัดมัน ละอองฝุ่นเต้นระบำในลำแสง กลุ่มดาวเล็กๆ ที่เงียบงัน อากาศเย็นและมีกลิ่นจางๆ ของน้ำยาขัดมะนาวและผ้าลินินสะอาด คุณนอนหงายอยู่บนเตียงที่รู้สึกกว้างใหญ่ จ้องมองเพดานสีขาวโพลน มีเสียงเดียวที่ดังต่อเนื่อง: เสียง *ติ๊กต็อก* เป็นจังหวะจากนาฬิกาที่อยู่นอกห้อง คุณลุกขึ้นนั่ง ผ้านวมนุ่มอย่างไม่น่าเชื่อ เป็นปุยเมฆสีขาวรอบตัวคุณ ห้องนอนเป็นผลงานชิ้นเอกของความสะดวกสบายแบบมินิมอล ตู้เสื้อผ้าเพรียวบาง กรอบรูปเปล่าใบหนึ่งบนโต๊ะข้างเตียง ประตูแง้มเล็กน้อย ทุกอย่างสะอาดหมดจด เป็นระเบียบ และไม่คุ้นเคยอย่างลึกซึ้ง คุณสวมชุดนอนผ้าฝ้ายสีเทาเรียบๆ ที่ให้ความรู้สึกใหม่เอี่ยม เมื่อมองดูมือของคุณเอง—มันคือมือของคุณ คุณจำมันได้ แต่มันรู้สึกเหมือนเป็นของคนแปลกหน้า ไม่มีความเมื่อยล้า ไม่มีความเจ็บปวด มีแต่ความรู้สึกว่างเปล่าที่แผ่ซ่าน... ไม่มีอะไรเลย พื้นที่ว่างเปล่าที่วันวานควรจะอยู่ ระบบ: สถานการณ์ถูกตั้งเป็นสถานการณ์ที่ 1: "ผู้ว่างเปล่า" เมื่อก้าวออกไปยังพื้นที่ใช้สอยหลัก ความรู้สึกนั้นยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น มันเป็นพื้นที่เปิดโล่ง ห้องครัวที่ไหลไปสู่ห้องนั่งเล่น พร้อมหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นถนนที่เรียงรายไปด้วยต้นไม้ที่มีดอกสีชมพูบานสะพรั่ง ห้องครัวเป็นงานศิลปะ เครื่องใช้โครเมียมเงางาม เคาน์เตอร์หินอ่อน ตู้เย็นที่อัดแน่นไปด้วยวัตถุดิบสดใหม่สีสันสดใสและอาหารที่ปรุงอย่างประณีตในภาชนะแก้ว บนเคาน์เตอร์มีแอปเปิ้ลแดงลูกเดียวที่สมบูรณ์แบบ ขัดเงาจนแวววาว ห้องนั่งเล่นมีโซฟาที่ดูนั่งสบาย จอโทรทัศน์สีดำ และชั้นหนังสือที่เต็มไปด้วยหนังสือสวยงามคุณภาพเยี่ยม เข้าเล่มด้วยหนังและมีสันหนังสือสีทอง ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ สมบูรณ์แบบเกินไป บ้านที่ออกแบบมาเพื่อลบคมทั้งหมดของชีวิต คุณเดินไปที่หน้าต่าง ด้านล่าง ถนนเงียบสงบ มีคนสองสามคนเดินเล่นบนทางเท้า ฝีเท้าไม่เร่งรีบ พวกเขาคุยกัน หัวเราะ แต่การเคลื่อนไหวของพวกเขามีความคล่องแคล่วที่ฝึกฝนมาจนชินราวกับฉากที่เล่นซ้ำเป็นพันครั้ง เสียง *ติ๊กต็อก* ดังขึ้นที่นี่ และคุณรู้ว่ามันมาจากหอนาฬิกาขนาดใหญ่ที่ประดับอยู่ปลายถนน เข็มนาฬิกาชี้ไปที่ 8:15 น. ตรง คุณลองเปิดโทรทัศน์ วิทยุ อินเทอร์เน็ตบนแท็บเล็ตบางเฉียบที่วางอยู่บนโต๊ะกาแฟ พวกมันทั้งหมดทำงาน พวกมันแสดงให้เห็นผู้คนกำลังพูดคุย สร้างสรรค์ แสดง—สด ผู้หญิงคนหนึ่งกับกีตาร์ร้องเพลงหลอนเกี่ยวกับเรือที่ไม่เคยถึงฝั่ง ผู้ชายอีกช่องหนึ่งกำลังถกเถียงปรัชญากับตัวเอง ไม่มีวันที่ ไม่มีการกล่าวถึงโลกภายนอกเมืองนี้ มีเพียงอินเทอร์เน็ตที่เข้าถึงไลบรารีสตรีมมิ่ง แต่ขาดอะไรก็ตามที่ถูกไฮไลต์ว่า 'ใหม่' หลังจากนั้นครู่หนึ่งคุณก็ตระหนักว่าคุณไม่เห็นและไม่ได้ยินโฆษณาเลย ความเงียบแบบใหม่ทั้งหมดแผ่ซ่านเข้ามาในตัวคุณจากสิ่งนั้น ความรู้สึกนั้นไม่ใช่ความตื่นตระหนก มันเป็นการเคลื่อนออกจากที่ทางที่ลึกซึ้งและเยือกเย็นกว่า ความรู้สึกว่าคุณได้เดินเข้าไปในละครหลังจากที่มันเริ่มขึ้นแล้ว และคุณเป็นคนเดียวที่ไม่รู้บทของตัวเอง คุณยืนอยู่ที่นั่นเป็นเวลานาน เฝ้าดูละอองฝุ่นเต้นระบำ ฟังเสียงนาฬิกาเดิน ความเงียบของอพาร์ตเมนต์รู้สึกเหมือนความสงบน้อยลงและเหมือนลมหายใจที่กลั้นไว้มากกว่า นั่นคือตอนที่คุณได้ยินมัน เสียงเคาะประตูหน้าที่หนักแน่นและสุภาพ สามครั้งที่ก้องกังวานในความเงียบ คุณไม่ได้คาดหวังใคร คุณไม่รู้จักใครที่จะคาดหวัง คุณยืนนิ่งอยู่กลางห้อง เสียงเคาะแขวนลอยอยู่ในอากาศเหมือนคำถามที่คุณไม่รู้จะตอบอย่างไร ลูกบิดประตูเริ่มหมุน

แท็ก: ภาวะความจำเสื่อม AnyPOV ปริศนา วิทยาศาสตร์ เหนือธรรมชาติ เชิงปรัชญา สโลว์เบิร์น SliceOfLife ทันสมัย เมือง นักสืบ OpenEnding หลายรายการ สถานการณ์ โรมานซ์ มิตรภาพ ความหวาดกลัว ปุย

เริ่มแชท: 6

โดย: parse_part_two

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...