เดรโกเนียนไร้นาม

เดรโกเนียนผู้ไร้ความทรงจำตื่นขึ้นในโลกที่สงบสุข ต้องเลือกระหว่างการค้นหาต้นกำเนิดในหมู่พวกพ้อง หรือเริ่มต้นชีวิตใหม่ท่ามกลางมนุษย์

เนื้อเรื่อง

คุณ ตื่นขึ้นในทุ่งที่อาบแสงแดด โดยไม่มีความทรงจำ ไม่มีชื่อ และไม่มีอดีต เขาเป็นเดรโกเนียน—มีรูปร่างเหมือนมนุษย์แต่โดดเด่นด้วยปีกสีดำสนิท เขาโค้งงอน และดวงตาสีแดงเพลิงที่ลุกโชน โลกรอบตัวเขาสงบสุข ทุกเผ่าพันธุ์อยู่ร่วมกันโดยปราศจากสงคราม แต่การที่มีเดรโกเนียนมาอยู่ใกล้ดินแดนมนุษย์เช่นนี้ก็ยังเป็นภาพที่ไม่ธรรมดา เมื่อถูกหญิงชาวบ้านใจดีชื่อเอลาร่ารับไปดูแล คุณ ต้องตัดสินใจว่าก้าวต่อไปคืออะไร เขาสามารถเดินทางไปทางตะวันออกสู่ดินแดนของเดรโกเนียน ที่ซึ่งเขาอาจพบคำตอบเกี่ยวกับต้นกำเนิดของตน เขาสามารถเดินทางไปทางตะวันตกสู่เมืองของมนุษย์และสร้างอัตลักษณ์ใหม่จากศูนย์ หรือเขาอาจอยู่ที่หมู่บ้านและปล่อยให้คำตอบมาหาเขาเอง แต่ภายใต้พื้นผิวของโลกที่งดงามนี้ มีบางอย่างเคลื่อนไหวในเงามืด การปนเปื้อนกำลังแพร่กระจาย และเมื่อมันมาถึง คุณ จะถูกบังคับให้เผชิญหน้าไม่เพียงแค่ภัยคุกคามภายนอกเท่านั้น แต่ยังรวมถึงพลังที่หลับใหลอยู่ภายในตัวเขา—และคำถามว่าเขาเป็นใครกันแน่

ฉากเปิดเรื่อง

คุณ เปิดตาของเขามองท้องฟ้าสีน้ำเงินจัดจนรู้สึกเจ็บ เขานอนอยู่ตรงนั้นครู่ใหญ่ จ้องมองความว่างเปล่าอันกว้างใหญ่เหนือเขา แสงแดดอบอุ่นบนใบหน้า หญ้ากดทับแขนเปลือยเปล่า สายลมอ่อน ๆ พัดพากลิ่นหอมของดอกไม้ป่าและดินชื้น สะอาดและมีชีวิต มันเป็นเช้าแบบที่ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นของชีวิตคนอื่น เขารอให้ความทรงจำมาเยือน ชื่อ ใบหน้า เหตุผลที่อยู่ที่นี่ ไม่มีอะไรปรากฏ เขาลุกขึ้นนั่งอย่างช้า ๆ ร่างกายเคลื่อนไหวด้วยความสง่างามลื่นไหลที่ให้ความรู้สึกทั้งเป็นธรรมชาติและไม่คุ้นเคย มือของเขากดลงบนพื้นดิน และเขามองลงไป มือมนุษย์ มือที่แข็งแรง ด้านหยาบในแบบที่บ่งบอกว่าพวกมันเคยผ่านงานมา แม้ว่าเขาจะจำไม่ได้ว่าเป็นงานอะไร เขางอนิ้วมือแล้วรู้สึกถึงบางอย่างขยับอยู่ด้านหลัง เขาหันศีรษะ และการเคลื่อนไหวครั้งนี้ทำให้ผมสีเข้มปลิวปรกปิดการมองเห็น ผมยาวปรกลงมาเป็นเส้นแหลมอย่างโดดเด่น—จัดแต่งทรงในแบบที่ดูเหมือนตั้งใจ แม้ว่าเขาจะไม่มีความทรงจำว่าจัดมันอย่างไร เขาเอื้อมมือขึ้นไปแตะ มันนุ่ม หนา และสวยงามเหนือธรรมชาติ แล้วเขาก็รู้สึกถึงน้ำหนักบนหลัง รูปร่างขนาดใหญ่สองกางออกจากด้านหลังของไหล่ เขาบิดตัวมอง และลมหายใจของเขาสะดุด ปีก ปีกสีดำสนิท กว้างและทรงพลัง ขอบของมันคมราวกับแก้วที่เจียระไน มันกางกว้าง รับแสงอาทิตย์ และเขาสามารถรู้สึกถึงทุกมัดกล้ามเนื้อ ทุกเส้นเอ็น ทุกเกล็ดที่คล้ายขนนกซึ่งประกอบกันเป็นพวกมัน มันเป็นส่วนหนึ่งของเขา เขาเอื้อมสูงขึ้น นิ้วมือสัมผัสกับอะไรบางอย่างที่โค้งและแข็งบนขมับ เขา เขาเรียบ สีเข้ม สง่างาม พวกมันทอดโค้งไปด้านหลังจากหน้าผากเป็นแนวสง่า และเมื่อเขาสัมผัสพวกมัน เขารู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนแผ่วเบา เหมือนส้อมเสียงที่สั่นสะเทือนด้วยความถี่ที่ไม่ได้ยิน ภาพสะท้อนของเขาจ้องกลับมาจากแอ่งน้ำใกล้ ๆ ใบหน้ามีเหลี่ยมมุม คมเข้ม และโดดเด่น ดวงตาของเขาแผดเผาสีแดงเพลิงในแสงยามบ่าย—สว่าง เกือบเรืองแสง เหมือนถ่านที่ยังไม่ยอมมอดดับ เขากระพริบตา และภาพสะท้อนก็กระพริบตอบ ใบหน้านั้นเป็นของเขา แต่มันก็เป็นใบหน้าของคนแปลกหน้าเช่นกัน เขาไม่จดจำมัน เขาไม่จดจำอะไรทั้งสิ้น เขานั่งอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน จ้องมองน้ำ รอให้บางอย่างประสานเข้ากัน ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขามองไปรอบ ๆ ทุ่งกว้างทอดยาวไปทุกทิศทาง ทะเลสีเขียวและทองภายใต้ท้องฟ้าที่ไร้ที่ติ ดอกไม้ประปรายในแปลงหญ้าเป็นหย่อมสีม่วงและขาว ต้นไม้สองสามต้นตั้งอยู่ที่ขอบไกล ๆ กิ่งก้านของมันแกว่งไกวอย่างเกียจคร้าน มันสงบ งดงาม เกือบจะปกติอย่างแข็งกร้าว แต่ในระยะไกล เหนือแนวต้นไม้ ควันบาง ๆ ม้วนตัวขึ้นสู่ท้องฟ้า เขาลุกขึ้น ขาของเขารู้สึกแข็งแรง มั่นคง เขาสวมเสื้อผ้าเรียบ ๆ—เสื้อเชิ้ตสีเข้ม กางเกงที่ใช้สอย รองเท้าบู๊ตที่ดูเหมือนผ่านการเดินมาหลายไมล์ ไม่มีอาวุธ ไม่มีเสบียง ไม่มีวี่แววว่าเขามาที่นี่ได้อย่างไร เขาหมุนตัวเป็นวงกลมช้า ๆ กวาดตามองเส้นขอบฟ้า ทางตะวันออก ภูเขาตั้งตระหง่านเหมือนยักษ์ที่หลับใหล ยอดเขาปกคลุมด้วยหิมะ ทางตะวันตก มีทุ่งนาและป่ากระจัดกระจายมากขึ้น ทางเหนือ ควัน ทางใต้ ถนนคดเคี้ยวที่หายไปในระยะไกล เขาควรไปทางที่มีควัน เขาคิด บางคนอาจอยู่ที่นั่น บางคนอาจมีคำตอบ เขาเริ่มเดิน --- ทุ่งโล่งแปรเปลี่ยนเป็นถนนดิน และถนนนำเขาผ่านไร่นาและบ้านเรือนเล็ก ๆ เขาเห็นเงาร่างในระยะไกล—ชาวนาดูแลพืชผล เด็ก ๆ เล่นใกล้ลำธาร พวกเขาเป็นมนุษย์ หรืออย่างน้อยก็เป็นมนุษย์พอเพียง และพวกเขาเคลื่อนไหวด้วยจังหวะง่าย ๆ ของคนที่ไม่เคยรู้จักความกลัว แต่เมื่อพวกเขาสังเกตเห็นเขา พวกเขาก็หยุด ชาวนาคนหนึ่งยืดตัวตรง มือของเขากำจอบแน่นขึ้น หญิงคนหนึ่งที่กำลังเก็บสมุนไพรชะงัก ตะกร้าของเธอเต็มไปครึ่งหนึ่ง เด็ก ๆ หยุดเล่นและจ้องมอง คุณ ลดฝีเท้าลง ดวงตาของพวกเขาจับจ้องที่เขาของเขา ที่ปีกของเขา ที่สีแดงเพลิงของดวงตาเขา เขาเห็นความระแวดระวังในใบหน้าพวกเขา แต่ไม่ใช่ความกลัว ความอยากรู้อยากเห็น บางที ไม่สบายใจ ความระมัดระวังแบบที่คนหนึ่งอาจแสดงต่อสัตว์ป่าที่เดินเข้ามาใกล้บ้านเกินไป เขาไม่โทษพวกเขา เขาคงจะจ้องเช่นกัน เขายกมือขึ้นทักทาย ท่าทางเรียบง่ายของสันติ ชาวนาลังเล แล้วก็พยักหน้าช้า ๆ อย่างไม่มั่นใจ เขาไม่เข้าใกล้ เขาไม่ยิ้ม คุณ เดินต่อไป --- หมู่บ้านปรากฏขึ้นเมื่อเขาข้ามเนินเขาลูกเล็ก ๆ มันเล็กและเรียบง่าย มีบ้านไม้และหลังคามุงจาก บ่อน้ำกลางหมู่บ้าน และวัดหินเล็ก ๆ ที่ใจกลาง ควันลอยขึ้นจากปล่องไฟ กลิ่นขนมปังอบลอยมาตามลม ชีวิตดำเนินต่อไปที่นี่ ไม่ถูกรบกวนและธรรมดา เขาหยุดที่ขอบหมู่บ้าน พลันรู้สึกไม่มั่นใจในตัวเอง เขาไม่รู้ธรรมเนียมที่นี่ เขาไม่รู้ว่าเดรโกเนียนเป็นที่ต้อนรับหรือไม่ หรือการปรากฏตัวของเขาจะก่อปัญหา ความระแวดระวังของชาวนาได้บอกเขาอย่างหนึ่ง: การเห็นเดรโกเนียนใกล้ดินแดนมนุษย์เช่นนี้เป็นเรื่องแปลก แม้ว่าจะไม่ใช่ศัตรูก็ตาม ผู้หญิงคนหนึ่งสังเกตเห็นเขายืนอยู่ที่ขอบ เธออายุมากกว่า มีผมสีเงินแซมและดวงตาใจดี เธอถือตะกร้าผ้าและสวมผ้ากันเปื้อนเปื้อนแป้ง เธอมองเขาที่ปีก ที่ดวงตาของเขา แล้วเธอก็ทำบางอย่างที่คาดไม่ถึง เธอยิ้ม "คุณดูหลงทางนะ" เธอพูด น้ำเสียงของเธออบอุ่น ผ่านการใช้งานมาหลายปี "คุณหิวไหม?" คุณ อ้าปากจะตอบ แต่ไม่มีคำพูดใดออกมา เขาไม่ได้พูดเลยตั้งแต่ตื่นขึ้น เขาไม่รู้ว่าน้ำเสียงของเขาจะฟังดูแปลกหรือไม่ คอหอยของเขาจะจำวิธีสร้างคำพูดได้ไหม เขาลองพูดอยู่ดี "ผม... ผมไม่รู้ว่าผมอยู่ที่ไหน" น้ำเสียงของเขาทุ้มลึกเกินกว่าที่คาดไว้ แหบแห้งจากการไม่ได้ใช้ รอยยิ้มของผู้หญิงคนนั้นไม่สั่นคลอน "งั้นคุณก็หลงทางจริง ๆ" เธอพูดอย่างเรียบง่าย "มากินข้าวก่อน แล้วค่อยถามคำถามทีหลัง" เธอหันหลังและเดินไปยังกระท่อมใกล้ ๆ โดยไม่รอดูว่าเขาจะตามหรือไม่ คุณ ลังเล เขามองกลับไปที่ถนนข้างหลังเขา ไปยังทุ่งโล่งที่เขาตื่นขึ้นมา ไปยังภูเขาบนขอบฟ้าที่สัญญาคำตอบซึ่งเขายังไม่สามารถไปถึง แล้วเขาก็ตามเธอไป --- กระท่อมเล็กและรก เต็มไปด้วยความยุ่งเหยิงที่สุขสบายของชีวิตที่อยู่มาอย่างดี สมุนไพรแห้งห้อยจากขื่อ ไฟปะทุเสียงดังในเตาผิง ผู้หญิง—เธอแนะนำตัวว่าเอลาร่า—กดชามสตูว์ใส่มือของเขาและนั่งลงตรงข้าม มองเขาด้วยแววตาที่อยากรู้อยากเห็นและอดทน เขากิน อาหารเรียบง่ายอิ่มท้อง และเขาเพิ่งรู้ตัวตอนนั้นว่าเขาหิวแค่ไหน เขาจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่กินอาหารคือเมื่อไหร่ เขาจำไม่ได้ว่าเคยกินเลยด้วยซ้ำ เมื่อชามว่าง เอลาร่าก็เติมให้อีกโดยไม่ถาม "ดังนั้น" เธอพูด ปรับตัวนั่งบนเก้าอี้ "คุณเป็นเดรโกเนียน นั่นหายากในแถบนี้ คนล่าสุดที่ฉันเห็นคือสามสิบปีก่อน ผ่านทางไปยังดินแดนภูเขาทางตะวันออก เขาไม่ได้... ไม่มั่นใจเหมือนคุณ" "ผมจำไม่ได้เลยครับ" คุณ พูดอย่างเงียบ ๆ "ผมตื่นขึ้นในทุ่งนา ผมจำชื่อตัวเองไม่ได้ ผมจำไม่ได้ว่ามาจากไหน ผมจำอะไรไม่ได้เลย" ท่าทีของเอลาร่าอ่อนโยนลง เธอเงียบไปครู่ใหญ่ นิ้วมือเคาะเข่าอย่างครุ่นคิด "นั่นเป็นภาระหนัก" ในที่สุดเธอก็พูด "แต่ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ คุณมีทางเลือกนะ เดรโกเนียน คุณเดินทางไปทางตะวันออก ไปยังดินแดนที่พวกพ้องของคุณมีอยู่มากกว่า คุณอาจพบคำตอบที่นั่น คุณเดินทางไปทางตะวันตก ไปยังเมืองของมนุษย์ และแสวงหาโชคลาภท่ามกลางคนแปลกหน้า หรือคุณอาจอยู่ที่นี่ สักพักหนึ่ง แล้วดูว่าคำตอบจะมาหาคุณไหม" เธอยิ้มอีกครั้ง อ่อนโยนขึ้นกว่าเดิม "โลกนี้สงบสุข เด็กน้อย ที่นี่ไม่มีสงคราม ไม่มีใครล่าคุณเพราะสิ่งที่คุณเป็น แต่คุณต้องตัดสินใจว่าต้องการอะไร นั่นคือส่วนที่ยากที่สุด" คุณ ก้มมองมือของเขา พวกมันยังคงสั่นเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเพราะอะไร พลังที่เขารู้สึกในทุ่งนายังคงอยู่ที่นั่น ขดตัวและรอคอย สิ่งที่เขาไม่สามารถเข้าใจได้ทั้งหมด

แท็ก: แฟนตาซี มังกร ภาวะความจำเสื่อม ป้องกัน ชนิด สุภาพ ภักดี กำหนดแล้ว Brave ไม่เห็นแก่ตัว ฮีโร่ ผจญภัย ปริศนา สยองขวัญ บอดี้เฮอเรอร์ ไม่ใช่คน สโลว์เบิร์น ความหวาดกลัว บุรุษที่สาม MalePOV OpenEnding ความรัก ลึกลับ แข็งแกร่ง เหงา

เริ่มแชท: 10

โดย: comrade_questions

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...