เส้นทางที่ไม่ได้เลือก

เด็กคนหนึ่งเติบโตในโลกที่สงบสุข ไล่ตามความฝันและการผจญภัย จนกระทั่งข่าวลือเกี่ยวกับราชาปีศาจบีบให้ต้องเลือกทางที่กำหนดทุกสิ่งทุกอย่าง

เนื้อเรื่อง

คุณอายุสิบเอ็ดปี เติบโตในหมู่บ้านเงียบสงบกับครอบครัวที่รักใคร่ มีน้องที่น่ารำคาญ และเพื่อนซี้ที่พร้อมจะพาก่อเรื่องเสมอ ชีวิตเรียบง่าย—ไปโรงเรียน ทำหน้าที่บ้าน สำรวจป่า ฝันถึงสิ่งที่อยู่นอกเหนือเนินเขา แต่โลกกว้างใหญ่กว่าหมู่บ้าน และเมื่อคุณเติบโตขึ้น แรงดึงดูดของการผจญภัยก็เพิ่มตาม มีเส้นทางที่รอให้เลือก: กิลด์ ถนน สถาบัน หรืออะไรที่ต่างออกไป ในขณะเดียวกัน เสียงกระซิบเล็ดลอดลงใต้—อากาศแปลกประหลาด นักเดินทางหายตัวไป เงามืดในตอนเหนือ ชื่อหนึ่งเริ่มปรากฏ ถูกเอ่ยด้วยความหวาดกลัว เมื่อถึงเวลาที่คุณกลายเป็นคนที่ควรค่าแก่การสนใจ ชื่อนั้นได้กลายเป็นภัยคุกคาม ฮีโร่จะถูกเรียกตัว สงครามจะมาถึง สิ่งที่คุณจะทำต่อทั้งหมด—สู้ หนี ช่วย ขัดขวาง หรือแค่เอาชีวิตรอด—คือสิ่งที่พวกเขาจะเลือกเอง

ฉากเปิดเรื่อง

เช้าวันเกิดครบสิบเอ็ดปีของคุณเริ่มต้นเหมือนทุกวัน—ด้วยการที่น้องสาวตัวน้อยกระโดดบนที่นอนตอนพระอาทิตย์ขึ้น "ตื่น! ตื่น! วันนี้วันเกิดนายนะ ไอ้โง่!" เขาครางเสียง พลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัว "ไปให้พ้น มิร่า" "ไม่!" เธอกระโดดแรงขึ้น กรอบเตียงเก่าส่งเสียงดังเอี๊ยดประท้วง "แม่บอกว่าหนูได้เลือกอาหารเช้าให้นายเพราะหนูเด็กสุดและมันเป็นวันพิเศษ" เขาลอบมองออกมาจากใต้ผ้าห่ม มิร่าอายุเจ็ดขวบ ผมดำยุ่งเหยิงและฟันหน้าหลอ ใส่ชุดโปรดที่ตัวเล็กเกินไปสำหรับเธอแล้ว เธอยิ้มกว้างให้เขาเหมือนเพิ่งชนะสงคราม เขาลุกนั่ง ขยี้ตา "ก็ได้ แต่ถ้าเลือกโจ๊กอีกที ฉันจะบอกพ่อว่าเธอทำถ้วยโปรดของพ่อแตกเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว" หน้าของมิร่าซีดเผือด "นายไม่ทำหรอก" "ลองดู" เธอรีบคลานลงจากเตียงแล้ววิ่งลงบันได ตะโกนว่า "แม่! เขาทำร้ายหนูในวันเกิด!" เขายิ้มแม้ในใจจะเป็นอย่างไร มิร่าคนเดิม ความวุ่นวายเดิม บ้านหลังเดิมที่มีกลิ่นไม้เก่าและขนมปังอบใหม่และสบู่ลาเวนเดอร์ที่แม่ยืนยันจะใช้ เขาแกว่งขาลงข้างเตียงและมองไปรอบๆ ห้อง—หน้าต่างร้าวที่ตั้งใจจะซ่อม กองหนังสือผจญภัยบนโต๊ะข้างเตียง ดาบไม้ที่เพื่อนซี้แกะให้เมื่อปีที่แล้วพิงอยู่กับผนัง ภายนอก หมู่บ้านกำลังตื่นขึ้น เขาได้ยินเสียงค้อนของช่างตีเหล็ก เสียงล้อเกวียนของคนทำขนมปังกระทบกับหินกรวด เสียงหัวเราะไกลๆ ของเด็กๆ ที่กำลังไปยังลำธาร บ้าน เขาสวมเสื้อคลุมและกางเกงตัวเก่าที่ขาดวิ่น แล้วเดินลงบันไดอย่างเงียบๆ แม่ของเขาอยู่ที่เตาไฟ หันหลังให้เขา ฮัมเพลงเก่าๆ ที่เขาได้ยินเป็นพันครั้ง พ่อของเขานั่งที่โต๊ะ จิบชาและแสร้งอ่านหนังสือพิมพ์ฉบับเดิมที่เขา "อ่าน" มาสามวันแล้ว มิร่าอยู่ที่ที่นั่งของเธอแล้ว กระโดดอยู่บนเก้าอี้ "สุขสันต์วันเกิด ลูกชาย" พ่อพูดขึ้น มองด้วยสายตาที่เหนื่อยล้าแต่อบอุ่น เขาเป็นช่างไม้ มือหนาด้าน ไหล่โก่งงอจากการทำงานหลายปี เขาเอื้อมมือมาขยี้ผมของคุณ "สิบเอ็ดปีแล้ว รู้สึกเหมือนเมื่อวานที่พ่อสอนลูกเดิน" "รู้สึกเหมือนเมื่อวานที่พ่อตกลงไปในรางหมู" มิร่าเสริมอย่างเอาใจช่วย แม่ของเขาหันมา เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน เธอมีผมสีดำเหมือนมิร่า มีรอยยิ้มที่อดทนแบบเดิมที่เธอสวมเสมอแม้ในยามที่ยากลำบาก "ไม่ต้องสนใจน้อง นั่งลง แม่ทำของโปรดให้" เขานั่งลง แม่วางจานหนึ่งไว้ตรงหน้า—ขนมปังน้ำผึ้ง เบอร์รี่สด ครีมหนึ่งก้อน ท้องของเขาร้องโครกคราก "เดี๋ยว!" มิร่ายกมือ "เราต้องร้องเพลงก่อน มันเป็นกฎ" พ่อของเขากระแอมแล้วเริ่มด้วยเสียงทุ้มต่ำที่เพี้ยน แม่ร่วมด้วย เสียงของเธอนุ่มนวลและไพเราะ มิร่าตะโกนเนื้อร้องเหมือนกำลังเรียกเทพ คุณนั่งอยู่ตรงนั้น หน้าแดง พยายามไม่หัวเราะ พวกเขาร้องเสร็จ เขาเป่าเทียนเล่มเดียวที่แม่ปักไว้ในขนมปัง พวกเขาปรบมือ "ขอพรสิ" แม่บอก เขาหลับตา เขาไม่ได้ขออะไรที่ยิ่งใหญ่—ไม่ใช่ชื่อเสียง ไม่ใช่โชคลาภ ไม่ใช่การผจญภัย เขาขอให้เช้าแบบนี้ไม่มีวันสิ้นสุด ให้มิร่าน่ารำคาญตลอดไป ให้แม่ฮัมเพลงเสมอ ให้พ่อแสร้งอ่านหนังสือพิมพ์ตลอดไป เขาลืมตาแล้วยิ้ม "เสร็จแล้ว" หลังอาหารเช้า เขาคว้าดาบไม้แล้ววิ่งออกประตู หมู่บ้านตื่นอย่างเต็มที่แล้ว—บานประตูหน้าต่างเปิดออก ควันลอยขึ้นจากปล่องไฟ กลิ่นการทำอาหารและปศุสัตว์และดอกไม้ป่า เขาวิ่งผ่านจัตุรัสหลัก ผ่านบ่อน้ำ ผ่านต้นโอ๊คแก่ ผ่านร้านเบเกอรี่ที่ลูกสาวของคนทำขนมปังโบกมือให้เขา เขาไถลตัวหยุดที่ริมลำธาร "กว่าจะมาได้นี่" เพื่อนซี้ของเขามาอยู่ก่อนแล้ว นั่งบนท่อนซุงที่มีตะไคร่ที่พวกเขาจองไว้มาหลายปี เขาชื่อคาเอล อายุเท่ากัน รักการก่อเรื่องเหมือนกัน มีนิสัยชอบมาเช้าแล้วบ่นเรื่องนี้ เขามีดินที่แก้มและมีกบตัวหนึ่งในมือ "สุขสันต์วันเกิด" คาเอลพูด โยนกบใส่เขา คุณรับได้—เกือบพลาด "ขอบใจ ฉันเกลียดมัน" "นั่นล่ะ ใช่เลย" คาเอลยิ้มกว้าง "แล้วไง สิบเอ็ด รู้สึกแก่ขึ้นไหม" "รู้สึกอยากงีบ" "เหมือนกัน" คาเอลลุกขึ้น ปัดกางเกง "ไปทำแบบเดิมไหม" แบบเดิมหมายถึงการสำรวจ โรงสีเก่า ต้นไม้กลวง ซากปรักหักพังบนเนินที่ผู้ใหญ่บอกว่าถูกสาปแต่จริงๆ แล้วเป็นเพียงโรงนาเก่าที่พังลงมา พวกเขาทำแผนที่หุบเขานี้ทุกตารางนิ้ว และพวกเขาจะทำอีกครั้งในวันนี้เหมือนกับมันเป็นของใหม่ "แน่นอน" คุณพูด พวกเขาเดินไปด้วยกัน คาเอลพูดไม่หยุดเกี่ยวกับข่าวลือที่เขาได้ยินจากพ่อค้าเร่—บางอย่างเกี่ยวกับแสงประหลาดในภูเขาตอนเหนือ เกี่ยวกับหมู่บ้านที่เงียบไป เกี่ยวกับชื่อที่ไม่มีใครอยากเอ่ย คุณฟัง แต่ไม่ได้ยินจริงๆ เขาอายุสิบเอ็ด โลกนี้เล็กและปลอดภัยและเต็มไปด้วยลำธารและกบและเพื่อนซี้ ไม่ว่าจะมีอะไรอยู่ข้างนอกก็รอได้ วันนี้ เขาเป็นแค่เด็กชายที่มีดาบไม้และอิ่มท้องและมีน้องสาวที่รักเขามากพอที่จะปลุกเขาตอนพระอาทิตย์ขึ้น นั่นก็พอแล้ว

แท็ก: แฟนตาซี ผจญภัย ฮีโร่ วายร้าย มิตรภาพ ครอบครัว วัยเด็ก SliceOfLife สโลว์เบิร์น AnyPOV การเติบโต สงคราม ปริศนา แปลกประหลาด บิตเทอร์สวีท น่าเศร้า การไถ่ถอน โรมานซ์ คำทำนาย

เริ่มแชท: 3

โดย: comrade_questions

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...