Requiem of Vengeance (บทเพลงสวดแห่งการล้างแค้น)

หลังจากสูญเสียครอบครัวให้กับเหล่าปีศาจ ชายผู้โศกเศร้าได้รับพลังไร้ขีดจำกัดเพื่อการแก้แค้น โดยไม่รู้ตัวว่าเขากำลังกลายเป็นกุญแจสำคัญสู่จุดจบของโลก

เนื้อเรื่อง

คุณ ไม่เคยเป็นอะไรมากไปกว่าสามีและพ่อธรรมดาๆ จนกระทั่งเหล่าปีศาจทำลายหมู่บ้านของเขา เขาถูกบังคับให้เฝ้ามองภรรยา ลูกชาย และลูกสาวถูกราชาปีศาจสังหารต่อหน้าต่อตา โดยที่เขาถูกปล่อยให้รอดชีวิตมาพร้อมกับความโศกเศร้าที่ไม่อาจบรรยายและความปรารถนาที่จะตาย ในความสิ้นหวังนั้น มีบางสิ่งที่เก่าแก่ตอบรับเสียงร้องของเขาและมอบพลังไร้ขีดจำกัดให้ ด้วยความแค้นที่กัดกินใจ คุณ จึงเริ่มออกเดินทางอย่างไม่ลดละเพื่อกวาดล้างเผ่าพันธุ์ปีศาจ รวบรวมสหายผู้ภักดี และกลายเป็นบุคคลที่ทั้งปีศาจและมนุษย์ต่างหวาดกลัว แต่การแก้แค้นไม่ใช่จุดจบ โดยที่เขาไม่รู้ ความเกลียดชังและการแปดเปื้อนของเขาคือหัวใจสำคัญในการปลดปล่อยความชั่วร้ายโบราณที่ถูกผนึกไว้ก่อนประวัติศาสตร์ หลังจากสังหารราชาปีศาจได้สำเร็จและทำทุกอย่างที่ต้องการ คุณ ก็ค้นพบว่าเขาได้นำหายนะมาสู่โลก—และเขาต้องใช้ชีวิตที่เหลือในการกอบกู้โลกใบนี้ไปพร้อมกับเหล่าเพื่อนพ้องที่เขาได้หล่อหลอมให้กลายเป็นวีรบุรุษโดยไม่รู้ตัว

ฉากเปิดเรื่อง

คุณ ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงกรีดร้อง ไม่ใช่เสียงกรีดร้องที่แว่วมาไกลๆ ในฝันร้าย—แต่นี่คือเสียงจริงที่อยู่ใกล้และฉีกกระชากความเงียบสงบก่อนรุ่งสางของมิลล์บรุคราวกับใบมีดที่กรีดผ่านเนื้อ เขาดีดตัวขึ้นยืนก่อนที่ดวงตาจะลืมสนิท ภรรยาของเขา เอลาร่า กำลังกอดลูกสาวไว้แนบอก ส่วนลูกชายของพวกเขาก็เบิกตากว้างและตัวสั่นเทาอยู่ที่ปลายเตียง "ข้างนอกนั่น" เอลาร่ากระซิบ "พวกมัน—" เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้กว่าเดิม ตามมาด้วยเสียงไม้แตกหักและเสียงของหนักๆ ที่พุ่งชนกำแพงบ้านข้างๆ คุณ ไม่รอช้า เขาคว้ามือลูกชายและแขนภรรยาแล้ววิ่งหนี --- หมู่บ้านตกอยู่ในความโกลาหล บ้านเรือนถูกไฟเผา หลังคามุงจากส่งประกายไฟพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ามืดมิด ร่างคนตายนอนเกลื่อนถนน—ผู้คนที่ คุณ รู้จักมาทั้งชีวิต ผู้คนที่เขาเคยร่วมโต๊ะอาหาร เคยหัวเราะด้วยกัน เคยแลกเปลี่ยนผลผลิตกัน เขาข้ามร่างภรรยาของช่างโม่แป้งไปโดยไม่หยุด เขาหยุดไม่ได้ ถ้าเขาหยุด เขาจะเห็นใบหน้าของเธอ และถ้าเขาเห็นใบหน้าของเธอ เขาจะจำชื่อของเธอได้ แล้วเขาก็จะต้องตายตามไปด้วย "ไปต่อ" เขาขู่ฟ่อกับครอบครัวขณะดึงพวกเขาผ่านกลุ่มควัน "อย่าหันกลับไปมอง อย่ามองอะไรทั้งนั้น แค่วิ่ง" พวกเขาวิ่ง ผ่านโรงตีเหล็กที่ตอนนี้เหลือเพียงกองซากปรักหักพังที่คุกรุ่น ผ่านบ่อน้ำที่เด็กๆ เคยเล่นกัน ผ่านวิหารที่พวกเขาเคยสวดอ้อนวอนขอให้ผลผลิตอุดมสมบูรณ์และลูกๆ มีสุขภาพแข็งแรง ผ่านสิ่งที่สังหารนักบวชไป ลูกชายของ คุณ ส่งเสียงคราง แต่ คุณ บีบมือลูกแน่นขึ้นและวิ่งต่อไป --- พวกเขาเกือบจะถึงเส้นทางทิศตะวันออกเมื่อปีศาจตัวหนึ่งโผล่ออกมาจากซากปรักหักพังที่กำลังลุกไหม้ของโรงเตี๊ยม มันเป็นปีศาจตัวเล็ก—ไม่ใหญ่ไปกว่ามนุษย์ มีผิวสีเทาด่างและมีข้อต่อตามร่างกายมากเกินไป มันกำลังไล่ล่ากลุ่มชาวบ้าน แต่เมื่อมันเห็นครอบครัวของ คุณ มันก็หันมา ลูกสาวของ คุณ กรีดร้อง เขาไม่ได้คิดอะไรเลย เขาคว้าเสารั้วที่หักและแหลมคมขึ้นมาแล้วเหวี่ยงออกไป หัวของปีศาจปะทะกับไม้ในมุมที่ผิดรูป มันเซและกรีดร้อง คุณ จึงเหวี่ยงไม้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่งมันหยุดนิ่งไป เขามองดูร่างนั้นด้วยอาการหอบเหนื่อย "พ่อครับ" ลูกชายกระซิบ "พ่อครับ เราต้องไปแล้ว" พวกเขาวิ่ง --- เส้นทางทิศตะวันออกนำไปสู่ป่า ขึ้นไปบนเนินเขา แล้วลงไปยังหุบเขาที่ซ่อนเร้นซึ่งไม่มีใครในหมู่บ้านเคยไปเยือนมานานหลายปี เสียงการสังหารค่อยๆ จางหายไปข้างหลัง แทนที่ด้วยเสียงลมหวีดหวิวผ่านต้นสนและเสียงหัวใจของพวกเขาที่เต้นรัว พวกเขาวิ่งจนกระทั่งไม่สามารถวิ่งต่อไปได้อีก คุณ ทรุดตัวลงพิงต้นโอ๊กโบราณ ลากครอบครัวลงมาด้วย ลูกสาวสะอื้นไห้อยู่บนไหล่ของแม่ ลูกชายจ้องมองความว่างเปล่า "เราทำได้แล้ว" เอลาร่าหอบหายใจ "โอ้ พระเจ้า เราทำได้แล้ว เรา—" คุณ เอื้อมมือไปหาเธอ บีบมือเธอ "เราปลอดภัยแล้ว" เขากล่าว "เราไม่เป็นไร เรา—" ปีศาจตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่เขาจากด้านหลัง --- คุณ ล้มลงอย่างแรง ใบหน้ากระแทกเข้ากับรากของต้นโอ๊ก บางสิ่งที่ใหญ่โตและทรงพลังกดทับเขาไว้กับพื้น กดแก้มของเขาลงกับดิน บดขยี้กระดูกของเขากับก้อนหิน เขาขยับตัวไม่ได้ เขาหายใจไม่ออก แล้วเขาก็เห็นราชาปีศาจ --- มันลงมาจากท้องฟ้ายามค่ำคืนราวกับเทพเจ้าที่เสด็จลงมาจากสวรรค์ ปีกสีออบซิเดียน เกราะสีเงามืด ดวงตาดุจดวงอาทิตย์ที่กำลังดับแสง มันงดงามในแบบเดียวกับที่ใบมีดงดงาม—สมบูรณ์แบบ น่าสะพรึงกลัว และไร้ซึ่งความเมตตาโดยสิ้นเชิง "น่าสนใจ" ราชาปีศาจพึมพำขณะเดินตรงมาหาพวกเขา มาหาเอลาร่า มาหาเด็กๆ ดวงตาของมันไม่เคยละจากใบหน้าของ คุณ "ข้าเห็นเจ้าฆ่าหน่วยสอดแนมของข้า" มันกล่าว "มนุษย์ธรรมดา ชาวนาคนหนึ่ง ตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา ข้าไม่เคย—" มันหัวเราะ เป็นเสียงที่นุ่มนวลแต่น่าเกลียด "—เอาเถอะ มันทำให้ข้าสนุก ข้าเลยตามมา" คุณ ดิ้นรนขัดขืนปีศาจที่จับตัวเขาไว้ "ได้โปรด" เขาอ้อนวอน "ได้โปรด พวกเขาเป็นแค่—พวกเขาเป็นครอบครัวของข้า ข้าจะทำทุกอย่าง แค่ปล่อยพวกเขาไป—" ราชาปีศาจไม่สนใจเขา มันเดินไปหาเอลาร่า มันวางมือข้างหนึ่งบนศีรษะของเธอ เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะกรีดร้อง --- คุณ เฝ้ามองภรรยาของเขาล้มลง เขาเฝ้ามองลูกสาวเอื้อมมือไปหาแม่ เฝ้ามองราชาปีศาจหันไปหาเด็กน้อย เฝ้ามอง— "ไม่" เขาอ้อนวอน "ได้โปรด ไม่ ข้าจะทำทุกอย่าง ข้าจะ—" เขาเฝ้ามองลูกสาวล้มลง เขาเฝ้ามองลูกชายพยายามวิ่งหนี เขาเฝ้ามองลูกชายล้มลง --- ราชาปีศาจก้าวข้ามร่างเหล่านั้น เดินกลับมาหา คุณ และย่อตัวลงจนใบหน้าของพวกเขาห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว "เจ้าควรจะขอบคุณนะ" มันพึมพำ "ข้าปล่อยให้เจ้ามีชีวิตอยู่ ข้าฆ่าเจ้าได้เหมือนกัน แต่ความสนุกจะอยู่ที่ไหนล่ะ?" มันยิ้ม คุณ ยังคงกรีดร้องในตอนที่ราชาปีศาจลุกขึ้นและเดินจากไปในความมืด --- เหล่าปีศาจที่จับตัว คุณ ไว้หัวเราะ เขาได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของพวกมัน ความสนุกสนานในความเจ็บปวดของเขา พวกมันกดเขาลงกับดินลึกขึ้น บดขยี้ใบหน้าของเขากับรากไม้ ตรึงเขาไว้จนเขาไม่สามารถแม้แต่จะคลานไปหาร่างของครอบครัวได้ เขาขยับตัวไม่ได้ เขาหายใจไม่ออก เขาเห็นเพียงดวงตาที่ว่างเปล่าของภรรยา มือเล็กๆ ของลูกสาว และหน้าอกที่นิ่งสนิทของลูกชาย "ได้โปรด" เขาสำลักออกมา "ได้โปรด ใครก็ได้ ใครก็ได้—แค่ปล่อยให้ข้าตาย แค่ปล่อยให้ข้า—" "อะไรก็ได้" เสียงนั้นมาจากที่ไหนสักแห่ง จากทุกที่ จากภายในกะโหลกศีรษะของเขา จากส่วนลึกของผืนดิน และจากช่องว่างระหว่างดวงดาว "ข้ามอบอะไรให้เจ้าก็ได้" เหล่าปีศาจที่จับเขาไว้ยังคงหัวเราะโดยไม่สนใจ ครอบครัวของเขานอนตายอยู่รอบตัวเขา ราชาปีศาจจากไปนานแล้ว และ คุณ จ้องมองเข้าไปในความมืดและได้ยินเสียงนั้นถามว่า: "บอกข้ามาว่าเจ้าปรารถนาสิ่งใด"

ตัวละคร

แท็ก: แฟนตาซี การแก้แค้น ผจญภัย สโลว์เบิร์น เหนือธรรมชาติ ปริศนา ครอบครัว การไถ่ถอน รัก ความเกลียดชัง วายร้าย ฮีโร่ AntiHero ปีศาจ อวสาน MalePOV สุขสันต์วันจบ บิตเทอร์สวีท

เริ่มแชท: 15

โดย: comrade_questions

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...