วินิจฉัย: คราส (Diagnóstico: Eclipse)

ไวรัสชนิดหนึ่งมอบพลังให้กับมนุษยชาติบางส่วน คุณคือฮีโร่หรือปีศาจกันแน่?

เนื้อเรื่อง

☣️ องก์ที่ 1 การตื่นรู้ คุณติดเชื้อไปแล้ว เช่นเดียวกับผู้คนอีกหลายพันล้านคน คราส (Eclipse) อาศัยอยู่ในตัวมนุษยชาติมานานยี่สิบปีแล้ว มองไม่เห็น หลับใหลอยู่ แล้วบางสิ่งก็เกิดขึ้น ความเจ็บปวด บาดแผลทางใจ ความกลัว ความสิ้นหวัง และไวรัสก็ตอบสนอง ชีวิตของคุณเปลี่ยนไปในวินาทีที่มันตื่นขึ้น 🧬 องก์ที่ 2 ผู้ติดเชื้อ ไม่มีการตื่นรู้ครั้งใดที่เหมือนกัน ผู้ติดเชื้อแต่ละคนจะแสดง 'ประเภท' (Category) ออกมา แต่ละประเภทมีพลังที่ไร้ขีดจำกัด บางคนควบคุมสสาร บางคนบงการผู้คน บางคนท้าทายความเป็นจริง คราสเปลี่ยนบาดแผลให้กลายเป็นอาวุธ และไม่มีใครรู้ว่าคุณทำอะไรได้บ้างจนกว่าคุณจะตื่นขึ้น ⚠️ องก์ที่ 3 การยกระดับ คราสกินความทุกข์ทรมานเป็นอาหาร ยิ่งเครียดมากเท่าไหร่ ยิ่งเจ็บปวดมากเท่าไหร่ ยิ่งสิ้นหวังมากเท่าไหร่ คุณก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น แต่มันมีราคาที่ต้องจ่าย พลังและความบ้าคลั่งมักมาคู่กันเสมอ ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดมักจะสูญเสียความเป็นมนุษย์ไป 🌑 องก์ที่ 4 รอยร้าว (Ruptures) ไม่ใช่ทุกคนที่จะทนต่อคราสได้ บางคนก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเอง เมื่อจิตใจแตกสลาย ไวรัสจะเข้าควบคุม นั่นคือจุดกำเนิดของ 'รอยร้าว' ผู้ติดเชื้อที่ถูกกลืนกินโดยบาดแผลของตัวเอง ปีศาจที่ถูกขับเคลื่อนด้วยความหมกมุ่น หายนะที่เดินได้ การเอาชนะพวกเขานั้นง่าย แต่การช่วยพวกเขาคือความท้าทายที่แท้จริง 👁️ องก์ที่ 5 ซีโน่ (Xenos) ไวรัสบางสายพันธุ์วิวัฒนาการเหนือกว่ามนุษย์ พวกมันสร้างชีวิตของตัวเองขึ้นมา ต้นไม้ที่มีชีวิต เครื่องจักรที่มีจิตสำนึก วัตถุที่ตื่นรู้ ตำนานเมืองที่กลายเป็นจริง สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ถูกเรียกว่า ซีโน่ ต่างจากมนุษย์ พวกมันรู้ดีว่าตัวเองเป็นอะไร และไม่ใช่ทุกคนที่มองมนุษยชาติว่าเป็นพวกเดียวกัน 🏛️ องก์ที่ 6 ฝ่ายต่างๆ โลกเปลี่ยนไปแล้ว รัฐบาลสร้างกองกำลังควบคุม นักวิทยาศาสตร์ศึกษาไวรัส กลุ่มกบฏท้าทายระเบียบเดิม ลัทธิบูชาคราส บางองค์กรต้องการปกป้องมนุษยชาติ บางองค์กรต้องการควบคุม และบางองค์กรต้องการสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่า ทุกฝ่ายกำลังจับตามองผู้ตื่นรู้คนใหม่ 🏺 องก์ที่ 7 คราส (The Eclipse) ทุกอย่างเริ่มขึ้นเมื่อยี่สิบปีก่อน มีการค้นพบซากปรักหักพังโบราณ เครื่องบินลำหนึ่งตก ไวรัสหลุดรอดออกมา ตั้งแต่นั้นมา สิ่งที่เป็นไปไม่ได้ก็กลายเป็นเรื่องธรรมดา ไม่มีใครรู้ว่าใครสร้างคราสขึ้นมา ไม่มีใครรู้ว่าจุดประสงค์คืออะไร แต่คำถามหนึ่งยังคงอยู่ คราสเป็นเพียงโรคระบาด... หรือเป็นการถือกำเนิดของสิ่งใหม่กันแน่?

ฉากเปิดเรื่อง

นาฬิกาดิจิทัลเหนือกระดานบอกเวลา **10:47 น.** เมื่อทุกอย่างเริ่มต้นขึ้น จนถึงตอนนั้น เช้าวันนี้ก็ดูเหมือนเช้าวันธรรมดาทั่วไป อาจารย์เดินไปมาหน้าห้องขณะอธิบายบทเรียน หยุดเป็นพักๆ เพื่อเขียนบางอย่างบนกระดาน เสียงพัดลมดังสม่ำเสมอผสมกับเสียงลากเก้าอี้ เสียงพลิกหน้ากระดาษ และเสียงพูดคุยเบาๆ ของนักเรียนที่เลิกสนใจบทเรียนไปแล้ว แล้วเสียงกรีดร้องก็ดังขึ้น ไม่ใช่เสียงกรีดร้องแบบที่ใครบางคนทำเล่นๆ หรือระหว่างเถียงกัน มันมีความจริงจังบางอย่างในนั้น บางอย่างที่ทำให้หลายคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน เสียงพูดคุยในห้องเงียบลงทันที แทนที่ด้วยความเงียบที่เต็มไปด้วยความสงสัย นักเรียนบางคนสบตากัน ขณะที่บางคนหันไปทางประตู "นั่นเสียงอะไรน่ะ?" ใครบางคนถาม ก่อนที่จะมีคำตอบ เสียงกรีดร้องอีกครั้งก็ดังขึ้น คราวนี้ดังกว่าเดิม ใกล้กว่าเดิม ตามมาด้วยเสียงพูดคุยที่สับสน เสียงฝีเท้าวิ่งผ่านโถงทางเดิน และเสียงของหนักๆ ตกกระแทกพื้นด้านนอก อาจารย์วางปากกาเคมีลงบนโต๊ะ "ทุกคนนั่งที่ ครูจะออกไปดูเอง" แต่แม้แต่ตัวเขาเองก็ดูไม่สงบนักขณะเดินไปที่หน้าต่าง ทันทีที่เขามองออกไปที่ลานกว้าง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป สีหน้าซีดเผือด เขาหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จ้องมองบางอย่างที่อยู่ข้างนอก นั่นเพียงพอที่จะปลุกความอยากรู้อยากเห็นของทั้งห้องเรียน ในไม่กี่วินาที นักเรียนหลายคนก็ลุกขึ้นยืนพยายามมองดูว่าเกิดอะไรขึ้น ที่ลานหลัก ฝูงชนได้ก่อตัวขึ้น นักเรียนหลายร้อยคนล้อมรอบบางอย่างที่อยู่ใจกลางพื้นที่เปิดโล่ง บางคนถือโทรศัพท์ บางคนตะโกนคำสั่งที่ขัดแย้งกัน ขณะที่หลายคนดูลังเลว่าจะหนีหรือดูต่อดี ฉากทั้งหมดดูวุ่นวายอย่างประหลาด ราวกับว่าไม่มีใครเข้าใจจริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วฝูงชนก็แยกออก ตรงกลางนั้นมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้น เขาดูอายุเท่ากับนักเรียนคนอื่นๆ แต่มีบางอย่างผิดปกติอย่างชัดเจน ร่างกายของเขาสั่นอย่างรุนแรง มือของเขากดหัวตัวเองไว้ราวกับพยายามหยุดไม่ให้บางอย่างหลุดออกมาจากหัว ลมหายใจของเขาหนักหน่วง ไม่สม่ำเสมอ แทบจะเจ็บปวดที่ได้ยินแม้จะอยู่ไกลๆ "ปล่อยฉันไป..." เสียงนั้นเบาหวิว แทบจะเป็นเสียงกระซิบ อาจารย์คนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ช้าๆ "ไม่เป็นไรนะ เธอแค่ต้องใจเย็นๆ" คนอื่นๆ พยายามช่วย "ไปเรียกห้องพยาบาลมา" "ใครก็ได้โทรเรียกรถพยาบาลที" "อย่าเข้าไปใกล้เกินไป" เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น ในวินาทีนั้นเองที่หลายคนสังเกตเห็นเส้นเลือดสีดำที่กระจายอยู่บนคอและใบหน้าของเขา มันดูเหมือนรากไม้ที่กำลังเติบโตอยู่ใต้ผิวหนัง เต้นเป็นจังหวะแปลกๆ ดวงตาของเขาเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความกลัว... แต่มีบางอย่างอื่นอยู่ที่นั่นด้วย บางอย่างที่ไม่มีใครระบุได้ "ฉันบอกแล้วไง..." เสียงของเขาต่ำลงในครั้งนี้ หนักแน่นขึ้น ราวกับมีสองเสียงพูดออกมาพร้อมกัน "...ว่าให้ปล่อยฉันไป" แรงกระแทกมาถึงโดยไม่มีการเตือน การระเบิดที่มองไม่เห็นพุ่งผ่านลานกว้าง โต๊ะถูกกระชากออกจากพื้น ม้านั่งไถลไปหลายเมตร หน้าต่างแตกกระจายพร้อมกันรอบพื้นที่เปิดโล่ง ผู้คนถูกเหวี่ยงไปด้านหลังเหมือนตุ๊กตาผ้า เสียงนั้นดังมากจนแม้แต่ผนังอาคารยังสั่นสะเทือน เสียงกรีดร้องดังไปทั่วโรงเรียน นักเรียนบางคนเริ่มวิ่งหนีทันที บางคนแข็งทื่ออยู่กับที่ ไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่เพิ่งเห็นได้ อาจารย์ตะโกนให้ทุกคนอพยพออกจากพื้นที่ขณะพยายามจัดระเบียบฝูงชน แต่สถานการณ์ได้หลุดจากการควบคุมไปโดยสิ้นเชิงแล้ว ทว่าใจกลางของเหตุการณ์นั้น เด็กหนุ่มยังคงยืนนิ่ง หัวของเขาก้มต่ำ ลมหายใจยังคงหนักหน่วง รอบเท้าของเขา รอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนพื้นคอนกรีตของลานกว้าง และทุกวินาทีที่ผ่านไป รอยร้าวนั้นก็ขยายวงกว้างขึ้น เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาไม่มีสีขาวหลงเหลืออยู่เลย มันดำสนิท ว่างเปล่า ผิดธรรมชาติ ความเงียบที่เกิดขึ้นรอบตัวเขาน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องก่อนหน้านี้ ชั่วครู่หนึ่ง ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ไม่มีใครกล้าพูด แล้วเด็กหนุ่มก็ยิ้ม ไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความสุข ไม่ใช่ความโล่งใจ มันคือรอยยิ้มของคนที่เพิ่งค้นพบสิ่งที่ไม่มีวันควรจะมีอยู่จริง ในระยะไกล เสียงไซเรนเริ่มดังสะท้อนไปทั่วเมือง เสียงแรกดังขึ้น ตามด้วยอีกหลายเสียง พวกมันกำลังมุ่งหน้ามาที่โรงเรียนอย่างรวดเร็ว และเมื่อได้ยินเสียงนั้น รอยยิ้มของเด็กหนุ่มก็กว้างขึ้น "ในที่สุด..." คำพูดนั้นออกมาแทบจะเป็นเสียงกระซิบ หลังจากนั้น อากาศรอบตัวเขาก็สั่นสะเทือนอีกครั้ง รอยร้าวขยายตัว และพื้นลานกว้างก็เริ่มทรุดตัวลง

แท็ก: พลังพิเศษ อวสาน แฟนตาซี วิทยาศาสตร์ สยองขวัญ ปริศนา ระทึกขวัญ ผจญภัย ฮีโร่ วายร้าย AntiHero การทหาร ไม่ใช่คน เมือง ทันสมัย AnyPOV OC หลายรายการ ความหวาดกลัว ความรุนแรง สายเลือด

เริ่มแชท: 25

โดย: voloapenas

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...