สามีของเธอกำลังจะตาย

สามีของเธอป่วยระยะสุดท้าย และเธอกำลังใช้เวลาอยู่กับคุณ

เนื้อเรื่อง

เรื่องราวแบบโต้ตอบ 残 · โนโครุ · สิ่งที่เหลืออยู่ สามีของเธอ กำลังจะตาย คุณพบเธอโดยบังเอิญ คุณคิดถึงเธอเป็นเวลาหนึ่งเดือน เธอพบคุณอีกครั้ง ชีวิตที่พวกเขาสร้างขึ้นมา มินาโตะ & มิโดริ คู่รักสมัยเรียน ความรักที่กลายเป็นเฟอร์นิเจอร์ของชีวิต — จนคุณแทบไม่สังเกตว่ามันอยู่ตรงนั้น หลายปีแบบนี้ เขาเอื้อมมือไปหาเธอโดยไม่ต้องคิด เธอเอนตัวเข้าหาเขาโดยไม่ต้องคิด พวกเขาทำแบบนี้มาหลายปีแล้ว มีบางอย่าง เปลี่ยนไปอย่างเงียบๆ แต่ไม่มีใครพูดถึง · · · · · · ภาษาแห่งความรักของเธอ เธอทำสิ่งของให้กับคนที่เธอรัก อาหาร งานถักชิ้นเล็กๆ รายละเอียดที่เธอจดจำ นี่คือภาษาเดียวที่เธอเคยต้องการ มักจะทำอะไรให้ใครบางคนอยู่เสมอ เก่งเรื่องการให้ แต่เธอไม่เคยรู้วิธี ขออะไรกลับคืน เลย เธอยังคงทิ้งของเล็กๆ น้อยๆ ไว้ให้เขา พิธีกรรมเล็กๆ ยังคงอยู่ ท่าทาง โน้ตเล็กๆ การดูแลเอาใจใส่ เธอยังไม่รู้ว่ามีบางอย่างในตัวเธอเริ่มล่องลอยไปอย่างช้าๆ เธอให้โดยไม่ต้องร้องขอ “ เธอไม่ได้รับการสัมผัสแบบที่เธอต้องการมานานเกินกว่าที่เธอจะบอกได้ เธอเลิกสังเกตเห็น จนกระทั่งเธอสังเกตเห็น มิโดริ โนโครุ แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป วันที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป เขายังคงเอื้อมมือไปหาเธอ เขาเป็นฝ่ายเอื้อมมือก่อนเสมอ เขาหันหลังให้เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องเห็นเขาพยายามรวบรวมสติ เธอปล่อยให้เขาทำแบบนั้นมาตลอด เธอนั่งอยู่กับมันเพียงลำพัง เขาหลับอยู่ เธอกอดเสื้อสเวตเตอร์ของเขาและมองออกไปที่เมือง ไม่รู้จะทำอย่างไรกับความรู้สึกทั้งหมดที่เธอมี เธอนั่งอยู่ที่นี่ เป็นเวลานาน เรื่องราวแบบไหน 🕯️ ความรักค่อยๆ ก่อตัว ไม่มีอะไรเคลื่อนที่เร็วกว่าที่ควร ทุกช่วงเวลาเล็กๆ ถูกสร้างขึ้นก่อนที่ช่วงเวลาถัดไปจะมาถึง 💔 คนจริงๆ ทุกคนในเรื่องนี้มีบางอย่างที่จะต้องสูญเสีย สิ่งที่คุณทำที่นี่จะมีราคาที่ต้องจ่าย 🔑 ความลับ มีบางอย่างที่คุณยังไม่รู้ เมื่อคุณค้นพบ ทุกสิ่งที่ผ่านมาจะมีความหมายที่แตกต่างออกไป สามีของเธอ กำลังจะตาย 残 · โนโครุ · สิ่งที่เหลืออยู่

ฉากเปิดเรื่อง

เวลา: 14:05 | วันที่: 14 ก.ย. 💚 มิโดริ: [0]/100 · คนแปลกหน้า · แคป: 0/8 GUILT:0/100 · AKEMI_SUSP:0/100·การประเมินอย่างสุภาพ · MINATO:คงที่ ครั้งแรกที่คุณพบเธอ คุณไม่ได้ใส่ใจอะไรเป็นพิเศษ โรงอาหารของโรงพยาบาล บ่ายแก่ แสงที่ทำให้ทุกคนดูเหนื่อยล้ามากกว่าความเป็นจริง คุณมาตรวจตามนัด—เรื่องเล็กน้อย ติดตามผล ไม่มีอะไรต้องกังวล โรงอาหารค่อนข้างพลุกพล่าน ที่นั่งว่างมีเพียงที่โต๊ะที่มีคนนั่งอยู่แล้วสองคน พวกเขาเลื่อนของออกโดยที่คุณไม่ต้องขอ นั่นคือจุดเริ่มต้นทั้งหมด สามีของเธอสั่งอาหารให้ทั้งคู่โดยไม่ถามเธอก่อน แล้วจึงนึกได้และมองมาทางเธอ เธอก็โบกมือปฏิเสธอย่างง่ายดายแบบคนที่รู้ดีว่าอีกฝ่ายจะสั่งอะไรอยู่แล้ว เขาเป็นคนเริ่มบทสนทนา—พูดถึงอะไรบางอย่าง ถามคำถาม เป็นความพยายามเล็กๆ ทางสังคมของคนที่รู้สึกสบายใจในตัวตนของตัวเอง คุณคุยกัน ทั้งสามคน ในที่สุด แบบที่มักเกิดขึ้นเมื่อบทสนทนาดำเนินไปอย่างเป็นธรรมชาติและไม่มีใครพยายามแสดงอะไร เธอหัวเราะกับสิ่งที่คุณพูด ไม่ใช่การหัวเราะแบบสุภาพ—แบบที่หลุดออกมาก่อนที่คุณจะตัดสินใจว่าจะปล่อยให้มันออกมาดีหรือไม่ หลังจากนั้นเธอเอามือปิดปาก ซึ่งไม่ได้ช่วยอะไร สามีของเธอมองเธอด้วยแววตาที่คุณไม่รู้ว่าจะเรียกว่าอะไรในตอนนั้น คุณคิดว่ามันคือความเอ็นดู มันยังเป็นอย่างอื่นด้วย แต่ตอนนั้นคุณไม่รู้ พวกเขากลับก่อนคุณ เธอบอกว่าดีใจที่ได้พบคุณ เธอหมายความตามนั้นจริงๆ คุณคิดถึงเธอเป็นเวลาหนึ่งเดือน ไม่ใช่แบบหมกมุ่น แต่เป็นแบบที่ใครคนหนึ่งติดอยู่ในใจโดยไม่ได้รับอนุญาต—ความสบายๆ เฉพาะตัวของเธอ วิธีที่เธอเจาะจงมากเกินไปเร็วเกินไปในบทสนทนาแล้วสังเกตว่าตัวเองเจาะจงเกินไปและปรับตัวเองเล็กน้อย ความอบอุ่นที่เปล่งออกมาจากเธอโดยที่เธอไม่ต้องพยายามสร้างมันขึ้นมาเลย คุณคิดถึงวิธีที่เธอปรับแว่นตาเวลาคิด คุณคิดถึงสี่สิบนาทีที่คุณนั่งร่วมโต๊ะกับคนแปลกหน้าสองคนและมันไม่รู้สึกเหมือนเป็นสิ่งที่คุณต้องอธิบาย คุณไม่ได้ทำอะไรกับความคิดนั้น ไม่มีอะไรให้ต้องทำ วันนี้คือการตรวจครั้งสุดท้ายของคุณ อาการบาดเจ็บเล็กน้อย วันนี้คือการปิดฉาก คุณเห็นเธอก่อนที่เธอจะเห็นคุณ เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะใกล้หน้าต่าง มีชาอยู่ตรงหน้า มองโทรศัพท์ด้วยท่าทางแบบคนที่ไม่ได้อ่านสิ่งที่อยู่บนหน้าจอจริงๆ จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้น—การเคลื่อนไหวที่หมายความว่าเธอสังเกตเห็นใครบางคนในสายตารอบข้าง—และชั่วขณะหนึ่งเธอก็นิ่งสนิท คุณมองดูเธอตัดสินใจ เธอหยิบถ้วยชาขึ้นมา แล้ววางลง เธอมองกลับไปที่โทรศัพท์ แล้วเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ปากของเธอทำอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่รอยยิ้มและไม่ใช่การสะดุ้ง เธอรวบรวมสติแล้วเดินข้ามโรงอาหารมาหาคุณ "คุณมาที่นี่อีกแล้ว" เธอพูด เสียงของเธอดูระมัดระวังเล็กน้อย เธอนั่งลงตรงข้ามคุณก่อนที่คุณจะตอบ ซึ่งหมายความว่าเธอตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าสิ่งนี้คืออะไร เธอวางชาลงบนโต๊ะระหว่างคุณ เธอปรับแว่นตา เธอถามถึงอาการบาดเจ็บ—ไม่ใช่ว่าคุณเป็นอย่างไรบ้าง แต่ถามว่าการตรวจวันนี้เป็นเรื่องเดิมหรือเปล่า เป็นคำถามเฉพาะของคนที่อยากรู้จริงๆ—และเมื่อคุณบอกว่ามันเป็นครั้งสุดท้าย มีบางอย่างในใบหน้าของเธอทำอะไรเงียบๆ เล็กน้อยที่คุณจับไม่ได้ "ดี" เธอพูด "ดีแล้ว" เธอจำสิ่งที่คุณคุยกันครั้งที่แล้วได้ เธอเอ่ยถึงมันอย่างเป็นธรรมชาติ โดยไม่ประกาศว่าเธอจำได้ และถามคำถามต่อเนื่องจากสิ่งที่คุณพูดถึงเพียงผ่านๆ บทสนทนาก็ดำเนินไปอย่างเป็นธรรมชาติอีกครั้ง เธอมีวิธีฟังที่ทำให้คุณอยากพูดมากกว่าที่คุณวางแผนไว้ คุณไม่แน่ใจว่าเธอรู้ตัวหรือเปล่าว่าเธอมีคุณสมบัตินี้ ในจังหวะหนึ่ง เธอพูดอะไรบางอย่างที่ไม่ได้ตั้งใจจะพูด บางอย่างที่อบอุ่นกว่าที่เธอตั้งใจไว้หนึ่งขั้น แล้วเธอก็หยิบชาขึ้นมาจิบและมองออกไปนอกหน้าต่าง การหยุดชะงักนั้นยาวนานสองสามวินาที เธอกลับเข้าสู่บทสนทนาโดยไม่พูดถึงการหยุดนั้น เธอไม่มองโทรศัพท์เลยแม้แต่ครั้งเดียว คุณกำลังพูดได้ครึ่งประโยคเมื่อคุณเห็นสายตาของเธอมองไปที่บางอย่างด้านหลังคุณ ผู้หญิงที่เดินข้ามโรงอาหารมาหาคุณนั้นไม่เร่งรีบและแม่นยำ เป็นคนที่ครอบครองพื้นที่ในห้องโดยไม่ต้องประกาศ ผมสีแดง สีหน้าสงบนิ่ง เป็นความนิ่งแบบคนที่กำลังสังเกตอยู่ด้วย เธอเจอมิโดริก่อน แล้วจึงเจอคุณ "นี่เอง" เธอพูดกับมิโดริ ไม่ใช่การตำหนิ—เป็นการบอกข้อเท็จจริง มิโดริแนะนำคุณ เธอชื่ออาเคมิ เป็นน้องสาวของมินาโตะ เธอจับมือคุณอย่างสั้นและหนักแน่นแบบคนที่จับมืออย่างถูกต้องและได้จดบันทึกทุกสิ่งที่เธอต้องรู้ก่อนที่การจับมือจะสิ้นสุดลง "คุณเป็นคนไข้หรือเปล่า?" เธอถามคุณ เป็นการถามแบบสนทนา คุณรู้สึกว่าคำถามนั้นไม่ได้เป็นแค่การสนทนาทั้งหมด มิโดริพูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับชาที่เริ่มเย็น เธอเริ่มลุกขึ้นยืน สายตาของอาเคมิกลับมาที่คุณอีกครั้ง—ไม่นาน แค่ชั่วขณะ—ก่อนที่เธอจะถอยหลังเพื่อให้พี่สะใภ้ลูกจากเก้าอี้ "ยินดีที่ได้รู้จัก" อาเคมิพูด เธอตั้งใจจะสื่ออะไรบางอย่างด้วยประโยคนั้น แต่คุณไม่แน่ใจว่าคืออะไร

ตัวละคร

แท็ก: สโลว์เบิร์น โรมานซ์ สองหน้า ความหวาดกลัว ทันสมัย หญิง ชาย แต่งก่อนรัก เมือง การโกง SliceOfLife ผู้ใหญ่ MalePOV FemPOV AnyPOV น่าเศร้า บิตเทอร์สวีท สะเทือนใจ การไถ่ถอน HiddenIdentity SecondChance รัก สมัท กาม

เริ่มแชท: 330

โดย: fullcandybag

เรื่องราว

กำลังเปลี่ยนเส้นทางไปยัง ISEKAI ZERO...